Op weg naar huis. Tweede en laatste deel.

Dit stuk schrijf ik vanachter mijn eigen computer thuis. Onderweg nergens meer kunnen internetten. Ik ben nog niet geschoren, de krant nog niet uit de bus gehaald. Zit nog helemaal in het Santiago verhaaltje en wil daar pas uit als ik ook dit (voorlopig) laatste stukje nog heb geschreven.

In Leon zijn we terechtgekomen in de grootste albergue van de stad. Midden in het oude centrum. Wordt (strak) geleid door nonnen. Jaja, uitstervend ras, maar ze bestaan nog steeds. Deze kleine moeder overste had stevig de broek aan, terwijl ze toch een wit (werk)habijt droeg.

Giovanni en ik komen terecht op en van de 4 mannen slaapzalen a 52 bedden. Het is er gemoedelijk druk. Bij de vrouwen ook hetzelfde. Zoals je hier hoort. Het klopt echt: Mannen en vrouwen apart. Echtparen? Niets mee te maken: man en vrouw apart. Maar dit wordt niet consequent doorgevoerd, want als ik wil internetten wordt ik door minstens 2 van de vrouwenslaapzalen geleid naar het internet hokje. Dat dan weer wel.

Giovanni en ik ontdekken dat we een team zijn. Hij weet veel meer van techniek (studeert medicijnen en wil later oncoloog worden, maar hij rookt wel) en ik heb veel meer ervaring met reizen. Dat komt goed van pas bij het vervolg van onze reis.

Na het douchen een half uur gesproken met Helena uit Motaro ten noorden van Barcelona. (Wij zitten samen op een combistekker om de Iphones op te laden). Zij is 24 jaar en logopediste. Dit is haar eerste caminodag. Zij spreekt al best aardig engels en wil dit verbeteren. Ik vertael haar dat de camino de kans is: praat niet alleen met spanjaarden maar met de andere nationaliteiten. Vertel dat je je engels wil verbeteren en iedereen gaat je helpen. Ze belooft het te doen.

Daarna eten. Giovanni niet. Hij is ziek en houdt alleen rijst en yoghurt binnen. In de eetzaal ben ik de eerste. Dacht ik eerst dat ik werd bediend door meneer pastoor (wat klinkt dat dubbelzinnig). Hij spreekt bijna alleen maar spaans. En dan krijg je van die Monti Python achtige dialogen. Op mijn vraag of de macaroni van het voorgerecht warm of koud wordt geserveerd antwoord hij dan ook gedecideerd: "Nee, hij is met tomaten!".

Voor het eerst in deze camino maak ik nu mee dat er 3 spanjaarden binnenkomen en niet aansluiten aan tafel zoals dat gebruikelijk is. Later doet een mevrouw uit Marseille hetzelfde. Als ik klaar ben met eten, zeg ik de spanjaarden goeiedag in hun eigen taal en spreek ik madame in het frans aan. Zitten ze toch allemaal wat schaapachtig te kijken. Maar ik wens hun een buen camino.

Het diner: macaroni (warm, penne) met tomaat en een lekker gekruid gehakt, daarna kalkoen (heerlijk mals) met soort belgische friet en rijstpudding na. Een wijn uit de omgeving volgens de fles, terijl ik nu al dagen op de meseta rondstekker en nog geen wijnstruik heb gezien. Wel veel zonnebloemen. het zal toch niet dat..............? (totaal EU 9,-).

Sorry, even onderbreking van het verhaal. Er staat een bloemist voor de deur met een bloemetje voor Chris van Alfred en Antoinette, de schurken. Zit ik hier weer met vochtige ogen te schrijven. Ja, ook nu weer: van je vrienden moet je het hebben!!!

Direct na het eten Giovanni van zijn nest geplukt. We moeten een taxi regelen om ons weer naar het busstation te brengen. Daar zijn we om 21.30. een uur te vroeg, maar beter dan een minuut te laat. Nog gauw effe naar de WC en dat is maar goed ook, want in onze bus zit er geen en we moeten er 4 1/2 uur in zitten. (Ter vergelijking: afstand Leon - Madrid is ongeveer even ver als Venlo- Parijs) Maar goed dat ik al aan mijn prostaat ben geopereerd, want na 3 1/2 uur in die bus krijg ik toch visioenen van hoe ik zo decent mogelijk in die bus een lege fles moet vullen. En die lege fles, die heb ik al!!!!!

De bus vertrekt stipt om 22.30 en rijdt in een ruk naar het vleigveld over mooie, brede, lange, glooiende snelwegen. In de bus heb ik naar mijn gevoel geen oog dicht gedaan: geen voetensteun en mijn stoel kon niet in de slaapstand. Giovanni met zijn lange benen gaat gewoon lanuit in het gangpad liggen en slaapt vrijwel direct. Rond 03.00 arriveren we. Ik ben al gelijk op de goede terminal. Giovanni moet nog verder. Hij omhelst me en ik krijg nog 3 kussen van hem en hij bedankt me dat ik bij hem ben gebleven.

