Insmeren met zonnebrand

Ik heb het er helemaal mee gehad:

a. ben ik al lekker bruin. Er wordt regelmatig jaloers naar mij gekeken.

b. als ik er ´s morgens aan denk en ik smeer me in dan schijnt de zon niet. Denk ik er niet aan dan schijnt de zon wel.

Ik wrijf me dus vanaf nu NIET meer in, maar heb het flesje boven in mijn rugzak zitten.

En nu stop ik er voor vandaag mee. Ik heb nog niets van mijn muppet gezien/gehoord. Ik ga proberen te achterhalen waar ze is. Daarna eten en slapen want morgen weer 23 km naar de regio Castilla y Leon, naar het stadje Belorado.

Afscheid nemen

Dit verhaal had ik gisteren ook al af, maar toen was er iets bij Telefonica en terwijl ik nog voor 16 minuten tijd had ben ik het artikel helemaal kwijt. Gelukkig zit het nog in mijn hoofd.

Afscheid doe je op de camino eigenlijk op twee manieren: van mensen en van zaken. Over de mensen zal ik pas aan het einde van mijn tocht schrijven. Nu aat het over de zaken.

We zijn allemaal vertrokken met een (dachten we) zo licht mogelijke rugzak. Nu na een week weten we wel beter. Er zit toch spul in dat je niet gebruikt. En daarvan neem je op een nette manier afscheid van. Ook ik doe hier aan mee. Hieronder volgt in willekeurige volgorde van artikelen, die niet meer met mij meereizen.

1. Witte Cheers t-shirt. Zit nu om het lijf van een Amerikaan. Hij kwam naar me toe en was helemaal kapot van de serie. Samen hebben we herinneringen opgehaald aan Norm, Cliff, Rebecca, Frazier en anderen. Hij was ook in Boston in het cafe geweest net als ik. Zijnt-shirt was helemaal versleten en hij kon geen nieuw meer krijgen. Ik zei iets maar heb mijn wiite shirt aan hem gegeven. Hij vroeg wat ik ervoor moest hebben. Niets. En toen kwam hi me even later een0,5 ltr bier brengen.

2. Rode kussensloop. Tijdens mijn voorbereiding werd geadviseerd om een donkere sloop mee te nemen omdat in nogal wat albergues geen slopen om de (onfrisse) kussens zitten. Tot nu toe heb ik nog maar een keer meegemaakt dat er geen sloop om het kussen zit. Dat was natuurlijk gelijk de nacht nadat ik het aan een hospitalero had gegeven. Je t-shirt voor de volgende dag kan prima als sloop. Mocht je er ´s nachts op "zeiveren" dan is het wel weer droog ´s morgens en dat shirt doe je toch die dag aan en ´s avonds was je het weer. So, what´s the problem?

3. 2 flesjes Andrelon shampoo. Zijn al op omdat ik niet alleen elke dag mijn haar mee was maar het ook als wasverzachter gebruik. Je was ruikt dan lekker. Ik ben nu aan de shampoo van Ton en Edgar begonnen. Die ruikt pas lekker. Trouwens ik kan hier ook wel bekennen, dat ik iets vergeten ben: een kam en ik kan nu ook bekennen dat ik me nog nie heb gekamd en het ook niet zal doen. Dit alles dankzij mijn strakke coupe van Edgar. Ik heb jullie naam al verschillende malen geoemd, maar ik weet niet of jullie oud caminogangers als klant krijgen.

4. Woordenboek Nederlands - Spaans. Ik heb het na een week nog steeds niet gebruikt. Kom er met mijn 4 talen prima uit. Ik heb het geschonken aan de hospitalero in Estella. Hij was er erg blij mee en toen ik er weg ging lag het al in zijn "bibliotheek¨.

5. Muesli noten repen. Allemaal al zelf opgegeten. heb er nog een stuk of 5. Kan ze hier overal kopen langs de route.

6. Ooievaarskuitenvet voor in mijn haar. Ook niet aangeraakt. Heb ik aan een kale spanjaard met heeeeeeeeeeeeeel veel borsthaar gegeven. Die zei dat ie er blij mee was. Toch eigenlijk stiekum benieuwd wat hij er nu echt mee gaat doen.

