Voorbereiding februari 2015

De voorbereiding in deze februari werd flink verstoord door verkoudheid en griep. Gelukkig heb ik de vastenaovend wel volledig mee kunnen pakken. Ik laat hierbij in het midden of deze activiteiten het lichamelijk herstel bevorderd hebben. Zo niet dan heb ik me in elk geval behoorlijk geestelijk ontspannen. Het was weer erg leuk en gezellig en ik had het niet graag willen missen.

Door de griep- en verkoudheidperikelen heb ik in elk geval niet zoveel kunnen wandelen als ik had gepland. Toch heb ik nog meer dan 60km kunnen lopen. En dat ging erg makkelijk op de nieuwe schoenen.

De inschrijving voor de Vierdaagse van Nijmegen opende op 2 februari. Ik heb geprobeerd in te schrijven maar het is nog niet gelukt want ik voldeed niet aan de criteria: 1. Bent u na 1 januari 2003 geboren? En 2. Heeft u in 2014 de Vierdaagse succesvol uitgelopen? Daarom kan ik nu pas in maart inschrijven. Volgens mij hoef ik nog steeds niet in te loten omdat ik de Vierdaagse al tweemaal met succes heb gelopen. We zijn benieuwd.

Ook heb ik de eerste oriënterende gesprekjes gehad hoe het in zijn werk gaat om een boek te schrijven. Ik ga hierover nog geen details vermelden maar de eerste informatie en feedback, die ik hierop heb gehad zijn positief. Dus: wie weet gaat het me lukken, ooit.

De maand maart zal toch in het teken staan van het hardlopen: De Berden loop (7,5 km) en de Venloop (10 km) zijn hierbij het doel. Lotte traint ook inmiddels al hard voor de Venloop. Dan kan opa niet achterblijven. Ik zal in elk geval ook nog gaan wandelen. Benieuwd hoeveel km ik uiteindelijk in maart heb gelopen.

Voorbereiding januari 2015

De voorbereiding in deze periode is duidelijk anders dan die uit 2014. Waar ik vorig jaar druk was met het uitzoeken van de mogelijke startplaats, hoe er te komen, welke reisgids, enz. zijn deze zaken nu allemaal reeds bekend.

Afgelopen maand heb ik alweer de eerste 60km op mijn nieuwe schoenen gelopen. Ze zitten fantastisch en lopen geweldig. Je merkt toch weer dat ook op dit gebied de ontwikkelingen niet stilstaan. Helaas heb ik door griep niet meer kunnen lopen. Trouwens ook niet kunnen rennen als voorbereiding op de Venloop. Gelukkig heb ik geen enkele vastenaovendactiviteit hoeven te missen. Dat zou pas echt een ramp zijn geweest.

Ook heb ik wat uitzoekwerk gedaan over mijn artikeltjes op mijn weblog. Hier volgen wat “kengetallen”. Ik ben er nog steeds wat “confuus” van. In totaal heb ik 74 artikeltjes geschreven in 2014, die bijna 33.000 keer zijn bekeken. Dat is een gemiddelde van bijna 450 per artikel. De absolute topper was mijn evaluatie over deze reis: bijna 15.000 hits. Ongelooflijk. Ik weet ook vrijwel zeker waarom dit artikel zo vaak is gelezen: de aankomende peregrino heeft duidelijk behoefte aan dit soort informatie. Zelf heb ik vorig jaar geen vergelijkbaar artikel kunnen vinden. En daarom had ik me voorgenomen om dan maar zelf zo’n artikel te schrijven. Dat belooft in elk geval wat voor dit jaar. Mijn vaste verzendlijst is inmiddels gegroeid tot 175 volgers en het eerste artikel is ook alweer meer dan 200 maal gelezen.

Ik heb ook nog een artikel gelezen waarom peregrino’s hun verhaal opschrijven. Daar herkende ik mijzelf ook in. De schrijver laat weten dat er op 4 verschillende niveaus wordt geschreven en tot mijn schrik en ook duidelijke vreugde merkte ik, dat ik op alle vier de niveaus heb geschreven. De feedback van jullie was ook altijd positief, zodat ik er nu toch serieus over denk om na beëindiging van deze onderneming toch maar alles in boekvorm voor het nageslacht te bewaren. Hoe dit moet heb ik nog geen idee van, maar in mijn netwerk heb ik al een aantal deskundigen geïdentificeerd, die mij hierbij kunnen helpen. We zullen zien.