In de terminal gelijk op zoek naar wifi. Dat is het eerste kwartier gratis zegt de vriendelijke mevrouw achter de infobalie. Maar na een kwartier nog steeds geenverbinding. Wel verschijnt het bericht dat ik vanaf nu moet gaan betalen en vraagt men mijn creditcardgegevens. Nou vooruit dan maar. Maar ook dit werkt niet. Stik. Dan maar gewoon een sms naar Ine dat ik veilig op het vliegveld ben aangekomen.

Dan maar een colatje kopen in de nachtbar van de terminal. Dat lukt voor EU 3,- (ik ben weer in de real world). Ik moet tenslotte nog 9 uur hier "kapot slaan". Als me dit overkwam bij NAVTEQ, dan nam je gewoon een taxi naar het dichtsbijzijnde hotel en ging daar pitten, maar dat wil ik niet. Nog effe door op z'n peregrino's, dus ergens een bank zoeken om op te slapen. Allemaal bezet. Maar ergens in een hoek liggen nog een stel reizigers op de grond. Het is nog 29C, dus dat moet nog kunnen. Plaats genoeg. Ik ga er bij liggen. Ik val toch niet op. (Heb ik in mijn NAVTEQ kloffie nooit gedaan). Is toch eigenlijk wel leuk (voor even) om als een vagebond te leven. Ik raak hier toch nog 1 1/2 uur van de film kwijt (toch nog wat geslapen dus, zo op de grond met mijn hoofd op mijn rugzak). Maar dan het opstaan. Nondedju wat ben ik stijf en dan ook nog mijn pijnlijke ingetapete poten. Moet best een koddig gezicht zijn geweest. Heb er helaas geen filmpje van.

Ga op zoek naar een stopcontact om mijn Iphone op te laden. In de hele terminal niets alleen op de WC stikt het ervan. tensloote ontdek ik er een in de buurt van een schoonmaakhok. Heb ik een half uur tussen de stofzuigers gezeten.

Inmiddels is het 06.00 uur en de drukte neemt weer toe. De mensen kijken naar mijn ingetapete voeten en dan naar mij, de ongeschoren zwerver. Ik vind dat wel geinig, want ik weet wat er met mij aan de hand is en zij niet.

Ik ga ontbijten: EU 8,95 voor een kopje cafeo con leche, glas jus d'oranges en twee halve broodjes, met ham en kaas/tomaat (warm) en dat alles geserveerd door een chagrijnig wijf. Kan ik toch niets aan doen dat ik klant ben en dat zij hier om 06.00 moet werken? EEn alberguist in de meseta zou zich voor zo'n ontbijt hebben geschaamd.

Weer verder met mensen kijken. Het tape is al lekker groezelig en begint op plekkene los te laten. Mag Ine vanavond met haar pedicure handen helemaal zachtjes verwijderen.

Om 09.15 gaat eindelijk het "hok" van Air Berlin open. Een vriendelijke spaanse schone (letterlijk een hele mooie) hielp me. Toen ik me excuseerde voor mijn uiterlijk, maar dat ik afgelopen weken 400km van de camino had gelopen en dat Spanje zo mooi was en de spaanse mensen zo geweldig, hielp ze me nog veel meer. Zeer snel had ik mijn incheckbewijs (alles geweldig geregeld Kim) en kon het wachten op het inchecken beginnen (nog maar 3 kwartier). het vliegverkeer ging prima. Nog geen enkele vlucht met vertraging. Hoera. Todat de mijne op het scherm verscheen: 70 minuten vertraging!! Dus voor mij geen 9 uur kapotslaan, maar nog eentje extra.

Nu ik mijn incheckkaart heb ga ik mijn rugzak laten "in-wrappen". Er zijn teveel uitsteeksels aan en loshangende riemen. Dat belooft het dienstdoende bedrijf voor EU7,- te doen. Als ik afreken moet ik EU11,- afrekenen. Als ik hier wat van zeg antwoord de vriendelijke meneer mij in vloeiend spaans (letterlijk, want hij spreekt behoorlijk vochtig) met zijn hele mond vol halve tanden, dat ik er ook een verzekering bij heb, en weet ik wat allemaal meer. Ik laat het maar zo. Ik vind een trolley, want mijn rugzak kan nu niet meer op mijn rug. en stekker naar de incheckbalie. Daar ben ik de eerste, maar de balie is nog niet open, dus ga ik er maar op mijn trolley voorzitten.

Achter mij komt een chique duits nederlands echtpaar te staan. De mevrouw kijkt naar mijn voeten en ik leg maar gelijk uit hoe dat komt en voor ik het weet heb ik een zeer geanimeerd gesprek met Roos en Hans-Dieter uit Monchen Gladbach. Zij zijn zeer geinteresseerd. Zij krijgen ook mijn blogadres en beloven het te gaan lezen. Zij zijn nu ook fan.

Bij de incheckbalie blijkt mijn rugzak precies 10kg te wegen. Dat is bijna 2kg minder dan bij mijn vertrek op de camino. Dat komt door mijn weggevertjes, waar ik eerder over schreef. En ik weet nu ook hoe ik volgend jaar nog minder mee wil nemen.

