Feest in Grañon

In de etappe van van Santo Domingo de la Calzada naar Belorado arriveren we 's morgens rond 07.30 in het eerste dorpje Grañon. Een km voor het dorp horen we al keiharde muziek uit dat dorp komen. Sommigen van os staan stil te luisteren. We blijven wat bij elkaar en zo komen we met ongeveer 10 man te gelijk aan. Op het pleintje voor de albergue staat een tent waaruit een teringherrie uit. Het blijkt de muziek van de plaatselijk jeugd te zijn, die hangen dan ook nog steeds rond. Zijn nog niet naar bed geweest. Volgens mij slaapt er geen mens in het dorp en niemand zegt wat. Het gehele plein is bedekt met troep, echte glascherven, papieren etenszakjes. Enfin, vergelijk het maar met de zoepkoel en de parade, maar dan met echt glas.

De eigenaar van de albergue stond er een beetje treurig bij te kijken want alle peregrino's treokken door naar het volgende dorp. We stonden ons allemaal te ergeren en opeens kreeg ik een ingeving. Ik vroeg in het engels aan de jongeren of er iemand engels sprak. Zo'n opgeschoten snurker stond op. en toen heb ik hem gevraagd dat ik namens de peregrino's iets wilde zeggen en of hij dat dan na elke zin aan zijn collegajongeren (m/v) kon vertalen. Dat wilde hij wel.

En toen heb ik hem namens alle peregrinos bedankt voor de hartelijke ontvangst, de beschaafde muziek en het keurig opgeruimde plein en hun bijdrage aan de plaatselijke middenstand. Dat joch kreeg na een vertaalde zin in de gaten, dat hij met zijn hele groep te kakken werd gezet, maar vertaalde toch. Als het niet snel genoeg ging bleven wij gewoon stil staan wachte onder het maken van aansporende bewegingen. Het duurde niet zo lang en we lieten het hele clubje behoorlijk confuus achter. De herbergier kreeg ons ook niet als klant, maar toen we we langs trokken bij hem glimlachte hij en gaf ons een vette knipoog.

11e etappe. Belorado - San Juan de Ortega

Om 06.00 op voor de 25 km steeds berg op naar een hoogvlakte op 1000m.

Gistermiddag nog een uur geslapen, geld gehaald (want de volgende pinautomaat is pas over 60 km in Burgos (hoezo klagen in NL dat we er elke 5 km een moeten hebben), daarna nog een 1/2 ltr San Miguel bier uit de muur gehaald in de albergue (EU 1,50) en om half acht gezellig aan tafel. De duitse jongeren hadden voor mij een plaatsje vrij gehouden.: vispaella, gestoofde knoflookkip met aardappelen in uien knoflooksaus (erg lekker) en een soort yoghurt met honing. Dat alles weer vergezeld van een lekkere gekoelde rioja tafelwijn. Samen voor EU 10,-. Ik stierf van de dorst en heb daar nog een ltr water bij gedronken. 'S nachts er nog 3x uit, want dat water moest ook weer worden afgevoerd.

Om 21.30 slapen. Op de slaapzaal lagen alle telefoons aan een paar stekkerdozen lekker door elkaar op te laden. De mijne was de enige met een witte stekker. Om 01.30 gaat er een wekker af enfin dit wordt een apart verhaal dat jullie nog effe tegoed hebben.
'S nachts er nog 3x uit, want dat water moest ook weer worden afgevoerd.

Om 06.25 weer op pad. Benieuwd of ik die muppet weer zou tegenkomen (We hadden ons keurig volgens afspraak bij elkaar gemeld via whatsapp) . Ik werd op mijn wenken bediend liep ik haar letterlijk bijna omver. Ik kreeg een hug en zij zei solly, terwijl ik haar omliep. Het ging erg goed met haar. Ze had in een klein hotelletje een tweepersoonskamer voor haar alleen genomen. Dat was haar prima bevallen. We besluiten de eerste 5 km samen in het donker verder te lopen. Erg fris (jassenweer) terwijl het vandaag toch weer boven de 30C gaat worden. Ik ben me weer vergeten in te smeren maar zal later op de dag aan iedereen vragen hoe het met mijn kleur is op de blote lichaamsdelen. Toch maar een powerbar gegeten, want in het dorp waren geen winkels open.