7. Extra batterij. Van de kids gekregen als extra voor om mijn Iphone. Ding werkt echter niet meer. D.w.z. hij laadt wel op maar geeft het niet door aan de Iphone. Heb er verschillende deskundologen naar laten kijken, maar zij kunnen het ook niet oplossen. Heb de batterij aan de hospitalero in Logroño gegeven (de vent die ik later nat zou spuiten) en heb hem gevraagd of hij milieuvriendelijk vernietigd kon worden. "Natuurlijk señor" zei hij en mieterde hem vervolgens achter zich in de dreksbak. Maar ik heb het geprobeerd.

8. Paar sokken. Zaten gaten in na de op en neer etappe van een paar dagen geleden. Ik heb ze weggegooid.

Nu heb ik nog mijn broekspijpen, want ik loop al dagen in de korte broek, maar ik weet nie of ik ze weg doe.

Ook heb ik nog mijn maaskei (150 gr), die ik later op de tocht op de hoop bij het Cros de fer moet gooien. Iedereen heeft van die lullige steentjes bij zich. De mijne is echte de grootste steen en die gaat rechtstreeks van de majjem op die hoop.

8e etappe Logroño - Najera

Om 04.00 waren de eersten al op. Om 05.30 ging in de lockers in de muur, waar we onze telefoons konden opladen, een telefoon met muziek af. Betrokken eigenaar kon de sleutel maar niet vinden en stootte bij het zoeken ook nog eens flink zijn kop aan het bovenbed We lagen met 44 personen op de slaapzaal. Wij zijn toen ook maar opgestaan. Om 06.00 ging weer een telefoonwekker af en de knurft, waar die van was kwam maar niet opdagen. Totdat ik er achter kwam dat het mijn telefoon was. Ik was mijn ringtoon vegeten. Om 06.30 waren we klaar om te vertrekken, maar dat ging niet want de hospitalero lag nog in zijn nest te ronken. Toen we zijn slaaphok binnenginen kwamen de alcoholdampen je al tegemoet. Ook had hij nog geen ontbijtspullen klaar gezet. En wij moesten onze EU 10,- borg voor de locker nog terugkrijgen.

Peregrino´s zijn een rustig volkje en stonden rustig te wachten en af en toe beleefd te kloppen op de deur van meneer (ong. 30 jaar oud). Toen heb ik maar voorgesteld om met zijn allen bij hem naar binnen te gaan en hem een plens water over zijn kanis te gooien. Dat durfde niemand en toen heb ik hem met mijn waterfles maar nat gespoten. Hij vloog overeind en wilde van alles doen, maar tegen 12 peregrino,s zou hij toch moeten afleggen. Enfin, wij hadden ons tientje terug en konden eindelijk om 06.45 vertrekken. Heel erg mooi in het donker door de met gele verlichte lantaarns van de straat.

Zo hebben we het ontwaken van de grote stad tussen de vuilnismannen en straatvegers mee mogen maken. Eerste 3 uur hebben we in een keer gedaan: bewolkt, fris windje, heerlijk wandelweer. Onderweg ons mueslirepen weggestauwd en afgespoeld met fris getapt bronwater. Muppet loopt lekker met haar nieuwe stokken.

Direct buiten Logroño was de camino slecht aangegeven en we hebben een paar keer moeten vragen. We liepen ook een licht manke oude man achterop, die een zelfgeknutseld verend karretje voorttrok. Hij stapte flink door. Ik heb hem gevraagd waar hij vandaan kwam, maar daar kwam een verhaal uit: volsalgen koeterwaals. Toen zag ik een Ecuadoriaans vlaggetje op de kar en hij knikte bevestigend. De man was een tochtig type: hij had nog maar de helft van zijn tanden. Flossen en tandenstokers hielpen bij hem niet meer, maar het was een pittig baasje. Vurige oogjes in het hoofd onder zijn ouderwets petje. Hij was ook in Saint Jean Pierre gestart begreep ik uit zijn gebaren en geluiden. Toen ik hem vroeg hoe hij dat ding over de bergpas had gekregen maakte hij hevig rukkende bewegingen met de kar. Voor mij nu nog steeds onbegrijpelijk hoe hem dat is gelukt, vooral als ik zie hoeveel moeite ik heb gehad om mijn rugzak naar boven te krijgen.