Door de douane zonder problemen en achter de douane een "lunch" aangeschaft: Een fles water en een stuk(je) lauwe coca de mercade con tomate (een soort pizza met tomaten) voor EU6,95. Op de meseta, maar dat verhaal kennen jullie al..... Wat is het eten op een vliegveld toch altijd een feest. Overigens was deze juffrouw wel erg vriendelijk.

Eindelijk kunnen we boarden en precies een uur later dan gepland stijgen we op. De piloot belooft ons direct na de start dat het wat sneller zal gaan dan gepland. Dit i.v.m. rugwind. Ook belooft hij ons mooi weer.

Naast mij zit een jonge moeder Christel met haar 3 jarig dochtertje Lita. Zij is werktuigbouwkundig ingenieur. Al snel zitten we over de kids te praten en ik tover trots het laatste filmpje van Lotte en Maud tevoorschijn om te showen. Ik krijg er zelf weer een brok van in mijn keel.

Pamplona zie ik nog op het schermpje voorbijkomen, na weer zo'n heerlijk (maar niet heus) vliegtuigbroodje (ham geloof ik) maar het volgende dat ik hoor is de stem van de piloot: "Cabine crew prepare for landing". Toch weer een dik uur van de film kwijt.

Op het vliegveld door een soort hindernisbaan a la "Venlo stormt" (er wordt weer eens verbouwd) Vliegtuig uit, slurf in, slurf uit, trap 2 verdiepingen naar beneden af, bus in, ritje in de bus, bus uit, trap 2 verdiepingen naar boven, kruip door sluip door gangen, trap 2 verdiepingen naar beneden (en mijn voeten doen vooral nog pijn bij trap op, trap af) kom ik eindelijk bij de bagageband. Voor EU1,- een trolley gekocht en mijn baal komt er gelukkig als een van de eerste uit.

En dan naar buiten en daar staan Ine, Gijs, Kim en Bo te wachten. Knuffelen. Thuis. Bo springt normaal altijd als een gek tegen me op, maar nu wordt ik eerst uitgebreid besnuffeld. Ik begrijp het: te veel vreemde luchtjes. Je ziet Bo denken: Waar heeft die knurft toch allemaal gezeten?

Op weg naar huis wordt me gevraagd wat ik wil eten. het maakt me niets uit. Ine hakt de knoop door en gaat Chinees halen bij Boedha. Opa wordt ook nog gebeld, dat hij na het biljarten kan komen meeeten.

Dan thuis in je eigen omgeving met al die luxe. het is behoorlijk wennen. Tijdens het eten veel verteld, maar merkte ik ook dat ik al behoorlijk wat heb gedeeld op deze site met iedereen.

Het laatste wat ik doe bij het eten is samen met Kim de agenda van volgend jaar nakijken. In augustus eerst met Venlona naar Timisoara, dan de Zomerparkfeesten en dan kan ik op 26 augustus 2015 weer vertrekken naar Carrion de los Condes op de camino............ Dezelfde plaats waar ik moest stoppen met lopen.

En toen heb ik meer dan een uur liggen weken en heeft Ine heel voorzichtig de tape, pleisters, gaasjes van mijn voetjes gehaald en ben ik gaan snurken.....

Op weg naar huis

Wat later opgestaan: 07.00. Goed geslapen. Gistermiddag na het bijwerken van mijn blog nog een paar uurtjes geslapen. Michele belde ook nog van een albergue 5km verder en bood aan om met te masseren, de engel. Heb ik haar toch maar niet aangedaan.

Gisteravond met Max, Benjamin, Anita uit Zurich, Angelika uit Kopenhagen en nog 2 anderen aan tafel gezeten. Erg lekker gegeten: Aardappelsoep met draadjesvlees, gestoofde kip met een soort friet, verse meloen toe en natuurlijk een kan (alweer lekkere) wijn erbij. En dat allemaal voor EU 10,-. Na het eten om 21.00 naar bed.

Vannacht 3x eruit geweest om te plassen. Moest elke keer een stukje lopen naar de wc. Was een hele onderneming want we lagen in een vrij kleine kamer met in totaal 12 personen. Dus rugzakken overal. Het lopen ging voor geen meter. Na het opstaan mijn schoenen aangetrokken. het paste allemaal net met al die tape. Zonder mijn rugzak een klein stuk proberen te lopen. Peregrinos die vertrekken voor hun etappe wensen mij een buen camino. het lopen gaat echter gewoonweg niet: Links kan ik mijn voet niet meer "afrollen" en daardoor kom ik vreemd op mijn rechtervoet terecht en dit voelt ook niet goed in mijn rechterknie. In het liedje van Frans Boermans: "Mien linkerbein en mien rechterbein, die laupe al jaore naevenein" gaat het allemaal vanzelf., maar bij mij: Ho maar.