De exacte vertrekdatum voor dit jaar staat nog niet helemaal vast. Op dinsdag 26 augustus komen we met Venlona terug van de concertreis naar Timisoara in Roemenie. Om de dag erna gelijk te vertrekken leek mij (en zeker Ine) geen goed idee, maar het wordt wel absoluut later in die week. Dan zit ik ook weer in het schema van vorig jaar, waar ik op 30 augustus moest stoppen. De heenreis naar Carrion de los Condes gaat zeker 2 dagen duren: Vliegen van Dusseldorf naar Madrid. Vandaar met de trein naar Sahagun en dan met de bus of taxi de resterende kilometers naar Carrion de los Condes.

In februari ga ik me in elk geval opgeven voor de Nijmeegse Vierdaagse. Dat kan vanaf 2 februari. Ook zal ik weer gaan rennen en hoop toch ook weer de nodige loopkilometers af te leggen. Ik hou jullie op de hoogte.

Voorbereiding 2015 gestart

Allereerst voor al mijn trouwe volgers een geweldig 2015 toegewenst.

In de afgelopen periode is mij regelmatig gevraagd of ik nog verder die laatste 500km naar Santiago en Cap Finistere ging lopen in 2015. Ik laat u daar niet langer over in het onzekere: Het antwoord is : Jazeker en de voorbereidingen zijn inmiddels weer gestart en de eerste beslissingen zijn genomen.

Nog steeds ben ik verbaasd over hoe er met mij is meegeleefd tijdens de eerste 400 km lopen. Inmiddels heb ik al meer dan 100 volgers. Dat is voor mij een extra motivatie om mijn blog te blijven schrijven. Ik kan jullie toch niet teleurstellen en voor mij is het een geweldig tool om al mijn indrukken en ervaringen van mij af te schrijven. Ook dit jaar zal ik tijdens de voorbereidingsperiode elke maand een update sturen, zodat jullie weten waar ik in mijn voorbereiding sta.

Van de Kerstman heb ik een paar geweldig mooie nieuwe schoenen gekregen en tot mijn verbazing pasten ze precies, d.w.z.: als ik mijn schoenen aan heb kan ik er nog twee vingers bij insteken. Dus mijn voeten mogen weer verder uitzetten. Ze zitten heerlijk. Deze maand ga ik er het eerste (langere) stuk op lopen.

Een aantal beslissingen, die ik reeds heb genomen zijn:

- Als laatste voorbereiding ga ik de Vierdaagse van Nijmegen lopen. Als 60-plusser hoef ik maar 30km per dag (zonder bepakking). Bovendien hoef ik niet in te loten omdat ik de Vierdaagse al tweemaal heb uitgelopen (1969 en 1990).

- Ik vertrek voor het tweede deel in het stadje waar ik op heb moeten geven: Carrion de los Condes. Voor de Spanje-kenners: Dit is ongeveer halfweg de Meseta tussen Burgos en Leon. (Dat wordt alleen al een avontuur om er weer te komen).

- Het vertrek zal zijn in week dat we terugkomen met Venlona van de concertreis naar Timisoara (Roemenie). De exacte datum is nog niet bekend omdat dit afhangt van de vluchten van Dusseldorf naar Madrid.

- Ik ga in principe niet meer dan 20km per dag lopen.

In de komende periode ga ik me verder verdiepen in de vluchten naar Spanje en de aansluitende trein- en busreizen om in Carrion de los Condes te geraken en gebaseerd hierop een meer precieze datum te bepalen. Bovendien ga ik echt beginnen aan de eerste trainings kilometers. Het plan is om er 600 te hebben gelopen voordat ik daadwerkelijk vertrek

Tot in februari.

Peregrinos als "beschermde diersoort"

Dit is voorlopig het laatste artikel in de hele serie. Veel meer geschreven dan ik vooraf dacht, maar ik had ook geen idee hoeveel indrukken ik te verwerken zou krijgen. Wat dat betreft heeft Katja me toch aardig “aan de gang gekregen en gehouden” met mijn blog. En daar ben ik heel erg blij mee.

Ook over mij als peregrino hebben veel mensen gevraagd de afgelopen periode. Hoe was het nou om daar als pelgrim/peregrino rond te lopen. Hoe heb je dat ervaren. In onderstaand artikel hoop ik daar antwoord op te geven.

