Waarom loop je de camino

Dat vraag je dus ettelijke malen per dag met aan iedereen met wie je wandelt, samenzit, enz. De pelgrims zijn hier heel erg open over en ik heb al heel wat verhalen gehoord. Echter deze zullen jullie nooit terugvinden in mijn verslagen, want dat blijft op de camino onder de pelgrims. Bij mijn thuiskomstzal ik daar best wel eens wat over vertellen, maar dat zal altijd een wat algemenr verhaal worden en namen horen hier dus niet bij, zelfs al geeft men mij uitdrukkelijk toestemming om hierover te schrijven.

5e etappe:Obanos -Estella/Lizarra

Om 06.00 opgestaan. Toch nog 3 uur geslapen na die verschrikkelijke snurknacht van Pedro (zie ook Que pasa?). Ik wil om 6.30 weglopen omdat dat stuk verdriet van gisteravond (Trees uit Kansas) aankondigde dat ze om 06.30 zou komen ontbijten. Ik wilde zeker met 1 uur voorsprong op haar beginnen zodat ze me niet in kon halen. Overigens bedacht ik ´ñs nachts tijdens het wakker liggen naast snurker Pedro, dat haar man Donald extra deed alsof hij stokdoof was. Volgens mij had hij gewoon alletwee zijn hoorapparaten uitgezet om dat gekwek van zijn Trees niet te hoeven horen.

Terwijl ik de deur uitga (in het donker) loop ik bijna een klein Koreaans vrouwtje omver. Zij lacht mij met een stralende lach toe en vraagt in bijna vloeiend engels of ze met mij mee mag lopen. Nou dat mag van mij want ben nou eens eerlijk wie wil er niet samen met een leuke meid op stap. Later die dag bekent ze mij dat ze aan andere pelgrims in mijn alberge had gevraagd met wie ze mee zou kunnen lopen en die hadden haar mijn naam opgegeven. Is dat boffen of niet?

Samen lopen we over mooie grintpaden zonder al te veel hellingen. Vandaag moeten we de snelweg Pamplona - Santiago liefst 6x (gelukkig ongelijkvloers)kruisen. Totaal 25 km. Al snel zijn we in Punta la Reina, waar nog geen winkel open is (dus geen bananen) en dus maar een energiereep.

Om 08.30 gaat het steil naar boven naar Maneru (sorry, ik krijg net een veel betere stoel aangeboden van de lieve juffrouw hier. Als beloning krijgt zij het adres van mijn blog. Ze is er erg blij mee en zit het nu met een vertaalprogramma erbij te lezen op haar Iphone). In het dorp blijkt geen Alberge. Stik, geen koffie en bocadillo. Dan maar 1 uur verder lopen naar Cirauqui. Li-hyun is het hier mee eens. Ook hier weer steil bergop en in het dorp ook weeralles dicht. Wel potverdikkie, dan maar bij de uitgang van het dorp (net naast de mesthoop) samen met nog meer pelgrims ons eigen ontbijt maar organiseren. Het werd een 3 gangen ontbijt met een bijdrage van iedereen: 1e gang: hardgekookte eieren zonder zout (want dat had niemand bij zich). 2e gang: kokosmacronen en 3e gang: halve muesli riep. Dat alles weggewerkt met vers bronwater. Want de (loop naar de) pomp werkte gelukkig wel.

Heuvel op, heuvel af naar Lorca. Daar waren we om 11.00 uur. Hier dubbele cafeo con leche met bocadillo (EU 3,80) en een fles cola (172 ltr EU 1,20).

Onderweg voortdurend gezellig gepraat met Li-hyun over van alles en nog wat(ik kan het nog steeds niet goed uitspreken en dan lacht ze weer zo breed). Ik leer zo ehoorlijk wat over de Koreaanse cultuur.

Om 11.45 weer door naar Villatuerta. Hier kwamen we weer veel bekenden tegen uit vorige etappes. Ook Ely met de slippers. We lopen heel vaak nog over echte stukken uit de oude camino. Dat is geen feest. Erg ongelijk.