Ik hak de knoop door: Voor mij houdt de camino hier op. Niet eens een emotionele beslissing. Gewoon rationeel: het gaat niet meer, dus moet je stoppen om niet nog ergere klachten te veroorzaken, want daarvan heb ik afgelopen weken genoeg gezien.

Om dit te laten helen duurt minimaal een week, en om die door te brengen in een dorpje van 20 huizen, met totaal 30 lieveinwoners, zie ik niet zitten. en dan krijg ik gelijk een enorm positieve ingeving: "Dan mag ik volgend jaar weer!!". Als ik direct hierna Ine bel om haar mijn beslissing te vertellen zegt zij gelijk hetzelfde. Wat 40 jaar huwelijk toch met mensen kan doen.

Tijdens het ontbijt in de albergue: dubbele cafeo con leche, croissant en chocolatine (EU 4,50) vraag ik of ik een taxi kan bestellen om mij naar het sation in sahagun te brengen. Ja, dat kan en dat doen ze hier (18km) voor EU 12,-.

Mijn schoenen trek ik uit en schenk ze aan de hospitalera. Ze zijn behoorlijk afgekaaid. ik moet toch nieuwe aanschaffen.

In de tijd wachtend op de taxi kijk ik naar de mogelijke terugreis. Vermoedelijk gaat het worden , mij geadviseerd door Pablo lampon (mijn NAVTEQ engel in Santiago): taxi naar Sahagun, per trein van Sahagun naar leon, hotel in Leon, trein leon naar Madrid, Vliegtuig Madrid naar Dusseldorf. Aankomst dinsdag 2 sep.

Op internet vind ik een vlucht van Madrid naar Dusseldorf op dinsdag 2 september met Air Berlin voor maar EU79,-, maar boeken gaat niet want de computer is veeeeel te traag. In leon maar weer proberen.

De taxi is precies op tijd, maar hij had net zo goed 2 uur later kunnen komen want mijn trein gaat toch pas om 12.52 uit Sahagun weg. Dus 4 uur wachten. In de taxi beleef ik de moeilijkste momenten van mijn reis: De weg voert een paar kms nest naast de camino. Ik kan de peregrinos duidelijk zien en ik herken er een aantal aan hun loopstijl, hun rugzak, kleding, enz. Zo zie ik Max, Karina, Veronika, benjamin en nog een aantal daar lopen en ik ben er niet meer bij.

Op het station Sahagun koop ik voor EU7,50 een kaartje naar Leon dat 55 km verder ligt.. Dus zit ik daar om 09.00 al met een pilsje (EU 1,20) de tijd te doden. in de restauratie. Achtereenvolgens arriveren daar dan weer Giovanni uit Modena (goed engels en ziek), Angelika uit Kopenhagen (einde reis) en Lars, verkeersvlieger ook uit Kopenhagen (wil informatie).

Samen gezellig gekletst en een soort reisburautje opgericht, elk met verschillende taken. En zo komen Giovanni en ik erachter dat er een nachtbus van Leon naar Burgos en dan naar Madrid gaat, die om 06.00 arriveert en dat zou betekenen dat ik een dag eerder naar huis kan. Nogmaals gecheckt en toen Gijs en Kim gebeld voor checken van vluchten, want het station van sahagun heeft geen wifi en geen internet.

De trein is op tijd en zeer modern, airco, elke stoel een stekker om Iphone op te laden en een stekker om je eigen koptelefoon in te steken. Bovendien geeft hij op een scherm de actuele snelheid aan (hoe gaat dat toch bij onze NS?). En nu vlieg ik met een vaartje van 152km over de meseta. Het ziet er hetzelfde uit wanneer je er met 5km per uur overheen stapt.

In Leon weer alleen maar spaans. Ik loop naar de wachtrij voor de loketten toe en vraag of er iemand engels, duits, frans of italiaans (want Giovanni is er ook bij). Komt er weer zo´n engel uit de wachtrij, Paola, studente uit Valladolid, die ons wil helpen. Zij moet toch nog 1 1/2 uur op haar trrein wachten. Wat mij betreft beschuit met muisjes voor dat kind. Wij leggen ons reisplan uit en zij gaat met ons mee naar het busstation. Zij zegt dat we niet via Burgos hoeven, maar dat er een directe nachtbus naar barraga, het vliegveld van madrid, gaat. Hier krijgt ze van mij 3 zoenen voor. Aan het loket regelt ze in een vloek en een zucht de kaartjes voor de nachtbus voor ons a EU 25,50. en ze brengt ons ook nog naar de taxistandplaats waar ze de taxichauffeurs uitlegt naar welke albergue wij moeten. Ik heb haar maar weer gekust en lachend zwaait ze ons na.

Met de taxi (EU 4,- pp) naar de albergue in het centrum, straatjes worden steeds smaller en ik krijg weer visioenen van Ine en mij in een auto tijdens een zakenreis in het centrum van Granada. Zonder de muren te raken zet hij ons af en beloofd ook om ons om 21.00 weer op te koemen halen en geeft ons ook nog zijn kaartje.. In de albergue weer een bed (EU 5,-) en een maaltijd (EU9,-).