Na 3 uur bereikten we Navarete. Jullie kennen het recept. Voor mij als ontbijt dubbele cafe con leche en een grote bocadillo voor EU 4,80. Bij ons vertrek begon het te regenen. Meer dan 3 uur hebben we door de regen gesjouwd en als beloning begon het ook nog te hagelen. Mijn kleine muppet wordt moe en raakt steeds vaker achter. Tijdens het wachten kreeg ik steeds weer de kans om tempranillodruiven te proeven. Op een zeker moment zegt ze egen mij dat ze in Ventosa (met nog 10 km te aan zal gaan stoppen voor vandaag). Toen ik zei dat ik dan ook zou stoppen werd ze fel. Ze richtte zich in haar volle lengte (1,59m) op, wees richting Najera en zei: "No dad, you are in much better shape and you have to continue!" en aar stond ik met mijn mond voltanden. In Ventosa was de albergue nog niet open, maar Travis en Joongsik waren er wel en haden ook besloten te stoppen in Ventosa. Ik heb hun gevraagd goed op mijn muppet te passen en dat beloofden ze te doen. Afgesproken werd dat zij morgen 30km zouden lopen naar Santa Domingo de la Calzada en ik zou daar ook aankomen na 20 km lopen vanuit Najera. Benieuwd of het lukt. We hebben elkaars whats-app.

Travis kocht een fles Rioja in de andere albergue van het dorp (EU 4,- voor een echte crianza vond ik niet duur) en met zijn drieen zouden ze de fles leeg maken en dan naar de albergue gaan.

Toen ik na 1 uur pauze afscheid van haar nam kreeg ik een dikke knuffel en wel 100 dankjewels voor de goede zorgen en daar sta je dan als 65jarige met vochtige ogen. Gelukkig regende het nog steeds en ze heeft staan zwaaien tot ik om de hoek verdween. Ze heeft met vijf blaren meer dan 100 km gelopen en heeft ook nog die val meegemaakt. Geen kik heeft ze gegeven en lachen bleef ze doen en ik weet waarom ze deze camino loopt. Toen ze mij dat vertelde eindigde ze met de woorden: ".... and I never will give up!!". Ik geloof haar en ik ben trots op haar. Ze heeft geen idee hoe ze anderen heeft gestimuleerd met haar kamerbrede lach. Bij Travis en Joong-sik is ze gelukkig in goede handen.

De laatste 10 km heb ik flink gas gegeven. Het was gestopt met regenen en mijn poncho kon weer af. In verder hollands weer (12C en straf windje tegen) heb ik deze 10 km gelopen in 1,5 uur exclusief de pauze. Eerst geloofde ik dit niet, maar twee Brazilianen, die bij mij in de buurt liepen bevestigden dat. Het ging ook echt lekker zonder te forceren, waar ik heel goed op bleef letten. Onderweg nog een keer gestopt bij een caravan met een vrolijke Frans erin. Twee brazilanen en Liliane uit Turijn zaten er al. Hij had verse jus dóranges vertelde hij. Zijn grootste gla was 0,5 ltr. Dat heb ik toen maar aangeschaft voor EU 2,-. Kanonne, wat was dat lekker. Zo eeg gekloekt en toen nog een besteld. Dat duurde wat langer, want de benzine in zijn aggregaat was op en het duurde een tijdje voordat hij alle elektrische apparaten weer aan de gang had. Hij heeft ons ook og op de fot gezet en gelijk de beste alberges in Najera waren. Om 15.15 was ik in Najera: 31 km in precies 7,5 uur.