Algemeen

Het beste kun je wat mij betreft een peregrino vergelijken met een “beschermde diersoort”. Ook hier de invloeden van de UNESCO en hun werelderfgoed lijst. Er is de Spaanse autoriteiten veel aan gelegen om deze naam ook, "zeer hoog” op die lijst te houden.

Echt in de watten gelegd word je natuurlijk niet want je moet die honderden kilometers toch helemaal zelf lopen, maar erom heen is toch aardig wat georganiseerd.

Bewegwijzering.

Vanaf de Frans – Spaanse grens is er duidelijk bewegwijzerd met gele pijlen, jakobsschelpen op muren, als bijv. tegels of andere plaquettes aan de muur. Op de grond als tegels met het jakobsschelpmotief. In dorpen en steden d.m.v. bijv. jakobsschelpen in brons op de grond, enz., enz., enz. Desondanks is het mij toch 3x gelukt om verkeerd te lopen, maar dit was gewoon altijd “eigen schuld”.

Wanneer je bijv. een weg over moest steken stond dit van te voren al aangegeven op de route. Bovendien werden de automobilisten ook gewaarschuwd op de weg dat er overstekende peregrinos aankomen en zij zijn erg voorzichtig want als je als automobilist betrokken bent bij een ongeval met een peregrino, dan heb je pas echt een probleem. Bijv. strafverdubbeling. De Spaanse overheid kan zich natuurlijk niet permitteren dat op hun stuk cultureel erfgoed elk jaar een groot aantal doden vallen. Zelf heb ik me nooit onveilig gevoeld. Er waren wel eens stukjes bij dat je uit moest kijken, maar de automobilisten weken “breed” uit voor de peregrinos. Ook in de steden bij zebra’s. Men stopte al, nog voordat je een voet op het zebrapad hebt gezet.

Water en eten onderweg.

In elk dorp vind je wel een pomp waar je gewoon water kunt tappen. Dit is zeer goed te drinken. Heel af en toe zit er een chloorsmaakje aan, maar als je genoeg dorst hebt dan wordt dat ineens veel minder belangrijk. Voordeel hiervan is dat je dan ook geen liters extra water mee hoeft te sjouwen op een aantal uitzonderingen na waar je wel lange stukken (12 tot 18 km) geen pomp of huis tegenkomt.

Eten lukt vrijwel in elk dorpje waar je langs komt. Overal zijn er goed uitgeruste, maar soms ook eenvoudige, albergues en winkeltjes, waar je energierepen, bananen, pleisters, cola, enz. enz. Kunt kopen. Soms moet je buiten je rugzak afdoen, want met zo’n ding om kun je dan niet eens naar binnen. Heel vaak is het eten daar ter plekke bereid, broodje, croissant, bocadillo’s, tortillas en lekkere cafeo con leche. Alles vers met producten uit de streek en de mensen zijn apetrots als je hun dan een compliment geeft, of gewoon verteld dat het erg lekker is. Gelukkig had ik altijd honger, waardoor ik flink heb kunnen proeven van alles.

Mezelf tegenkomen.

Dat heb ik toch even moeten laten bezinken, maar eigenlijk maar twee keer: De eerste maal was in de laatste vijf kilometer naar Hontanas, toen ik er behoorlijk doorheen zat en de tweede keer was toen ik gestopt was en in de taxi zat en toen al mijn maatjes zag, die wel nog konden lopen. Dat was effe heftig.

Bevolking.

Was erg vriendelijk is mijn ervaring, ook al kijkt men hier wel eens met zo’n donkere blik. Wanneer je zelf vriendelijk blijft krijg je dit ook altijd terug. Eigenlijk heb ik geen echte voorbeelden gezien waarbij peregrinos door de bevolking onheus bejegend werden en omgekeerd.

Heel vaak werd je een buen camino toegewenst wanneer men je zag aankomen met je rugzak. Vertederend was het om buen camino te horen uit de mond van de kleintjes met hun schelle stemmetjes en hun lange uithalen: buen caminoooooooo!!

Ook als je ergens anders was en men hoorde dat jij de camino liep werd er altijd met respect naar je gekeken en als je dan weer uit elkaar ging was er wederom die “buen camino” als groet.