Liggend op mijn bed kon ik direct mijn foto´s uploaden en kreeg van Kim door dat mijn vliegticket voor Madrid - Dusseldorf was geregeld en ook dat Gijs en Ine mij op komen halen. Van je familie moet je het dus hebben!!!

Even nog op bed gelegen om de commentaren op mijn verhalen te lezen en daar krijg ik weer vochtige ogen van. Zou dat met leeftijd te maken hebben?

Nu heb ik dit weer geschreven en ga ik douchen (ik begin mezelf weer te ruiken) en slapen.

Verplichte rustdag

Vandaag uitgeslapen tot 07.00. Om 08.00 moet ik immers weg zijn. Vrijwel alle peregrinos zijn dan al weg. Vandaag het stuk van 18km rechte weg zonder water en andere verzorging. Michele laat adres van nieuwe albergue achter. Ontbijt van tomaaten, perzik, banaan en jus dóranges. Bocadillos gesmeerd voor later vandaag.

Ik strompel naar de albergue waar de bus vertrekt. Hier moet ik ook het kaartje kopen. Het lopen gaat vrijwel niet. Ik kan met name mijn linkervoet niet meer afrollen. De ingetapete voeten passen net in mijn schoenen.

oor de peregrinos is het gelukkig goed weer; bewolkt en een frisse wind. De bus vertrekt pas om 12.45 en ik wil deze artikelen schrijven voor het blog. Er is een computer in de bieb, maar op zaterdag is de bieb dicht.

Komt in een keer weer Ely op de slippers uit Seattle weer aan. Hij wil vandaag 40km lopen. Hij vindt het jammer dat het met mijn voeten niet zo geweldig gaat. Ik krijg een hug van hem ook namens zijn vader en moeder.

Om 10.00 gaat de pharmacie open en kan ik nog de compressen voor Michele kopen om haar voorraad weer aan te vullen.

Om 11.30 komen de ouders van Ely ook nog voorbij. Wederom even gehugt en zij weer door.

Volgens de dienstregeling komt de bus om 11.45. Om 12.30 is hij er al. Moet je in Nederland proberen. De bus heeft bijna een uur nodig voor 24 km, maar we zien zig zag door het spaanse land best veel dorpjes. We worden afgezet in the middle of nowhere. Ik strompel 300 m naar de albergue. Heel erg mooi. Voor EU 8,- heb ik weer een bedje en voor nog eens EU 10,- een diner. Bovendien hebben ze internet waar ik dit kan schrijven.

Kom ik op mijn kamer zitten daar al Max, Karina, Benjamin. Zij willen samen met mij eten en kijken medelijdend naar mijn ingetapete voeten.

15e etappe. Boadilla del Camino - Carrion de los Condes

05.00 op en 05.30 vertrokken.

Vandaag heb ik veel geluk gehad. Toen ik opstond realiseerde ik mij dat het vandaag de verjaardag van mijn moeder is. Ik heb voor de gein nog even naar boven gekeken en gezegd; "Goed op me letten vandaag", maar volgens mij had ze dat niet helemaal goed gehoord.

Vertrokken in het stikdonker ging al gauw mijn lamp kapot, kon ik niet meer langs de weg naar tekens kijken en op mijn kompas. Ja ik weet het op mijn Iphone zit ook een lamp en jawel, dat weet ik ook, dat realiseerde ik me pas later en jawel hoor; Tot op dit moment weet ik nog niet hoe ik dat ding moet aankrijgen (zal wel iets zijn van ctrl, alt, delete of zo, maar dan op z´n Iphones). Ik liep op een mooi breed pad en af en toe stond er een bord langs de weg van Canal de Castillia, en daar moest ik langs wist ik. In de verte zag ik een paar lampjes, zou dat Fromista zijn waar ik binnen een uur moest zijn. In elk geval liep ik 1 3/4 uur klater een plaatste binnen Villarmenquiro de Campos (07.15). Daar moest ik niet zijn. Stond ik daar met mijn stokken en blarenpoten. Had ik 3 keer achter elkaar geluk; 1.In een huis brandde licht. Daar zat een oude dame op haar laptop te patiencen. Zij alleen spaans. Ik alleen venloos. Zij wees me de weg naar een kruising. Was een provinciale weg. 2. Komt er vrijwel direct een auto aan. Ik ben zeer duidelijk op de weg gaan staan. De auto stopte. De man (alleen spaans) en ik (in het venloos) kwamen er uit. 3. Hij moest naar Problacion de campos, het plaatsje waar ik na 1 3/4 had moeten zijn. Hij heeft me daar keurig heen gebracht. Wilde geen geld, ook niet voor de nino´s en toen heb ik toch maar EU 5,- op de bijzittersstoel laten vallen.