Gehele dag geen zon en lekkere temperatuur (18C) en een beetje wind. Steeds heuvel op, heuvel af over mooie grintpaden. Dit noemen ze hier spaans vlak. Op deze dag had ik voor het eerst het echte caminogevoel van de foto,s eindeloze paden met prachtige indrukwekkende vergezichten en al tussen de eerste wijngaarden (we naderen de rioja streek).

Om 15.30 waren we al in Estella. Iedereen wilde gelijk een Alberge in. Alleen ik wilde naar een van de laatste: dat was nog eens 1 172 km verderop, maar dat ging wel van de route van 30km van morgen af. Alleen Heidi en Li-hyun besloten te volgen en hebben me later verschillende keren bedankt. Want de anderen beginnen morgen dus met die 1 1/2 kim bergop.

We kwamen terecht in een soort weeshuis. 5 bedden op 1 kamer (geen stapelbedden). 10EU. De hospitalera vond ook nog een internetcafe. Dat was ook weer 2km enkele reis lopen, maaar ik heb veel voor de lezers van dit blog over. En daartussendoor heb ik ook nog gewassen.

Overigens heb ik ook afscheid genomen van mijn rode kussensloop. We krijgen elke nacht een schone (tot nu toe). Scheelt weer 230 gram (geschat door beide dames).

Caminofietser Jo uit Pannerden komt ook nog op onze kamer erbij.

Heidi en Li-hyun besluiten om samen voor ons drietjes te koken. Dat ging heel simpel. Iedereen kocht in de supermarkt wat hij lekker vindt (zonder te overleggen met de anderen) en ziedaar weer een prima menu: 1e gang: tonijn/aardappelsalade. 2e gang: stokbrood/ciabattabrood met ham (zonder boter). 3e gang: yoghurt. Het geheel weggespeoeld met een liter (voor 3 personen) San Miguel bier. Kosten EU 3,65 pp.

Na het diner de was binnenhalen (mijn sokken zijn nog niet droog en moeten dus vannachtop militaire wijze onder de slaapzak).

Om 21.30 slapen.

Geluk bij een ongeluk

Vandaag na ruim 31 km aangekomen in Najera. Ik had onderweg de naam opgekregen van een albergue met een internet terminal. Hier aangekomen blleek de alberge echter vol. De dame (Maria) vond het erg jammer, maar ontdekte ineens dat ik Nederlander was. En zij begon enthousiast in het nederlands tegen mij te praten, dat ze in Utrecht was geboren, enz. Ze wees mij een hele aardige andere alberge, waar ik vannacht logeer en ik mocht van haar in deze alberge komen inernetten.

En nu zit ik hier in een antieke ruimte op een antieke terminal met een antieke ongemakkelijke stoel te schrijven. Ik weet niet hoe lang ik het volhoud want het scherm heeft ook zijn beste tijd gehad.

Dat blog van mij begint trouwens aardig uit de hand te lopen. Steeds meer camino gangers lezen dit ook. Doen ze meestal met zijn tweeen: Een heeft dan de Iphonemet het (nederlands) verhaal erop en de ander de Iphone met het vertaalprogramma. Vanmiddag heeft Li-hyun ontdekt hoe je ineenkeer het hele stuk kunt vertalen en nu is het hek helemaal van de dam. In het koreaans is de vertaling onzin, maar in het engels heel behoorlijk. Alleen het venloos daar kan het vertaalprogramma geen chocola van maken.

Wij bereiken Riochie

Vooruit nog een verhaaltje dan voor het slapen gaan.

Vandaag zijn we in Logroños aangekomen, de hoofdstad van de Rioja regio.

Rioja gestolenUrenlang tussen de druivenstruiken doorgelopen. Javier en Cristina legden trots uit hoe de rioja wordt gemakt, maar ja wij wilden natuurlijk ook proeven. Kortom , steekproefsgewijs hebben wij druiven geproefd en ik heb me behoorlijk begaaid. Ze zijn al lekker blauw (wij ook bijna) en lekker zoet. Ik weet niet hoeveel druiven we voor eigen gebruik hebben gestolen, maar volgend jaar komt er dus minimaal een fles rioja minder op de markt. Zal de prijs ook wel omhoog gaan.