De vijf km hebben we grotendeels zwijgend doorgebracht. Zij kan dat heel goed en ik heb daar duidelijk meer moeite mee. Zo leer ik ook wat. Na 5 km in het eerste dorp Tosantos besluit zij door te lopen en ik ga eten in iets van een albergue. Dit wordt een heel bijzonder ontbijt, maar daarover in een ander verhaaltje meer. Ontbijt: stukken stokbrood met jam, koffie, zelfgemaakte koekjes. Nog geen EU 1,50 waard, maar zehoefden ook geen geld. Alleen werd een donativo verwacht. Ik heb EU 5,- gedoneerd omdat het voor mij weer een geweldige ervaring werd en het een bijzondere vader endochter waren die "de albergue" runden.

Daarna door naar Villafranca-Montes de Oca, weer door imponerende landschappen waar steeds meer plukjes bos in verschijnen. Hier ben ik al om 09.40 . 12 v/d 24 km heb ik dus al achter de rug. Nog even goed bunkeren want nu begint het stuk waar we voor gewaarschud zijn: 12 km zonder water met de eerste kms zeer sterk bergop naar een hoogvlakte van 1000 meter.

Eerst ontbijt/lunch: een bocadilla met tortilla en chorizo (heb nog net niet mijn vingers opgegeten en een dubbele cafeo con leche en een lekkere vette croissant (laten inpakken als lunchpakket. Dit alles voor EU 7,20. Lekker opgegeten aan een tafeltje buiten in de zon in het gezelschap van twee leuke meisjes uit Lausanne (aan het ontbijt al frans praten en nu weer).

Om 10.00 uur door voor de laatste moeilijke 12 kms van vandaag. Nog even bij de supermarkt langs (2 bananen en 1/2 ltr water. EU 0,90). Buiten bij de dorpspomp stonden we elkaar te controleren op genoeg water en voedsel. Ik vulde mijn camelbak helemaal met 3 ltr en nam nog een 1/2 ltr extra mee om eventueel anderen te kunnen helpen. Allen vertrokken in kleine groepjes maar de eerste kms waren zo steil dat het ieder voor zich was. Ik besloot dan ook om helemaal alleen te gaan. Er waren immers toch genoeg mensen in de buurt.

De eerste 1,5 km waren verschrikkelijk. heb ik een half uur over gedaan. Verschrikkelijk gezweet. Net zo hard als de eerste dag naar Roncesvalles. Zo kalm mogelijk gelopen. Alles zoals ik dat in dienst heb geleerd. Hijgen als een postpaard, maar ik ga lui (m/v) voorbij, die er erger aan toe zijn. Na het eerste half uur werd het minder stijl en kon het tempo ook wat hoger. Gelukkig liepen we in een bos (geen vergezichten meer), waardoor de zon ons niet verder te pakken kreeg. Kon onderweg lekker uit camelbak drinken zonder te stoppen. De lol op de steile stukken haal ik uit het feit dat ik regelmatig mountainbikers voorbij loop. Zij moeten hun hele vrachtje ook naar boven duwen. Ik wens hun dan altijd een buen camino en er zijn er bij (meestal mannen), die mij aankijken met een blik waarmee honden slagerswinkels binnen kijken. Ze hijgen wel meestal buen camino terug. Om 12 uur ben ik boven, na nog een paar steilere stukken. Prachtig panorama, maar ik wil het bos weer in voor de 6km lange afdaling vals plat naar beneden over brede zandpaden.

Dat doe ik dus ook en heb dit stuk weer verschrikkelijk snel afgelegd. Totaal 1 uur, terwijl ik onderweg lekker luid weer Venlose vastelaovesliedjes liep te galderen. De zon scheen nog steeds hard maar op de hoogvlakte tussen die bomen blies een lekker koel windje. Op 2 km stond een hele lieve engel in het bos. EEn mooie jonge dame van ong. 30 (echt alleen maar spaans) bood drankjes en fruit aan. Kostte niets maar er werd wel een donativa verwacht. Ze had wat tapijten in de schaduw gelegd waarop we konden zitten. Ik zat voor ik het wist. 2 glazen citroenlimonade (voor elk een EU gegeven) leeggekloekt en ook mijn 1/2 ltr fles met die limonade laten vullen (EU 2,- gedoneerd). En toen naar beneden voor de laatste 2 km. Ging lekker snel. De laatste km liep ik Heidi achterop en in een wat lager tempo bereikten we om 13.15 bij het middeleeuwse klooster (albergue voor vandaag) in San Juan de Ortega aan. Ik heb 3,5 liter water naar binnen gewerkt, 2 glazen citroenlimonade en bijna het hele flesje limonade en ik voel me best lekker fit.