Ontbijt Con leche, 2 croissants en 2 twix voor EU 5,50. Toe doorgelopen naar Villarmentero de campos, nog steeds kon ik heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel ver kijken. Aan de omgeving verandert hier niets op de meseta. Komen daar ook Michele en Veronika. Samen verdergelopen. 1 heel uur lang weer met Michele frans geoefend. Zij vindt dat ik het goed spreek. Zien we een uur van te voren Villacazar de Sirga al weer liggen. Als we daar zijn (na cola met appeltaart samen met de vuilnismannen , hetzelfde liedje; Zien we de eindbestemming Carrion de los Condos al liggen. We lopen langs de provinciale weg en een ding weet ik zeker; de paanse kms zijn veeeeeeeeeeeeel langer dan de nederlandse. Ik haal toch 4km per uur. Michele is al vooruitgelopen om een albergue te regelen. Ook voor mij. Om 14.00 strompel ik de albergue binnen. Overnachting (EU 4,-).

3 uur geslapen. Daarna met Michele naar de pharmacie voor tulle gras en elastoplast. Meer dan 1 1/2 uur heeft ze aan mijn blaren gewerkt. Zij is mijn engel. Nog naar de supermarkt getijgerd om in te slaan voor morgen. We hebben besloten samen te eten met Christian en Jacqueline uit Lyon (weer een avond frans en dat gaat lekker).

Hier in Carrion zit een gespecialiseerde kliniek voor voeten. Artsen komen ´s avonds de albergues langs. Zo ook bij mij. Het vonnis; Morgen verplichte rustdag. Gelaten aanvaard ik het en het is goed zo. Morgen met de bus naar terradillos de los Templarios. Daar zal Michele weer een keer naar mijn blaren kijken. Maar op dit moment is ze hier nog niet aangekomen.

´S avods met zijn 4tje gegeten. salade, brood, tortilla´s en fruit. Ik heb de wijn betaald (2fl EU 7,60).

Om 21.00 lig ik in mijn bedje.

Florence Nightingale en de 7 blaren.

OP het moement dat ik dit schrijf is het alweer achterhaald, maar dat lezen jullie zo wel.

Toch een heel andere titel dan Sneeuwithe en de 7 dwergen.

Iemand heeft mij een dezer dagen gezecht dat je je engel tegenkomt tijdens de camino. Wat ik ruim een week geleden voor Li-hyun kon betekenen, doet michel nu voor mij.

Vooralsnog is het mij een volstrekt raadsel waarom ik juist nu deze blaren ontwikkel. Dat heb ik echt nog nooit gehad. Zelfs op de KMA niet en daar heb ik toch behoorlijk wat afgelopen.

In Itero de Vega bood Michele spontaan aan mijn blaren te behandelen en was daar ruim een uur mee zoet. Het voelde gelijk veel beter.Na ´s middags geslapen te hebben en vroeg naar bed ging het de dag erop aanvankelijk best goed. Echter op het laatst; 8 km kaarsrechte weg naar Carrion de los Condes ging het toch beduidend minder. Toevallig kwam Michele mij weer achterop lopen, vertelde mij dat ze een albergue ging regelen, ook voor mij en ze stiefelde door.

Aangekomen in de albergue, eerst weer bedopmaken, enz, 3 uur slapen en daarna samen het dorp in op zoek naar pharmacias. We vonden de tulle gras en de elastoplast en terug naar de albergue voor "operatie Chris". Ruim 1 1/2 uur is de schat met mijn voeten bezig geweest.Het aantal blaren is opgelopen tot 10. En weer wilde ze er niets voor hebben En weer accepteerde ze (gelukkig) de wijn voor het aperitief.

Volgens mij heeft ze ook de dokter geregeld, die mij een verplichte dag rust voorschreef, maar als ik er naar vraag lacht ze alleen maar vriendelijk.

Vanavond kijkt ze weer.

Va

14e etappe. Hontanas - Boadillo del Camino

05.00 op. Gisteravond kwamen veronika, Stephanie en Karina ook aan. Zij slapen in een andere albergue. Ik slaap nog steeds alleen maar in mijn lakenzak. Max en Benjamin zijn ook al op. Goede beslissing om zo vroeg op te staan. het is helemaal niet koud als ik om 05.30 naar buiten stap. Max en ben zitten dan buiten op de stoep en werken nog gauw een bocadillo van gisteren weg. Nog effe de route met hun gecheckt en weg ben ik. In het stikdonker, dus veel sterren en dus wordt het vandaag weer heet. Ik eet twee energierepen en spoel die weg met water. In 1 uur flink doorstappen kom ik alleen een aut van de guardia civil tegen. Dan ben ik in San Anton. Gelukkig de goede weg genomen. De bocht om en ik zie in de verte reeds de lampjes van Castrojeriz. Mijn ontbijt wacht daar. EErste 10 km zitten er op. Ik ben er om 07.15 en bestel een dubbele cafeo con leche, een grote bocadillo en 2 Kitkat (EU 7,20) Ben de enige klant. IK voel een eerste blaar opkomen, maar de apotheek gaat pas om 10.00 open. Weer op weg. Na meer dan een uur kom ik erachter dat ik mijn zonnebril heb laten liggen. Ik beschouw het maar als een schenking voor een volgende peregrino. Ik heb nog een reserve zonnebril.