De albergue met internet was vol, maar de dame wees ons een albergue 250 meter verder aan de camino. OOk in het stadje. Toen begon ze ineens in het Nederlands tegen mij. Ze had het vlaggetje gezien. Ze was spaanse, maar in Nederland geboren en van haar mocht ik op e computer, toen ik van mijn blog vertelde. De albergue is Ok: EU 10,- en ik kan met wassen meeliften met de twee brazilianen. Ik hoef niets te betalen. Ik slaap in een kamer met 4 stapelbedden. Ik lig weer onder en ga liggen nadat ik mijn was heb ingeleverd. Ik val in slaap en wordt om 17.30 waqkker: Mijn was hangt keurig te drogen. Dankjewel Brazilianen. Gelijk doorgelopen naar de andere albergue en daar dik 2 uur zitten internetten voor EU 5,- Om 8 uur naar de aangewezen albergue om te eten. Hier Ine veel te laat gebeld (sorry sieske). In de herberg werd ik gezellig ontvangen door Heidi, Karina, Max n Benjamin, die ik al dagenlang tegenkom onderweg. We eten met 5 aan een tafel van 4. Helaas moet ik alleen de laatste halve fles rioja (lekker gekoeld) opmaken en die hakte er in want met de stadsplattegrond in de hand raak ik op 50 meter de weg kwijt. Net toen in mijn albergue het licht uitgaat klop ik aan de voordeur. Ik wordt nog binnengelaten.

Binnen aan tafel nog even de reacties op mijn blog doorgelezen. Dat hakt erin qua emoties. Het motiveert mij vooral om dit te blijven doen ook al be ik behoorlijk moe. Toen kwam er nog een Madrileen bij me zitten. Hj ligt een bed verder en is Real Madrid supporter. Hij haalt zijn telefoon tevorschijn en gaat naar Real madrid zitten kijken, die tegen Atletico Madrid moeten voor de Spaanse supercup. Hij blijft er echt naar kijken want ik hoor het geluid van de wedstrijd, maar val dan toch vrijwel gelijk in slaap.

7e etappe Torres del Rio - Logroño

Om 06.00 uur opgestaan. Vannacht een paar uur wakker geweest. Ik weet niet waarom, misschien wel omdat ik ´s middags te lang heb geslapen na aankomst. Om 06.45 zijn Li-hyun en ik weer vertrokken voor de 21 km naar Logroño. Na een eerste helling van 3 km op zien we om 07.45 heel in de vete in het Ebro dal Logroño al liggen. Dat is behoorlijk verneukeratief want we weten dat we nog zeker 4 uur moeten lopen. We hebben dan ook onze eerste Rioja al gejat (wat zijn die tempranillo druiven toch lekker. Al mooi blauw en lekker zoet).

Het eerste dorp is 2,5 uur lopen en we hebben besloten om te proberen dit dorp in een ruk te halen en dan daar te ontbijten. Daarom beginnen we maar aan twee muesli repen voor de broodnodige energie. Viana halen we in iets minder dan 2,5 uur en ik heb weer een heerlijk ontbijt: dubbele cafeo con leche, kleine bocadillo ham en een kleine bocadillo met tortilla spek en champignons voor EU 3,80 ben ik weer het mannetje.

Onderweg werden we weer ingehaald door Sonja en Robert en Li-hyun wist niet hoe ze deze mensen moest bedanken voor de behandeling van haar blaren. Heel lief van Sonja was dat ze onderweg Li-hyun leerde hoe met stokken te lopen. Dat alles geschiedde achter de rug van Robert en mij om op ongeveer 100 m afstand. De schaafwonden op Li-hyun´s jukbeen beginnen mooi te helen en ze heeft een flinke blauwe plek.

We zijn zeker 5 of 6 pittige hellingen (zoals in het moezeldal) op en af geweest en maar steeds door de Rioja wijnvelden. Regelmatig hebben we steekproefgewijze getest hoe ze smaakten: Heerlijk.