Daar zat een bureaucraat aan de welkomstbalie, die bij het uitreiken van de intelligentie ook zeker niet vooraan had gestaan. Gelukkig bleek hij slechts het hulpje en effe later kwam de echte (sprak ook nog goed engels) en toen ging het wat sneller. Doordat ik moest wachten kon ik wel mijn schoenen en sokken al uitdoen voor het heerlijke "blote poten op de koude vloer" moment. Dunne paar sokken weer kapot. Hoef ik dus niet te wassen. Ook tref ik er weer Amanda uit Canada, die een week loopt, een week fietst en een week loopt. Ze is nu in de fietsweek en wil mij haar fiets verkopen voor niets als ze maar weer kan lopen.

Voor EU 12,50 heb ik weer een bed en een diner. Snel schoenen in het rek en naar boven. Slaapzaal 44 (stapel)bedden en ik heb weer een benedenbed. En weer het klassieke verhaal: Een nederlands echtpaar wil in een hoek, keurt alle plaatsen af en daarna is de zaal vol en liggen ze op de plaatsen, die ze absoluut NIET wilden.

Bed opmaken, douchen (ook weer een verhaal apart), wassen (tijdens het douchen met de shampoo van Ton en Edgar gaat prima en ruikt ok nog lekker). Op zoek naar internet. Is er gelukkig en ook nog voor niets.

Na deze stukjes weer knoeren (tussenmeur) eten en op naar morgen: 28 km naar Burgos en nieuwe sokken.

10e etappe: Santa Domingo de la Calzada - Belorado

Om 06.15 op en 06.50 weer op weg voor de 24 km van vandaag. Ik ben vandaag bewust wat later vertrokken omdat ik weet dat Li-hyun vrijwel altijd om 06.30 vertrekt. Haal ik haar misschien in.

In het stadje geen bananen kunnen kopen want het is zondag vandaag. 7 km op nuchtere maag naar Granon moet kunnen (anders heb ik nog powerbars bij me. Kom ik daar ook vanaf). Eerste stuk in het donker loop ik samen met Derk uit Leipzig. Gezellig gekletst over de omgeving. Schiterend groot open golvend landsschap met overal aan de einder heuvels en bergen in alle soorten en maten. Vandaag zal het de hele dag licht omhoog gaan. Nog steeds lopen we door de gemeente waar elke km zo´n rot paal staat met daarop het aantal kms dat je nog moet tot Santiago (en ik moet er dan nog 100 meer naar Cap Finisterre). Na iets meer dan 1,5 uur bereiken we Granon. Een hoop herrie komt ons al tegemoet. Als we het dorpje binnenlopen (met een m/v of 10 vlak na elkaar)is het er een grote rotzooi (maak ik een apart artikeltje van). Allemaal jeugd, die nog op is van het feest van de vorige dag met tegenover hun een chagrijnige albergue eigenaar, die alle peregrino´s voorbij ziet lopen, Ik sterf van de trek en besluit direct na het dorp te stoppen en een powerreep onder uit mijn rugzak te graven. Dat helpt en verder gaat het naar Redecillo de Camino waar ik een uur later aankom. Nog steeds in die geweldige landschappen. Prachtig.

De eerste 12 km (de helft voor vandaag) zitten er dan al op. Lekkere dubbele cofeo con leche, delekkerste bocadillo tot nu toe (op de ham hadden ze ook nog olijfolie en geperste tomaten gesmeerd), een croissant ham/kaas. Dat alles voor EU 7,20 en dat alles verzorgd door Brenda uit Hilversum en Lourdes uit Paraguay. Effe lekker nederlands kunnen kleppen en dan komt Laurie uit Utrecht ook weer voorbij (die had ik gisteren niet gezien).