De opkomende blaar brand wel maar als je er niet aan denkt gaat het wel. Ik heb veel aan de paella van gisteravond zitten denken en hoe de dame en ik hebben gecommuniceerd; Zij in het spaans en ik in het venloos met veel gebruik van armen en benen, maar het werkte.

Om 8.15 ben ik al aan de voet van de Alto de Mostelares, daar moet ik 1100 meter lang met 12% stijging tegen op. Dat duurt een stijf half uurtje. Hadden we goed berekend gisteren. We wilden er voor 09.00 zijn voor de zon echt begint te branden. Om 08.45 ben ik al boven. Jippie. En dan 500m verder weer 300 m naar beneden met 18%. Dta is weer stokken werk. Ik blijf ze gebruiken ook op het vlakke.

1 1/2 uur voor san Nicolas kom ik een Zuid Afrikaanse familie tegen, die koffie aan het zetten is op en klein brandertje. Met zijn allen uit een mok drinken gaat prima. Komt daar ook Samantha uit Nieuw Zeeland op haar fiets aan.

Door naar Itero de Vega, Daar ben ik al om 11.00 uur. 20 van de 28 km gedaan. 2 cola (EU 2,60)

Nog even gepraat met Anita uit Zurich, die verder gaat. Ik vertrek om 11.30 voor de laatste 8km. Zon brandt al lekker en het landschap verandert niets. Ik blijf met mijn stokken lopen. Maar ik ontwikkel blaren en ik denk steeds meer aan Ine. Ik droom zelfs hardop dat ze er zal staan om mijn blaren te behandelen. Om 13.30 kom ik aan in de albergue, 12 bedden a EU4,- In het best naast mij komt Michele (60) uit Nancy te liggen. Zij is verpleegster en biedt spontaan aan mijn blaren te behandelen. Straks ga ik nog in wonderen geloven (of heb jij dat stiekum gereld Ine?). Maar eerst douchen en kleren wassen.

Wat ben ik blij met Michele. Ik wist dat ik vandaag weer blaren had ontwikkeld en het deed op het einde zo´n pijn dat ik dacht in de albergue om een dokter of verpleegster zou moeten vragen.

Michele heeft een uur aan mijn voeten gewerkt en wil er niets voor hebben, maar zij is francaise en accepteert glimlachend mijn aanbod om de wijn voor het aperitief te betalen. Maar eerst nog effe 2 uur slapen. Dat doet goed en ik kan toch niet aan mijn blog werken want internet doet het alleen ´s morgens.

Na het slapen zie ik bij een halve liter bier (EU 3,-) Valverde de etappe naar Granada winnen. Daarna eten Sp<ghetti Bolognese (EU 4,50) en 2 flessen regionale wij (EU 2,60(, waarvan we er maar een hoeven te betalen.

Om 20.30 lig ik in mijn koffer.

13e etappe. Burgos - Hontanas.

Ja jammer jongens. De hospitalera staat dwingend naast mij want er moet worden gegeten: Zelfgemaakte paella!!!!

Tot strakkies.

Zo, die paella zit erin en was verrekte lekker. Zelfgemaakt. ZE spreken geen woord over de grens, maar toen ik ze kuste en ze in gewoon plat limburgs bedankte was het helemaal goed. Toen ik hun foto´s op de website liet zien mag ik nu gratis verder internetten.

Vanmorgen weer om 6 uur op en om 6.20 stapte ik naar buiten. Het cafetje aan de overkant was open en ik zag er bananen liggen: Dus gauw twee gekocht en toen voelde ik me voor het eerst deze camino op z´n plat italiaans "genaaid". 2 bananen voor EU 2,-. Was zeker de wraak omdat ik gisteren een halve litr bier voor EU 2,50 had aangeschaft.

Bananen naar binnen gestouwd en 2 mueslirepen (mijn laatste uit NL), moet straks nieuwe kopen. Vandaag de gevreesde etappe waarin de meseta (hete hoogvlakte) begint. Het is bewolkt en ik heb mijn jack nog aan. Er waait een frisse wind. Heerlijk loopweer. Burgos uit heb ik zeker 5x de weg moeten vragen, maar altijd wordt je vriendelijk de camino gewezen.

Na 2 uur bereik ik Tardajos,. Dubbele cafeo conleche, grote bocadillo con jamon en 2 mueslirepen voor EU 4,70. Als ik aankom gaan de 3 koreanen (Li-hyun, Kevin en Min, net weg. Zij zijn reeds om 6 uur vertrokken. Li-hyun straalt. Het gaat goed met haar "I am OK dad!".. Ben blij dat ze nu met haar landgenoeten op pad kan. Benjamin komt aan en ook Glenn uit Australie en Guy uit Leuven schuiven aan. Benjamin en ik besluiten samen verder te lopen de twee uur naar Hornillos del Camino. Jack gaat uit. Wordt een prettig stuk: Nog steeds bewolkt, lekkere frisse wind, leuk gesprek: Benjamin is reserve officier bij de Luftwaffe (Eerste luitenant). Samen praten we over obnze legertijd en de bureaucratie. Een dankbaar onderwerp, want daar hebben ze in Duitsland net zoveel last van als wij in Nederland.