Conclusie

De hele periode, dat ik er rond heb mogen lopen, heb ik me thuis gevoeld in Noord Spanje. Dit werd nog versterkt als je met de mensen kon praten. Dit gaf je dan ook de kans om hun te vertellen hoe mooi hun streek was, hoe goed hun wijn en eten en voordat je het wist was je dan alweer in gesprek. Ik heb genoten en ben blij dat ik volgend jaar weer mag!!!

Albergues op de weg naar Santiago

Afgelopen periode heb ik een groot aantal vragen gekregen over de albergues, het eten, het slapen, het sanitair, enz, enz. In het hieronder volgende artikel probeer ik hier allemaal antwoord op te geven.

Algemeen

Over de albergues op de weg naar Santiago had ik veel gelezen voorafgaande aan mijn eigen tocht. Daar kwam toch een zeer gemengd beeld uit: van zeer slecht tot zeer goed. Dit kwam mijns inziens ook doordat de boeken die ik heb gelezen over het algemeen enkele jaren oud waren.

De camino is een van de eerste culturele erfgoederen, die op de lijst van de UNESCO is geplaatst. Dit betekent dat er een bijdrage van de UNESCO komt op voorwaarde dat ook het land, de provincie en de stad aan dit culturele erfgoed dienen bij te dragen. Dit kun je naar mijn mening dus ook terugzien in de albergues op de route.

Inchecken.

Ging eigenlijk altijd zonder problemen en geschiedde in alle gevallen ook helemaal handmatig. D.w.z. dat mijn gegevens keurig in een schrift werden vastgelegd. Voordeel hiervan is dat ze nooit computerproblemen hebben. Of e.e.a. later alsnog in een computer wordt ingebracht heb ik niet gecheckt.

Men hield eigenlijk ook altijd rekening met mijn wens dat ik in een onderbed wilde slapen. Zeker als ik er (schaamteloos) bij vertelde dat ik al 65 ben en artrose heb.

Je diende altijd gelijk te betalen en ontving ook direct je stempel in je credential (peregrino paspoort). Ook regelde ik hier altijd of ik in de albergue zelf kon eten (dan ook gelijk betalen) of dat ik ergens anders moest gaan eten.

Hospitaleros

Het gros van de mensen, die in de albergues werken, zijn vrijwilligers. Iedereen deed zijn uiterste best om het ons naar de zin te maken. Met de taal kwam ik er ook altijd wel uit. Naast het Spaans sprak men meestal ook wel een beetje Frans en dan kon ik me prima redden. Echter in de meeste albergues werden ook andere talen gesproken. Ik heb eigenlijk nooit een probleem gehad.

Wifi/internet

Voor het bijhouden van blog was dit behoorlijk belangrijk. Vrijwel alle albergues hebben wifi maar niet alle albergues hebben internet, al denk ik wel dat er elk jaar meer albergues komen, die dit hebben. De peregrinos om mij heen wisten op een gegeven moment van mijn blog en vaak kreeg ik al van te voren via de jungle-tamtam door welke albergues beide voorzieningen hebben.

Bedden

Over het algemeen was de kwaliteit van de bedden best goed. In een enkel geval was het wat wiebelig, maar ik was zo moe dat ik daar nooit last van heb gehad. Soms was de afstand tussen benedenbed en bovenbed wat krap. Daar moest je rekening mee houden bij het opstaan. Zie ook mijn verhaal “Que pasa?”

Vrijwel altijd kreeg je er een laken en een kussensloop bij verstrekt, die je er dan zelf omheen moest doen. Echt luid piepende en krakende bedden heb ik niet meegemaakt. En bedwantsen/luizen ben ik ook niet tegengekomen.

Slaapzalen

Dit varieerde ook behoorlijk. Het minste heb ik met 5 personen op een kamer gelegen en niet in een stapelbed. Het maximum was heeeeeeel veel. Maar het was altijd rustig op de slaapzalen. In principe wordt er niet gesproken. Ik heb me zelf eigenlijk nooit aan Luid sprekende collega’s gestoord.

Er waren ook vrijwel altijd genoeg stopcontacten om je Iphone op te laden. In de gerenoveerde slaapzaal in Burgos had ik zelfs mijn eigen stopcontact met bedlampje. Dat was wel erg luxe.