Een uur voordat we Logroño bereikten stond er een rood busje langs de weg met allemaal oude stoelen en meer van die meuk. Dit busje was van een werkeloze en was alles wat hij had. Hij verkocht alles wat hij had (fris, koekjes, e.d.) voor niets. Hij vroeg alleen een vrijwillige bijdrage. Ik heb deze man EU 2,- voor dat blikje gegeven en ook nog een EU 0,50 om hem op de foto te mogen zetten. Li-hyun moest als dame in de "praos" (een ingezakte tuinstoel met een oud bankstelkussen vol met gaten) gaan zitten, maar zij vond dat ik als oudere daar in thuishoorde. Ik hield met de man over en zo kwam deze muppet (ik leen dit woord maar even Katja) in de praos terecht. Zij heeft hem daar ook nog een euro voor gegeven. Verbijsterend om te zien hoe creatief mensen zijn om toch aan wat geld te komen.

(Sorry, maar soms vallen wat letters weg. Ligt deze keer niet aan mij maar aan het toetsenbord. Er zitten nl. een paar caps los en die moet ik er dan weer opzetten).

Van hier was het nog 5 km naar Logroño waar we om 13.00 bij het Buro de Turisme aankwamen. De duitse jongedame, die ons daar ielp heb ik nog even de duits-nederlandse afscheids groet "auf wiederschnitzel" geleerd. Volgens mij staat ze daar nu nog om te lachen. De albergue was voor EU 7,- goed genoeg. Midden in de oude hoofdstraat van de stad. Hier namen we afscheid die naarde bus moesten want hun camino zat er (tot hun spijt) voor dit jaar op.

Na douchen en wassen (nu hadden we de wasdroger voor onszelf voor EU 2,-) samen de stad in om van alles te doen Li-hyun wilde nieuwe stokken kopen (Bedankt voor je training Sonja!). Ik om een inetrnet winkel te vinden en samen een paella restaurant. Li-hyun eet al 28 jaar met plezier rijst, maar nog nooit paella. Li-hyun wilde dat restaurant ook zelf regelen. Ik had haar gezegd, dat ik haar zou volgen naar elk restaurant dat ze uit zou kiezen.

Ze zou ook zelf de stokken gaan kopen, want ze had genoeg goede adviezen van Robert en Sonja gekregen.

Om 19.30 zaten we in het restaurant. Het was duidelijk in het hogere segment, maar dat vond ze niet zo erg. Naast ons zat een sjiek bejaard echtpaar dat een beetje engels sprak en we hebben leuk met hun gepraat. Op de vraag van de sjieke oude heer wat onze relatie was, antwoordde Li-hyun zonder blikken of blozen: "He is my dad". Daar keken ze van op.

De paella was heerlijk en die muppet heeft dat hele bord helemaal leeggegeten en ook nog met stokbrood helemaal schoon gepoetst. Ze genoot ervan. Volgende week wil ze weer een keer paella. De oude heer naast ons poekelde even met de ober over de wijn en effe later kwam deze aan met een Rioja gran reserva. Ik dacht van dit avondje kunnen we wel 5 keer in een herberg slapen.

Wij waren dan ook hoogst verbaasd over de rekening. Dit sjieke restaurant had geen peregrino menu, maar elke peregrino kon er eten voor de peregrino menu prijs. Dus was de hele rekening voor ons EU 28,- waarvan 20 voor de paella en 8 voor deze fantastische fles.

Net op tijd waren we binnen. Goed slapen voor de 30 km van morgen.

Super albergue met internet

at heb ik vandaag geluk. Niet alleen 20 km gewandeld in 4.45 uur. Lekker snel bij zon en 28C en een koel briesje, maar ook nog in het centrum van Santo Domingo de la Calzada (waar de kathedraal met de kippen staat) en met airo en een geaircood internet hok met behoorlijk licht en een redelijke computer. Wat wil ik nog meer.

Gisteren nog even gebaald. Had ik nog net een artikel geschreven zegt Telefonica hier: Bekijk het maar, terwijl ik nog 16 minuten mocht internetten. Alles weg. Gelukkig zit het nog in mijn kop en hoop ik onder deze omstandigheden al mijn achterstand weg te werken.