Van rioja krijg je blaren.

Vandaag hebben we flink tussen de rioja heuvels geklommen. We zijn zeker 6 van de wijnbergen ter grootte van de moezelwijn op en afgegaan en een aantal hebben hier toch weer blaren gelopen. Ik gelukkig niet.

Venlose vastenaovend op de Camino

Gisteren moesten we 30km lopen van Estella naar Torres del Rio. Dat was een flink stuk, maar het linke aan deze etappe was dat je op een gegeven moment 12km (bijna 4 uur lopen) door een open glooiende vlakte moest lopen zonder waterpunt of huis. Dus hadden wij afgesproken dat we in groepjes zouden lopen om hulp te kunnen bieden bij problemen. Zogezegd zo gedaan. Het moeilijke stuk was van Villamayor de Monjardin (klinkt toch heel anders dan bijv. Kessel Eik) naar Los Arcos.

Wij liepen met een groepje van 4. Javier en Christina uit Leon en Ji-hyun uit Zuid Korea en ik.

Voordat we vertrokken uit Monjardin eerst gecheckt of we allemaal genoeg water bij ons hadden. Wij op pad. Tijdens het lopen wissel je regelmatig van partner en hebt het over werkelijk van alles, maar op een gegeven moment loop je maar gewoon duf door en ik merkte dat het tempo terug viel. Dus stelde ik voor: Zullen we om de beurt liedjes uit ons eigen land zingen, maakt niet uit wat Ji-hyun zei dat ze niet kon zingen maar wilde het toch wel proberen. We begonnen met When de saints want dat kan iedereen wel een beetje en bij Venlona zingen we dit regelmatig. En dat lukte ook wel. We liepen in een gestaag tempo. Daarna zongen de spanjaarden Torredor en dat lukte ook wel toen een lief liedje uit Zuid Korea (ik had geen idee waar het over ging) en het was ook niet echt een wandelliedje. En toen ik Marieke en ziene huzaar. Dat vonden de anderen wel tof. De spanjaarden deden toen Amigos para siempre en ik kon ook lekker meegalderen dank zij Venlona. Ly'hyun liet haar beurt voorbijgaan en toen ik "Op enne hacienda in ´t Ven". Daar herkenden de spanjaarden een aantal woorden in en het ole kwam er vanzelf uit. Om een lang verhaal kort te maken: de andere wisten er niet meer dus zong ik achtereenvolgens Tiederietiederatiederalderaldera en Sjiengeleboem en nog een paar. Voor passages bergafwaarts viel met het (Blerickse?) liedje "Vutje veur vutje dao geisse" heel erg mooi met kleine pasjes te lopen. Ook heb ik meuderke leef nog gezongen.

Toen we onderweg even pauze hadden en we in het gras zaten vroegen de spanjaarden mij waar ik toch al die liedjes van kende en dat heb ik toen uitgelegd. Ik realiseerde me hoe blij we in venlo moeten zijn met onze liedjescultuur en ik ben zo blij dat Wim Roeffen nu met zijn 3 boeken bezig is. Misschien worden worden ze nog wel geexporteerd. Ik heb zijn naam genoemd maar noch in Zuid Korea, noch in Leon kende ze Wim. (Ze hadden trouwens ook nog nooit van Jonk Belaege gehoord).

Na de pauze (we moesten nog 1,5 uur) vroegen ze alledrie of ik de liedjes nog een keer wilden zingen. Ik heb hen toen gevraagd om te stemmen welk het leukste was en tot mijn verbnazing was dat tiederieenz. Alleen Li-hyunn vertelde dat ze moeite had met de "R". Zij zong dus iedere keer tiedelie, maar dat heb ik ook goed gerekend.

´s avonds in het dorp Torres del Rio kwam ik anderen tegen, die mij vroegen wat ik toch had gezongen.

En nu is mijn vraag aan jullie. Geef svp even aan Ine door venlose liedjes in marstempo. Lekker zunke, lekker windje, lekker waerke heb ik inmiddels al doorgekregen.