Om 22.00 ging meestal zonder waarschuwing het licht uit. Meestal kon je vanaf 06.00 uur het pand weer verlaten (voordeur stond open). Soms kon je in de albergue ook ontbijten, maar dit heb ik alleen de allereerste keer gedaan, vooral ook omdat ik eerst een flink stuk (1 a 2 uur) gewandeld wilde hebben zodat de "kop eraf" was en mijn systeem op gang.

Eten

Eigenlijk vier mogelijkheden: 1. Zelf eten klaarmaken. 2. Albergue had een eigen restaurant. 3. Albergue had een relatie met ander albergue/restaurant. Of 4. Zelf restaurant zoeken.

Zelf eten klaarmaken heb ik eigenlijk nooit geïnitieerd, maar ik heb wel 2x mee “gelift” met anderen. In sommige albergues waren eenvoudige keukentjes, maar soms moest je daar ook weer op je beurt wachten. Indien de albergue een eigen restaurant had betaalde je dat ook gelijk bij binnenkomst en meldde je op de voorgeschreven tijd. Voordeel hiervan was dat je altijd met andere mensen aantafel zat want je moest “aanschuiven”. Bij een contract kreeg je meestal een bon en met die bon meldde je dan in betreffend restaurant. Ook hier: aanschuiven. Zelf zoeken spreekt voor zich.

De kwaliteit van het eten heeft me in positieve zin verrast. Eigenlijk had je bij het peregrino menu altijd de keuze uit 3 voorgerechten, 3 hoofdgerechten en 3 toetjes. Was er een op dan had je de keuze uit nog maar twee. Altijd zat er wijn bij en ook de kwaliteit hiervan vond ik goed. Misschien kwam dat ook omdat je ’s avonds goed moe was, maar ik heb niet een keer echt “bocht” gedronken. De enigen keer dat ik alles koud heb gegeten was in San Juan, maar dat kwam doordat ze daar flink aan het renoveren waren en dus ook de keuken. We aten uit gamellen, maar ik was een van de laatsten en die gamellen waren dus al heel vaak open geweest.

Sanitair

Bij gerenoveerde albergues echt modern (regendouche), bij andere was het wat meer gedateerd, maar altijd functioneerde het wel. Soms miste een deur in een douche, maar ik vond veel belangrijker dat de douche het deed. Soms kwam het water overal uit de douchekop en slang, maar altijd was het warm. Het was altijd goed schoongemaakt, maar ja als er een groot aantal peregrinos onder had gestaan was het wel eens nat. Het zij zo. Ik heb er me nooit aan gestoord.

Toiletten waren ook altijd schoon. Slechts eenmaal heb ik mijn eigen toiletpapier hoeven te gebruiken. En ik heb geen enkele stinkende toiletgroep ervaren.

Conclusie

Mijn conclusie uit bovenstaande is dat ik dik tevreden ben over de geboden kwaliteit in de albergues en zeker voor de prijs (tussen EU4,- en EU10,-). Prijs prestatie was wat mij betreft absoluut in orde. in het algemeen hebben zij meer dan behoorlijk aan mijn verwachtingen voldaan.

Evaluatie Santiago 2014

Evaluatie Santiago 2014

Ruim een week na de beslissing om te stoppen, de thuisreis en het langzaam weer uit de Santiago-roes terug op aarde komend is het tijd om alle zaken op een rijtje te zetten. Wat ging goed, wat moet anders, enz. Ik had beloofd dat met jullie te delen en wil dit ook graag doen. Want je weet maar nooit: Straks besluit een van jullie om zelf deze tocht te ondernemen, dan kan betreffende persoon in elk geval uit dit verhaal halen wat voor hem/haar belangrijk is.

Ik ben in elk geval blij dat ik naar huis ben gekomen, want ik heb deze week de beste blarenbehandeling en verzorging gekregen, die ik maar kon wensen. Wat wil je ook met zo’n top pedicure in huis!!

Het is een heel verhaal geworden, maar ik wilde het jullie niet onthouden. Ik weet niet of het compleet is maar mocht ik nog een ingeving krijgen dan voeg ik die zeker toe.

Meest waarschijnlijke oorzaak van mijn blaren.

Helemaal zeker weet je het natuurlijk nooit, maar na een groot aantal gesprekken met andere peregrinos en kijkend naar het blarenpatroon (totaal 11) op mijn voeten denk ik toch dat ik een hoofdoorzaak aan kan wijzen.