Het is hier nog siesta. Alle peregrinos, die al binnen zijn liggen te tussenmeuren/ cq. te powernappen, want daar knap je van op. Ikzelf heb ook alweer een uur geknoerd.

Estella/Lizarra - Torres del Rio

Geslapen als een blok. Alleen een paar keer op om te plassen. Eerste keer was het schrikken, want toen ik de kamer uitkwam lag de gang vol mensen. Er was zelfs een goochem dwars voor de WC deur gaan liggen. Die moett wel erg moe of dronken zijn geweest. De volgende keer was hij daar weg.

06.35 weg voor de 28,5 km (we hadden immers vorige avond reeds die 1,5 km berg op nog meegepakt). Heidi heeft besloten vandaag niet zo ver te lopen. Ze is erg moe en het is pas haar derde dag. Jo de fietser ligt ook nog te knoeren.

Mijn sokken zijn op oud militaire wijze gedroogd. Die hoef ik dus niet aan mijn rugzak te hangen. Li-hyun heeft blaren maarklaagt niet en loopt door.Vlak achter ons lopen Javier en Cristiana (een stel van ong. 35 jaar uit Leon). Mooie brede paden, eindeloze landschappen. Echt camino werk dus.

Ongeveer na 1 uur lopen (een beetje vals plat naar beneden) struikelt Li-hyun over een grote steen. Door het gewicht van haar rugzak wordt zij nog sneller naar voren gedrukt. Ze dreigt plat om haar snoet te vallen. Gelukkig weet ze zich op het laatste moment nog een beetje op haar zij te gooien (judo valbreken verleer je nooit). Zij komt op haar linker arm en schouder op de stenen terscht en klapt ook nog met haar hoof op de grond. Een kreetje en ze blijft even liggen. We zijn er gelijk bij en zien dat haar arm en schouder totaal niet zijn beschadigd. Haar hoofd heeft bij haar jukbeen wat schaafwondjes opgelopen, die gelukkig niet bloeden. Ze zegt dat ze verder kan en doet dit ook.

08.30 in Azqueta ontbijt: een dubbele cofeo con leche en 2 kleine bocadillos (4EU). en toen de laatste checks voor het 12 km stuk zonder water en huizen. gelukkig was het bewolkt en niet meer dan 22C. Bij 35C was dit andere koek geworden.Wel mooi brede paden (zie voor detailbeschrijving Venlose Vastenaovend op de camino).

Om 11.00 uur echter vrijwel in het midden van dit stuk (we wilden net pauze houden) werkelijk in the middle of nowhere staat in de verte een caravan. Eerst dachten wij dat het een fata morgana was, maar die tent stond er echt. We zijn gestopt Ik heb een grote cola en een banaan (samen EU 4,-) aangeschaft en ook gelijk opgegeten. Cola vult geweldig mijn behoefte aan snelle suikers aan. Kan ik gerust doen want de calorieen die ik onderweg achterlaat krijg ik tochnooit aangevuld. Kwamen in een keer Max en Heidi aangelopen. Gingen ook goed.Max heeft karin ook niet meer gezien, maar heeft wel gehoord dat ze is gesignaleerd een stuk voor ons.

We trekken verder. Nu met de jacks uit door het fantastische landschap metsteeds meer druiven: Rioja here we come. Om 15.30 waren we er. Het laatste stuk (uiteraard weer bergop) liep ik voorop en ik voelde zelf ook bij mij de kaars langzaam uitgaan. Li-hyun met haar blaren en schaafwonden kreeg last van het zweet in haar wonden, maar loopt dapper door. Ik krijg steeds meer bewondering voor dat kleine opdondertje. Ze heeft het moeilijk, maar elke keer als ik omkijk, kijk ik in dat breeduit lachende gezicht. Ze heeft zelf geen idee hoe ze andere mensen hiermee opmontert. Gelukkig komen op het laatste moent ook nog Robert en Sonja uit Stutgart weer langs, die lopen geweldi en nemen ons op sleeptouw.