Zo, meer dan 2 uur in dit hok is genoeg. We gaan nu ergens paella eten en dus geen menu peregrino en natuurlijk Rioja erbij want we zitten hier in Logroñes in de hoofdstad van de Rioja wijn.

Que pasa !?

Dit is een slapstickachtig hilarisch verhaal dat zo in een film van de Dikke en de Dunne zou kunnen voorkomen. Ik zit nu alweer te schudden van het lachen achter de computer, want ik zie de film zo weer voor me.

Het gebeurde in Obanos ´s nachts om 2 uur en ik was er de aanstichter van. Het gehele verhaal duurde max 3 seconden en ik heb er nu nog lol van.

We hadden gegeten met Trees uit Kansas, de vrouw van de stokdove professor en de wodka in de tiramizu. Ik kwam terug op mijn houten dubbelbed waar ik onderin gelegen gezellig naar de lattenbodem vlak boven mijn hoofd kon kijken. Ik kon absoluut niet zitten zo weinig ruimte had ik. Naast mij waren twee spanjaarden aangekomen. De eerste (de dikke) in het onderbed 60 cm bij mij vandaan was Pedro uit Toledo een wat norsig type die echt alleen maar spaans sprak. Hij leek een beetje op sergeant Garcia uit de boeken van Zorro. De andere (de dunne) was Juan uit Santander (ook uitsluitend spaans) en leek meer op Sancho Panchez het hulpje van Don Quichotte uit de boeken van Cervantes.

Ik wilde dus slapen , maar ik had pech want Pedro sliep eerder en hij begon me toch een partijtje te snurken, wat ging die vent te keer (ikzelf was het zeker niet want ik sliep immers nog niet). Hij moest ongetwijfeld gewerkt hebben alshouthakker/zager in de Sahara, want daar staan nu immers geen bomen meer. Enfin Chris telde achtereenvolgens 10 uur, 11 uur, 12 uur 1, uur en 2 uur. De kerkklok werkte ook niet mee want die sloeg elk kwartier, en op het hele uur al die slagen en vijf minuten na het uur nog een keer.

Al die uren lag ik te denken hoe ik dit snurken kon stoppen, want ik zag dat meer mensen er niet van konden slapen. Eindelijk dacht ik het te hebben gevonden: Hij had zijn stokken schuin tegen zijn stoel aangezet. En let nu op want nu komt de slapstick alles duidelijk in silhouet te zien:

Ik kroop diep in mijn slaapzak en gaf een klein zetje tegen die stokken, die vielen inderdaad tegen de houten zijkant van zijn bed maar kletterden daarna ook op de tegelvloer. Pedro schrikt wakker en gaat met een ruk overeind zitten maar knalt met zijn kop keihard tegen de lattenbodem boven hem en stuitert gelijk weer terug onder het slaken van (ik denk) een onwelvoeglijk spaans woord. In het boevenbed daarentegen schrikt Juan weer van die knal aan zijn onderkant, hij schrikt ook en gaat overeind zitten onder het roepen van de kreet "Que pasa????"

Ik had het niet meer en lag schuddend van het lachen in mijn nest.

´´S morgens moest ik naar het toilet en stond Pedro in het washok te kijken naar zijn knar. Daar liep overdwars een behoorlijk rode streep overheen. Hij wreef er wat zorgelijk overheen.Toen ik dat zag wist ik niet hoe snel ik weer uit dat badhok moest komen. Ik ging wat eerder weg dan hij. Hij zat druk gesticulerend met Juan te praten, wijzend naar zijn stokken. Ik heb hem toch maar "Buen camino" gewenst.

Vieze verhalen

Hier zitten jullie ntuurlijk allemaal op te wachten en ik durf nu al te wedden dat dit het meest gelezen artikel wordt.

Waarschuwing vooraf: Schrijver dezes accepteert geen enkele aansprakelijkheid voor personen (m7v) die in psychische problemen zijn geraakt na het lezen van dit artikel.