Aan brenda de foto´s van Li-hyun op mijn Iphone laten zien. Ze was nog niet langsgekomen, dus zit ze achter mij. Ik besluit op mijn gemak te eten en te wachten want Heidi en Karina kwamen weer langs en hadden haar om 07.00 zien vertrekken. en jawel hoor om 10.15 komt die muppet aangelopen, 10 miljoen volt glimlach op haar gezicht. Ik krijg een flinke hug en ze vertelt dat het heel goed met haar gaat: De blaren zijn bijna over en de wondjes op haar gezicht verliezen de korstjes. Het is prachtig aan het genezen. Ze heeft met twee andere Koreanen gisteren szelf gekookt (een inktvis omelet met paprika) en speciaal voor mij tovert zij uit haar rugzak nog een stuk tevoorschijn. Dit was(weer) lekker warm geworden door de zon op haar rugzak. Het was heerlijk en zo kon ik mijn croissant, waar ik nog niet aan was begonnen weer voor de lunch inpakken.

Ze bedankte me wel duizend keer voor de goede zorgen en ik haar namens allen, die haar kennen voor haar lach. Nu ze weer beter is wil ze weer meer alleen lopen om na te denken. Ik ben daar verheugd over, maar ik spreek toch met haar af dat we elke dag effe whats-appen. Ze wenst me buen camino en ik pak mijn rugzak op en vetrek. Nu weer vastelaoveliedjes zingend, want die lopen zo lekker bij 32C in die overweldigende landschappen. Je kunt nu kijken naar plekken waar je zelf pas over meer dan een uur zult zijn.

Om 11.00 loop ik de provincie Castillay Leon binnen. Die km palen zijn nu ook weg. Om 12.00 zit ik mijn croissant op te eten onder de platanen bij het fontein in het gehucht Villamayor del rio (overigens geen rivier te bekennen). Ik moet de katten letterlijk van me afslaan omdat die mijn croissant op willen vreten. Ik win.

Zit ik daar rustig moederziel alleen op dat lege pleintje komt daar ineens een luid toeterend autotje aan. Vliegen er een aantal deuren open en er komen mensen uit. Blijkt dit de bakker te zijn. Iedereen zijn brood en binnen twee minuten is het pleintje weer net zo leeg en stil als daarvoor.

Ik stap op voor de laatste vijf km en loop 3 km voor Belorado Andrea uit Lehr achterop. Die zit er aardig doorheen en gezellig kletsend bereiken we om 13.30 Belorado. Prachtige albergue geleid door een Braziliaan. Loop ik de slaapzaal binnen klinkt gejuig. Zitten daar alweer al die duitse jongeren. Voor EU 6,- heb ik weer een bed en douche.

EErts weer blote poten op de vloer (het geluksmoment) dan bed opmaken, douchen, wassen (kan meeliften met de duitsers),de bank berovenen een tussenmeur en die ga ik nu maken.

9e etappe. Najera - Santo Domingo de la Calzada

Gisteravond weer best lekker peregrinomenu gegeten: boerensalade, spare ribs op zijn spaansmet een soort belgische frieten en echte zelgemaakte mousse au chocolat met slagroom toe en natuurlijk heerlijke koele rioja landwijn uit het vat toe. En dat allemaal voor EU 9,-

Toen ik terugkwam in mijn refugio eerst nog gauw even naar de reacties op mijn blog gekeken en ik kan jullie verzekeren dat het hartverwarmend is en dat het mij motiveert, ondanks dat ik soms best wel moe ben toch nog achter de terminal te kruipen.Ik heb ook nog twee foto´s op mijn blog gezet. Duurde een kwartier.

Ik zat aan tafel met een Real Madrid fan en die zat in zijn Iphone te turen naar de wedstrijd om de spaanse supercup tussen Real Madrid en Atletico Madrid. De wedstrijd was net begonnen.Ik vroeg hem of hij de hele wedstrijd ging kijken. Hij keek me aan alsof ik een grapje maakte, maar hij ging dat dus echt doen.Hoe gek kun je zijn. Ik stond op om naar mijn nest te gaan toen er een andere spanjaard binnenkwam, en ja hoor, toeval bestaat niet: dit was een supporter van Atletico. Hij vroeg keurig of hij ook mocht kijken. Dat mocht.Een van die twee zou dus sjagrijnig naar bed gaan besefte ik. Gelukkig viel ik ondanks die voetbalgeluiden direct in slaap.