Mijn looptrainingen waren nooit langer dan 6 a 7 uur. Mijn hittetrainingen in de Pyreneeën tijdens mijn vakantie 4 a 5 uur. In Spanje en ook op de meseta heb ik dagen van soms wel 9 uur gemaakt. Wanneer de temperatuur niet te hoog is gaat dit nog wel, maar over de eindeloos lange stukken (en lang waren ze) in de zon zetten je voeten extra uit. Dit kon ik opmaken uit de blaren die ik op elk van de middelste 3 tenen van zowel mijn linker als rechtervoet zijn verschenen. De blaren onder mijn voet konden ontstaan door de extreme hitte gedurende langere tijd.

Hoe ik dit denk op te lossen voor volgend jaar lezen jullie hieronder in “Wat moet anders”.

Bonus

Eigenlijk zijn het er twee: Gewicht van mezelf en van mijn rugzak.

Eigen gewicht Chris. Mijn startgewicht was 86kg. Ik wist dat daar wel wat vanaf zou gaan maar dat mijn eindgewicht na 15 marsdagen 82kg zou zijn verbaasde mij ook. Zeker als ik kijk naar wat ik allemaal naar binnen heb gewerkt. 4 kg eraf vind ik niet gek.

Rugzak (excl water). Toen ik begon was deze bijna 12kg. Toen mijn rugzak op het vliegveld in Madrid gewogen werd om in te checken was deze nog maar 10kg. Toch van aardig wat spullen afscheid genomen. 2kg minder en ik heb nog genoeg ideeën hoe het nog minder kan.

Super bonus

Ik ben Katja nog dankbaar dat ze met het idee van een blog kwam, dit uitwerkte voor mij en ook nog dat ze me zover kreeg er mee te oefenen. Toen ik aan de camino begonnen was tolde het in mijn hoofd van de indrukken en ervaringen, die ik op deze manier kon delen. Ik weet niet hoe het anders gegaan zou zijn. ’s Avonds trilden mijn vingers vaak zo, dat ik moeilijk in mijn schrift kon schrijven. Nu werd het blog voor mij een uitlaatklep, die ook nog hooglijk werd gewaardeerd. Niet alleen door het thuisfront en vrienden, maar ook door de collega peregrino’s. Ik heb mijn blog gezien in het Engels, Frans, Duits en Koreaans. In de eerste 3 talen goed leesbaar, al verdween de humor er wel uit, in het Koreaans was het volgens kenner Li-hyun onzin. Met name waren er vertaalproblemen als ik in het Venloos schreef en bij Nederlandse uitdrukkingen.

Soms werd er door de collega’s gezegd: “Zit je nu alweer te werken?”. Zo heb ik het echter nooit ervaren. Ik heb het met heel veel plezier gedaan en zoals ik al zei. Het was voor mij de ideale uitlaatklep. Nogmaals hartstikke bedankt Katja.

Wat ging goed

- Intensieve voorbereiding. Veel gelezen en met ervaringsdeskundigen gesproken. Eigenlijk geen negatieve verrassingen tegengekomen.

- Hulptroepen in Spanje. Voor mij een rustgevend gevoel dat ik in Spanje 2 oud collega’s had, die mij graag wilden helpen en dit dus ook deden toen ik hen nodig had voor vragen over mijn thuisreis. Klasse Maribel en Pablo.

- Wandelgids. De keuze was vrijwel onbeperkt (meer dan 100). Dus was het noodzakelijk te bepalen wat echt belangrijk was voor jezelf. Dit waren mijn eisen: 1. Duidelijke etappe-indeling. 2. Duidelijke geografische kaartjes. 3. Afstanden in tijd en km tussen de dorpen. 4. Hoogte profiel van de etappe. 5. Locaties albergues. 6. Handzaam formaat (moest in mijn broekzak passen). Ik heb uiteindelijk gekozen voor de Rother Wandelgids van Cordula Rabe. Dit bleek in de praktijk prima te functioneren. Het was ook de meest gebruikte gids, die ik onderweg bij andere pelgrims heb gezien.

- 500 km training voor de echte start. Je weet je cadans al met al die kilo’s op je nek. Echter in Nederland kun je nooit de echte omstandigheden nabootsen. Op mijn leeftijd is training een echte noodzaak. Ik heb onderweg genoeg ellende gezien van mensen, die niet getraind bleken te hebben.