1. Papieren zakdoeken. Een papieren zakdoek kan met een beetje slim handelen op wel 5 verschillende manieren worden gebruikt: 1. Om schriftelijk te communiceren (bijv uitwisseling emailadres), 2. eerste maal neus snuiten. Let op neus goed in de hoek plaatsen. 3. tweede maal neus snuiten in de diagonaal tegenovergestelde richting, 4 om je vingers af te vegen, bijv. na het snuiten van je neus en 5. om je tafeltje schoon te vegen, nadat je ergens hebt gegeten.

2. Neus snuiten. Zonder een zakdoek te gebruiken (roeiers en wielrenners beheersen deze techniek).

Linkerneusgat snuiten: 1. hoofd naar links buigen, 2. met rechterwijsvinger rechter neusgat dicht duwen, 3. flink door de neus uitademen (een flinke heis). Kijk hierbij uit dat de linkerarm voldoende is opgeheven anders komt de inhoud van het neusgat op de mouw terecht.

Rechterneusgat snuiten: Zie linkerneusgat maar dan in omgekeerde volgorde.

Deze techniek passen wij tijdens onze tocht vaak toe bij het bergop klauteren (vandaag maar liefst 5x)

Mocht onverhoopt toch iets van de inhoud aan een vinger blijven hangen dan deze vinger afvegen aan de rugzijde van je t-shirt. Dat ziet toch niemand want daar zit je rugzak en je t-shirt moet bij aankomst toch in de was. (ziedagindeling)

3. Vaseline. (Jullie willen alles weten, dan krijg je ook de stuitende details). Elke ochtend bij het opstaan haal ik mijn rechterwijsvinger door de pot vaseline en smeer een flinke lik in mijn bilnaad. Dat loopt letterlijk "lekker gesmeerd"

4. Grote en kleine boodschap onderweg. Kleine boodschap dames: zij kondigen aan dat ze even hun neus moeten poederen en duiken dan ergens in de struiken. (Er zijn erbij die het kunnen met rugzak). De rest van het groepje loopt in langzaam tempo door totdat betreffende dame zich weer bij het gezelschap voegt. (Overgigens heb ik nog geen enkele poederdoos gezien). Kleine boodschap heren: Zeggen dat ze "even moeten kijken of ze nog jongetje zijn" en gaan gewoon iets terzijde van de weg staan (met rugzak). De rest als bij de dames.

Grote boodschap. Is in principe voor beide groepen gelijk. D.w.z. men doet het zoveel mogelijk "op verdacht": men probeert als iets kwijt te raken nog voordat er echte drang is. Bijv in een cafe onderweg.

5. Oud zweet. Elke dag laat je flink wat zweet achter op de route. Je werkt je letterlijk "eerlijk in het zweet" en dat ruik je ook geregeld aan mensen die jij inhaalt of die jou inhalen. Maar kom je ´s middags aan dan ga je lekker douchen en je vuile kloffie wassen en dan ruikt het weer lekker. Die van mij wel, want ik gebruik als wasverzachter de heerlijke shampoo van Ton en Edgar. Bovendien heb ik gewoon deodorant bij en de meeste van de andere pelgrims ook.

Je ruikt dus onmiddellijk "oud zweet". D.w.z. als iemand spullen meerdere dagen achtereen aanheeft zonder die te hebben gewassen en zichzelf. Gebeurt bij zowel mannen als vrouwen, maar mannen zijn hier duidelijk in de meerderheid. Dat is de vrees, die je elke dag hebt als je je bed krijgt toegewezen: Kom ik in de buurt van zo´n meuurbaal tercht, want dan ben je gewoon de sjaak. Deze week zag ik een aantal dames een hele geraffineerde dans doen rond zo iemand. Ze hebben hem zowat helemaal onder de deo gespoten. Bij betrokkene viel eindelijk het kwartje en ging zijn spullen wassen.

Loop naar de pomp

Dat doen wij dagelijks een aantal malen. Op min of meer regelmatige afstanden in dorpjes, stadjes of gewoon langs de weg staan er waterpompen. Dat water is over het algemeen heel erg goed te drinken. Heel erg soms heeft het een chloorsmaakje, maar een kniesoor, die daar op let.