Toen ik er om 01.00 uur uit moest om te plassen stond de Real fan net zijn tanden te poetsen. Ik zag direct aan zijn gezicht dat het voor Real verkeerd was afgelopen. Toen ik hem vroeg wat het was geworden keek hij mij alleen maar bedroefd aan. Ik weet het nu dus nog niet. Verder prima geslapen.

Om 06.00 op maar verder alles op mijn gemak gedaan want ik hoef vandaag maar 20km en ik kan mijn hoofdlamp nergens vinden waardoor ik alles zo´n beetje op de tast moest inpakken. Beneden aangekomen tref ik de Real fan weer. Hij is in een vrolijke bui en zit te ontbijten. D.w.z. hij rukt een vette brownie uit een plastic zakje en propt die in een keer in zijn mond. Daarna tovert hij uit een zak 3 banane. Daarvan besluit hij er twee te houden en prikt met de derde als een revolver naar mij met de woorden: "Here, for you". Samen eten we zwijgend onze bananen. Ik vul mijn fles water en verlaat om 07.00 het pand.

Het zou voor mij een praatdag worden want achteraf gezien heb ik de gehele dag met verschillende mensen gesproken. Dat was goed want het leidde af van het gepieker over Li-hyun, waar zij was en hoe het met haar zou zijn.

De eerste 2 km direct stevig bergop in het donker. Bijna boven haal ik Heidi in. Met haar heb ik het over haar lopen gehad. Zij is duidelijk door de pijn van de eerste dagen heen en loopt monter haar tempo. Voor mij is dit te langzaam en dus wens je elkaar buen camino en loop je door. De zon kwam op en de wijdse blik over wijn- en graanvelden was er gelijk weer. Imposa ant landschap met in de verte telkns heuvels en bergen. Het graan is al gemaaid, dus kun je overal ongehinderd rondkijken.

Ik vertrek aleen en haal al snel 2 franse dames in, die uit Toulouse blijke te komen. Toen ze hoorden dat Ine en ik daar zeer regelmatig zijn geweest, vooral in de grote shopping mall. Zij shopten daar ook graag en ze vroegen waar ik toch zo goed frans had leren spreken. Alles uitgelegd en hun toen verder buen camino gewenst en sneller gaan lopen.

Toenkwam ik Karina uit Berlijn, die net achter een hooiberg kleren had gewisseld en met haar ging het over haar funshoppen (zie apart artikel). Samen passeerden we de laatste rioja wijngaard en hebben gezellig samen nog een tros tempranillodruiven weggewerkt. Ook deze werden goedgekeurd.

Samen komen we Max en Benjamin weer tegen en besluiten de laatste 1,5 uur samen te bljven lopen bij 32C en lekker windje. Ik liep vooral met Benjamin de geschiedenis student (zie apart artikel). Om 11.45 waren we al in Santa Domingo. Ik heb weer verschrikkelijk lekker gelopen: nog steeds geen blaren, geen spierpijn, niets. Zij gingen naar hun albergue en ik nog geen 100m verder naar de mijn waar internet met computer was om weer te kunnen schrijven.

Mijn albergue werd gerund door een tem o.l.v. een heel aardige dame uit het Schwarzwald. k reserveer op verdacht ook maar voor Li-hyun, Travis en Joong sik. Ik heb nog niets van het drietal vernomen. Voor EU 7,- heb ik weer een slaaplaats en douche. Moderne gerenoveerde albergue van 2 verdiepingen met op elke verdieping 5 slaapzalen voor 32 personen. Moderne douches en toiletten, automatisch licht aan enz. Ik lig op de tweede verdieping. Gelukkig hoef ik de 48 treden maar een keer op mijn de rugzak op mijn nek. Schaamteloos heb ik verteld, dat ik artrose heb (wat natuurlijk ook zo is) en dat ik daarom onder moet slapen omdat ik niet goed meer kan klauteren (wat natuurlijk NIET zo is).

Gauw douchen, wassen en Ine bellen. Voor de was kwam ik knijpers te kort want mijn was van gisteren was nog niet droog en moest ook nog aan de lijn. Daarna gauw een tussenmeur van een uur.

Na wakker worde gauw aan de overkant geluncht: Pils san Miguel, bocadilla tortellini met champignons en 1/4 liter verse jus voor EU 5,-.