- 4 x 4 uur training in de hitte in juni in de Pyreneeën tijdens onze vakantie. Heeft mij geleerd geregeld te drinken en dat kwam goed van pas tijdens de echte tocht.

- Oefenen met mijn blog, voorafgaande aan de echte reis. Dat was erg handig. Ik kon me nu vol concentreren op mijn verhaal en de vreemde keyboards.Bijv.: @ is op een Spaans keyboard: alt64 of cmd2. Verzin dat maar eens.

- ’s Morgens op tijd starten. Dit is erg goed bevallen. Het voorkwam veel hitte later op de dag, doordat ik altijd redelijk vroeg op mijn bestemming was).

- ’s Morgens weg op bananen en/of powerbar en pas in eerstvolgende dorp ontbijten. Ook erg goed bevallen: De kop is er dan af en je “systeem” is op gang.

- Aanhouden etappes van gids. Gaf rust. Dit ging goed zolang het niet te heet was. Voor langere etappes op de hete dagen zie Wat moet anders.

- Bed uitzoeken. Als je tenminste geen bed krijgt aangewezen. Hier moet je nooit moeilijk over doen. Het is immers toch maar voor een nacht. Mijn criteria (3): 1. onderbed, 2. dichtbij toiletten en 3. Zo mogelijk in rechte lijn er naar toe. Is eigenlijk altijd prima gelukt.

- Anderen laten discussiëren en zelf gewoon achter de meute aansjouwen indien nodig. Je kunt je druk maken om allerlei details, maar dat is zonde van de energie. Wat er bepraat wordt past dit min of meer in mijn plaatje. Zo ja, hobbel maar mee. Zo nee, trek dan je eigen plan.

- Camelbak. Een geweldige vinding. 3 dagen voor vertrek aangeschaft, heeft hij me trouw gediend. Water bleef nog koel ook. Je moest alleen goed in de gaten houden hoeveel er nog (ongeveer) inzat. Ik had een extra ½ ltr flesje water bij me om; 1. De camelbak mee te vullen en 2. Om anderen te helpen.

- Windjack. Mocht ik lenen van Ine. Had er ook mee geoefend. Prima water en winddicht, behalve die keer dat ik voorover in het riviertje ben gelazerd.

- Fleece jack. Prima voor koele avonden. Samen met het windjack een goede winterjas.

- Poncho. Deed het prima die dag dat het zo hard regende en hagelde.

- Lakenzak. Had ik gekocht tegen mogelijke bedwantsen, maar die heb ik niet gezien of gevoeld. Eigenlijk heb ik alleen maar in mijn lakenzak geslapen. Bovendien lagen in elke albergue extra dekens.

- Tekentang. Geruststelling dat ik ze bij me had. Heb ik niet hoeven te gebruiken. Anderen ook niet voor zover ik heb begrepen.

- Zakmes en opinelmes. Heb ik beiden gebruikt. Volgend jaar weer.

- 5 waspinnen. Was een goede zet. Soms waaide het zo hard dat de was van de draad waaide. Heb ik nooit last van gehad. Ik moest alleen creatief zijn als ook mijn vochtige was van de vorige dag er nog bij moest.

- Stokken. Geweldig voor steile afdalingen. Ik had er niet mee geoefend maar kon er gelijk goed mee overweg. Heb ik ook gebruikt voor de lange stukken op de steenslagpaden.

- Extra ½ liter fles water. Zie camelbak.

- Alles op vaste plekken opbergen. Je was vaak in het donker in je rugzak aan het grabbelen. Zeker toen ik geen lampje meer had.

- Hoge wandelschoenen. Voor mij absoluut noodzakelijk zeker waar het erg oneffen was en er grote keien (los) op je pad lagen.

- Hoedje, zat lekker en waaide niet af. Bovendien goede bescherming rondom tegen de zon.

Wat moet anders

- Lichte led hoofdlamp. Had zo’n goedkope van de Xenos met 3 batterijen. Veel zwaarder en lomper.

- Max 3 onderbroeken. Had er 4 bij me. Is teveel zeker als je de discipline hebt om elke dag te wassen. De nieuwe zullen zijn van lichte stof (droogt sneller).

- Max 3 shirts. Idem als onderbroeken.