Om 15.30 zijn we in de alberge. 28,5 km in 9 uur en behoorlijk moe. Mooie alberge. Voor 10EU hebben we weer een bed en een douch. Jippie. De alberge heeft ook een wasdroger. Daar staat net een portugese mevrouw voor om haar natte spulletjes er in te doen voor EU 3,- Wij mogen meeliften met 4 personen, maar zij wil er geen geld voor hebben. Gelukkig heeft ze geen euro´s genoeg en moet ze er een van mij accepteren. Komen later de andere 3 mij elk nog een kwartje brengen.

Toen eerst maar een halve liter tapbier gekocht voor EU 2,50 en op het terras van de alberge gaan zitten. Daar blijkt Fred Hoves van de Stalbergweg uit Venlo te zitten. Effe lekker venloos gekletst.

Toen kwamen Sonja en Robert Li-hyun en mij uitnodigen om samen met hun te dineren omdat het hun laatste avond was. Morgen zou hun laatste etappe zijn. Dus wij lekker meeeten: Rode wijn Gomez Aguirre en later nog een fles., (Witte) asperragos salade en Codillo Asado (Kalkoenkeule, heerlijk) met een soortbelgische frieten en tot slot Aros con leche (rijstpudding) tot nu toe het beste maal. Alles voor EU10,- pp want die tweede fles wijn hoefden we niet te betalen!!

Na het eten zijn Li-hyun en ikmet Robert en Sonja naar hun kamer gegaan, waar de 5 blaren van Li-hyun zijn behandeld en van compeed zijn voorzien. Het lopenging gelijk beter bij Li-hyun. Om twee minuten voor 10 waren we terug in de Albergue. Net op tijd.

Boze Duitsers

In Estella klonk gisteravond een verontwaardigd gehuil op van een tafel met veel duitse pelgrims. Ik kreeg er nog net een stukje van mee. Wat gebeurde er?

Ophet spaanse journaal werd groots aangekondigd dat Angela Merkel samen met de Spaanse premier (geloof ik) de camino gaat lopen. En ze gaan wel 5 (vijf) km lopen. Vijf hele kilometers!!!!Het pak dat ze daar bij aantrekken lijkt werkelijk helemaal niets op wat een peregrino normaal draagt (te vergelijken bijv. als een clown tijdens de boerebroelof)en de rugzakken konden net een boterham van 2 sneeen mik bevatten. Wat een watjes.

Dit viel zo slecht bij de duitse collega´s (terwijl Merkel best populair is) dat dit haar stemmen gaat kosten. Wat een goedkope s(verkiezings)stunt vonden de duitsers en ze kwamen met voorbeelden hoe het dan wel moet: Loop eerst een stuk en maak het dan pas bekent. EEn van de duitsers herinnerde zich nog dat Maxima in de plomp is gesprongen en dat men er pas in de loop van de happening achterkwam.

Voor de duitsers was het pas goed geweest als ze bijv. 24 uur mee had gedraaid ook in een echte albergue en in zo,n stapelbedje slapen enz.en dan had ze ook nog een kleine etappe mogen uitkiezen.

Persoonlijk denk ik dat Mark Verheijen best wel in is voor ook zo´n verkiezingsstunt, maar hij is alvast gewaarschuwd dat het wel geloofwaardig moet overkomen. En volgens mij weet mark dat wel.

Bericht voor de roeiers onder de lezers (anderen mogen het ook lezen)

1. Tot op heden nog geen enkel roeiwater van enige betekenis tegengekomen. Dus ook nog niet de neiging gehad om er naar op zoek te gaan. De Ebro gisteren in Logroño was de breedste rivier, maar er zaten alleen maar stroomversnellingen in.

2. pas vandaag zijn de korstjes aan de achterzijde van mijn kuiten eraf gegaan. Ontstaan tijdens mijn laatste vaart in de Boelo. Wat doet die acht toch met mij? De eerste keer alleen maar instappen en toen met een lap vlees van mijn pink naar de dokter. En de tweede keer het gevecht met het voetenbord en de slidings.