Vervolgens 2,5 uur geinternet voor EU 6,- om de lezers te gerieven. Heb mijn backlog bijna helemaal weggewerkt. Daarna gauw het stadje in om rond te kijken en aan bekenden te vragen of ze iets van Li-hyun hebben gehoord of gezien. AAn het einde van dit rondje van een uur had niemand haar zelf gezien maar uit de informatie, die ik kreeg wist ik toen bijna zeker dat die dappere dodo deze 30 km had gehaald. Om 20.00 kwam haar verlossend appje: Ze had het gehaald en was in een albergue terechtgekomen. Gelukkig!! Wat was ik blij. Maar gelijk buiten een biertje gaan drinken en daar kwamen Glenn uit Australie en Stuart uit Schotland tegen, die al aan de pils zaten. We besloten samen te gaan eten en kwamen in een restaurantje terecht waar een jongere uitgave van Beppie Kraft de scepter zwaaide.

Espaggetti con tomato e queso (heerlijk), pollo jardinera (zalig) en tiramisu (hemels) 1 fles wijn (La Terrona vino tinto),4 halve lieters bier. Samen voor EU 45,- (EU 15,- pp incl.tip). Omdat Stuart en Glen alleen maar bier dronken moest ik weer die fles (goddelijke)wijn leegmaken, maar ook dat lukte want ik had tenslotte te vieren dat Li-hyun weer terecht was.

21.45 Snel naar bed en nog gauw wat foto´s downloaden, maar daar moest ik weer mee stoppen toen om 10.00 het licht werd uitgedraaid. Morgen 24 km en hopelijk weer mijn muppet terugzien.

Toilettassen van de dames

Dit wordt belangrijke informatie voor de heren. Dames mogen het ook lezen. Ik wil echter geen ruzie in goede relaties veroorzaken.

We zitten hier elke dag in de albergues bovenp elkaars lip en staan ook in een aantal herbergen samen in de badkamer. Nee heren, het gaat allemaal uiterst decent. Ik heb nog geen bloot damesachterwerk, blote borstenof zelfs helemaal naakte dames gezien, al moet ik mewel soms omdraaien om niet in de lach te schieten welke ingewikkelde manoevres uitvoert om bijv. een bh onder een handdoek aan te trekken. Dan denk ik gelijk aan de film Alleman van Bert Haanstra uit de jaren vijftig.

Maar het gaat dus over toilettassen. Ik had geen idee dat die zooo klein kunnen zijn en dat dames zooo weinig nodig hebben. Over de inhoud zelf doe ik geen onthullingen, want we zijn immers op de camino, maar het fenomeen zelf fascineert mij mateloos. Als ik om mij heen kijk (ik hou het zo algemeen mogelijk, zodat niemand zich mogelijk zou kunnen herkennen): thuis, bij familie en in hotels op reis (zakelijk of bijv. met venlona)dan bestaat in het algemeen de damesbagage voor de helft uit toilet gerei en spullen om de neus te poederen. Zelfs fohns, kleine strijkplanken en strijkijzers worden meegezeuld. Nou heren, ik kan u verzekeren dat ze met verrekt kleine tasjes uitkomen en uren voor de spiegel? Dat gaat gewoon niet: a. zijn er gewoon te weinig spiegels, b. is de lichtinval (qua lux)meestal

(even wachten want ik heb vandaag de wasmachine gedeeld met een vijftal jonge duitse dames en heren en moet hem nu eerst even gaan ophangen want anders is hij morgen niet droog en dan moet ik weer extra gewicht meesjouwen).

niet wat hij moet zijn. er wordt nu gewoon wat met de vingers in de haren gefrot, een laatste wanhopige blik, dan toch maar weer de rugzak op de rug en het donker in voor het eerste deel van de dagelijkse etappe.

Dus heren, mijn voorstel zou zijn om de dames gewoon met een kilo of 10 op de rug een stevige wandeling (minimaal 15 km te laten maken). Ik zou het sportief vinden als jullie dan zelf ook zo´n rugzak zouden meedragen.

Benjamin uit Freiburg

Gisteren heb ik zeker een uur met hem samengelopen op weg naar Santo Domingo de la Calzada. Hij is 24 en studeert geschiedenis aan de universiteit van Freiburg, met specialisme "de middeleeuwen".