- Alleen lakenzak mee. Dikkere slaapzak hoeft niet. Er zijn altijd wel dekens

- Kleinere etappes (max 20km, dus max 5 a 6 uur lopen, scheelt per dag 2 a 3 uur die ik kan gebruiken voor extra rust en/of blog)

- Looptraining. Mogelijk volgend jaar in juli de Nijmeegse Vierdaagse toevoegen. 120km in 4 dagen voor het kruisje (zonder bepakking). Oefen ik ook het dagen achter elkaar lopen.

- Rustdag 1x per 5 a 6 dagen (afhankelijk van gebied en plaats waar je doorheen komt). Een rustdag betekent in de praktijk dat ik dan ongeveer 10 km zal lopen. Op mijn leeftijd een dag niet lopen, dan ga je tekenen van lijkstijfheid vertonen.

- Geen zouttabletten meer (kun je overal kopen)

- Geen otrivin meer

- Mogelijk stel goede open “loopsandalen” voor op makkelijker terrein. Heb ik een aantal peregrino’s zien doen en het beviel hun goed.

- Max 3 powerbars bij start (kun je overal kopen)

- Max 1 klein flesje shampoo (kun je overal kopen) en je kunt er ook mee wassen

- Geen extra camera meer mee. Iphone werkt feilloos en je kunt met programma snel foto’s uploaden

- Sokken. Alleen nog maar dikkere sokken. Beide dunne paren kapot gelopen tijdens heuvelachtige trajecten. 4 paar, zodat, wanneer nodig ik overdag ook nog een keer schone droge sokken aan kan trekken.

- Broekriem. Was lekker licht maar bleef niet op gewenste lengte. Volgend keer andere riem met betere sluiting.

Nieuw aanschaffen

Dit kan door het thuisfront gelezen worden als verlanglijstje voor Snieklaas, kerst, verjaardag en vaderdag.

- Hoge wandelschoenen

- Open wandelsandalen

- 3x dun loopshirt

- 3x dunne onderbroek

- 1x afritsbare broek dunne stof

- Led hoofdlamp

- Broekriem.

Met dank voor jullie aandacht.

Thanks Pablo Lampon and Maribel Castejon Fernandez

Hi Maribel and Pablo,

Back home again after 400kms hiking through your beautiful country.

My (eleven) blisters forced me to stop for this moment with the camino. I would like to thank you both for your support in preparing this journey.

During the journey it was good to know that I had always two adresses and phone numbers of spanish citizens, who I could call when needed. And it worked: the moment that I had to decide to stop, due to my blisters I called on a Saterday Pablo on the beach to ask for the best travel from Leon to Dusseldorf and he provided me the travel advice right away.

So again, many many many thanks for your support and I hope to receive it next year again, because I decided already that I plan to travel back to Carrion de los Condes, where I stopped, on august 26th 2015.

Kind regards,

Chris....

Hoe nu verder

Zojuist heb ik mijn laatste verhaal over deze 400km lange voettocht geschreven. Ik raak er weer door ontroerd.

Zoals jullie zagen is het voor mij 26 augustus 2015 weer D-day.

Er gaat nog steeds veel door mijn hoofd en dat zal ik in de komende tijd ook met jullie delen.

Onderwerpen zoals: Wat ging er goed, wat moet ik beter doen volgende keer, hoe waren de albergues, hoe was het eten, hoe zagen de wegen er uit, hoe is het nu om te slapen met 40 man op een zaal, enz, enz, enz. Ik zal proberen het allemaal de revue te laten passeren.

Voor mij was het een fantastische ervaring: Achter je droom aan, die je 50 jaar geleden voor het eerst had.

En dan nu terug naar de werkelijkheid, dadelijk de krant halen, terwijl de hele wereld me de afgelopen weken eigenlijk gewoon gestolen kon worden.

Als laatste wil ik eerst Kim en Katja bedanken voor het idee om "iets met een blog te doen". Nou meiden dat is behoorlijk in positieve zin "uit de de klauwen gegierd" en op de tweede plaats iedereen, die de moeite heeft genomen, mijn schrijfsels te lezen en ook nog commentaar te geven, dat heeft mij enorm gestimuleerd. Zeker als je weer eens een dag helemaal gesloopt aankwam, ontdekte dat er internet was en je wist dat je dan ook nog een tijdje moest zitten gaan schrijven. Met liefde en plezier.

Maar nu voor iedereen. Tot gauw, tot volgend jaar.