Als voorbereiding op zijn camino heeft hij zich wat verdiept in het fenomeen pelgrimeren naar santiago en andere oorden en daar kwamen toch een aantal leuke feitjes uit naar voren, die ik jullie niet wil onthouden. Nee hoor, het wordt geen les geschiedenis.

In de middeleeuwen liepen de pelgrims ongeveer 50 (vijftig) km per dag op schoeisel dat in onze tijd eigenlijk de naam niet meer verdiend (behalve natuurlijk voor Ely uit Seattle op zijn slippers).

Ook hadden ze veel minder bagage bij zich: toiletspullen hadden ze niet bij zich, ondergoed droegen ze in die tijd nog niet en ook niet veel kleren. Ik moet er niet aan denken als nu zo iemand bij mij de slaapzaal op komt.

50 km per dag lijkt veel en is het ook wel (ik heb het zelf een paar maal op de Nijmeegse vierdaagse zelf mogen ervaren) maar in die tijd wist men niet beter want men had nog geen gemotoriseerd vervoer, dus was men er lichamelijk al van klein kind aan gewend.

Karina uit Berlijn

Karina een vlotte leuke jonge studente van 20uit Berlijn is de dame, waarvan ik tot nu toe heb gezien dat zij de meeste afwisseling in kleding draagt. Regelmatig kom ik haar tegen, want we zitten in hetzelde "etappeschema" zal ik maar zeggen en bovendien loopt ze zeer ontspannen in een lekker pittig tempo.Vandaag kwam ik haardus ook weer tegen. Ze was al gedouched toen ik de slaapzaal binnenstruikelde.We slapen zelfs samen op de kamer (met nog 20 anderen overigens).

Ik heb de stoute schoenen maar aangetrokken en haar gevraagd, hoe ze die toch allemaal in haar rugzak kreeg en toe begon ze vrolijk te schateren. Zij doet aan "funshoppen" zoals ze dat noemt. Bij haar voorbereiding had ze wat minder aandacht besteed aan de te dragen kleding, met het gevolg dat ze er nietr erg lekker in wandelde. Ze heeft ontdekt dat in elke albergue (en dat klopt ook) ergens een paar plastic dozen staan met daarin door pelgrims achtergelaten kleding. Deze kleding is overigens keurig gewassen en heel. Welnu, zij grasduint dus in elke albergue of ze iets van haar gading kan vinden en nu heeft ze al een aardig goede wandelgarderobe. Bijv. als ze een beter shirt vond dan liet ze haar shirt achter. Het werkt prima en ze is er zeer tevreden mee en bovendien staat het ook nog goed. Bij haar is dat toch van minder belang want zelfs een jutezak zal haar nog goed staan.

Vieze verhalen deel 2

Ik had het al gezegd. Het artikel met de vieze verhalen heeft de meeste hits. Ik kan het hier niet zien wie allemaal, maar ik verdenk de knullen van Venlona ervan. Leer mij ze kennen.

1. Ruften/winden. Wanneer je met een hoop lui op een kamer ligt komt dit inderdaad wel eens voor. Over het algemeen valt het wel mee. Maar af en toe verscheurt een soort oerknal de slaapzaal. Bijna altijd van kerels. ´s morgens wordt dan meestal tersluiks gekeken uit welke hoek de wind waaide en wie in die hoek ligt.

2. Rochelen. Komt ook gelukkig niet zo vaak voor. Meeste gehoord bij Lucia uit Bulgarije als ze ´s morgens begon met blaffen na haar eerste heis aan haar eerste sigaret. Soms ging het blaffen over in rochelen en dan hielden wij onze adem in of ze er niet in bleef.

3. Boeren. Valt ook wel mee. Het ergste heb ik dit gisteren meegemaakt bij de Real Madrid supporter naast mij. Moest een paar keer verschrikkelijk luid gapen en dat ging toen over in een flinke boer.

4. Smekken en slurpen. Is bij de Koreanen een teken dat ze het verschrikkelijk lekker vinden. Een van de eerste dagen zat ik aan een tafel met veel Koreanen en daar werd het luid en duidelijk gedaan, maar daar werd ook flink bij gelachen. Li-hyun doet het niet zo vaak, want zij heeft voor haar masters in de moleculaire biologie een jaar in een Australisch gezin gewoont. Als ze het doet gaat het heel beschaafd en netjes.