Om 11.45 bereiken we Hornillos la Camillo. Laatste keer voor aanvang van de meseta bunkeren: 2 ltr Water en ik koop ook nog 2 blikken cola en een banaan. Vanaf nu wordt het menens: Ieder gaat apart op pad. Net als ik vertrek breekt de zon door. Stik, wordt gelijk 10C warmer. Het is nu boven de 30C. Nog 11km. En dat worden hele lange. Meseta is overal. Uitzicht genoeg maar altijd hetzelfede. Eerste 1,5 uur is ook nog berg op. Langzaam klim ik door en ik voel "·&%&"!!! een blaar opkomen op mijn rechter hak. Na 1,5 uur zwoegen in de hitte boven. Meseta? Overal!!! Boven aangekomen ga ik op een rotsblok zitten. Verbrand bijna mijn kont. Toch maar naar die blaar kijken. Het is echt waar. Hij zit er. Verbandkit eruit betadine jodim, doekje, en blaar doorprikken. Compeed erop. Schoenen aan en vort met die geit. Heb ik tweehonderd meter gelopen bedenk ik dat ik mijn jack en verbandkit heb laten liggen. Gvd terug. Kom ik daar: niets terwijl er geen peregrino is geweest, die het kan jatten. Mijn rugzak checken. Zit alles dus gewoon in. Had ik 200 mtr verder maar gewoon in mijn rugzak gekeken had ik niet 2 x 200 meter extra gelopen.

Gelukkig komt Sabine uit Stuttgart langs. Samen hobbelen we door. Zij heeft last van haar scheenbeen en zal in San Bon gaan stoppen voor vandaag. Dan moet ik nog 5 km.

Als zij is afgeslagen ben ik weer echt alleen. Als je stilstaat hoor je werkelijk niets. Alleen dat zuchtje (nog een klein beetje koele) wind. De gang is er uit bij mij. Dan maar pepermuntjes sabbelen om drank te besparen. Vastelaovesleedjes zingen gaat ook niet meer. Moet alle truukjes uit de kast halen om het mentaal vol te houden. Kan niet eens op de melodie komen. Door op mijn horloge te kijken weet ik dat ik steeds dichterbij kom en dat is ook zo. Staat eindelijk een bordje: Hontanas 0,5 km. Van het dorp is niets te zien. Die liggen altijd in een kloof. Heeft een grapjas voor de0,5 een "1" gezet. Wordt ik me toch kwaad, terwijl ik weet dat het nep is. Plotseling is het dorpje er. Beneden me. Het is net alsof je er op trapt.

0m 14.30 hobbel ik Hontanas binnen. Helemaal naar de kl"!%$& (erg moe). 9 uur nadat ik uit Burgos ben vertrokken. 32 heeeeeel lange kms. De hospitalera is een scheet, een poepie, enz. Ze weet helemaal wat er met mij aan de hand is. Ik krijg het commando "schoenen uit". Blote poten op de tegels. Volgens mij sist het. Ze maakt mijn credential in orde. Ik betaal EU 5,- voor overnachting en EU 9,- voor de warme maaltijd: paella. Ik heb haar spontaan gekust. Daarop biedt zij aan om mijn rugzak naar boven te dragen, maar dat is mijn eer te na.

Bed opmaken, douchen. een fata morgana: Daar hangen grote regendouches. Ze hangen er nog steeds als ik een paar maal met mijn ogen heb geknipperd en...... Ze doen ´t. Over orgastische gevoelens gesproken. Wassen, was drogen op een plek waar het minstens 45C is. Gelukkig is het in het dorpje maar 37C. Eerst nog een glas verse jus en een blikje bier erin gooien (EU 3,10). Ine bellen en slapen (totaal 2 uur). Daar knap je behoorlijk van op. Voor het slapen kan ik nog gauw foto´s naar de site sturen. en ik moet ook nog met Veronika uit Boedapest en Marilene uit Nancy een glas wijn drinken. Internet is goed hier.

2 uur geslapen. Artikel over Heidi´s afscheid erin geknald. Dan het overheerlijke diner, waarvoor ik die meiden in het plat Venloos bedank en maar weer zoen. Daarna met hun op de foto. Foto´s gelijk op de site. Ze zijn er helemaal kapot van. Ik mag verder voor niets internetten. Daarna dit artikel, dat nu klaar is.

Morgen weer 28km over de meseta. Waarschijnlijk staan we een uur eerder op om wat minder last van de hitte te hebben. Maar nu naar mijn kamer om compeed op mijn blaren (4 totaal inmiddels) te plakken en dan pitten. Ik heb geleden vandaag.

Afscheid Heidi in Burgos

Voordat ik begin aan het verhaal moet ik vertellen dat ik hier peentjes zweet in Hontanas. Niet alleen door de temperatuur, maar daarover in het etappe artikel meer, maar omdat de hospitalera van deze albergue het "euro-management" doet (de centjes dus) van deze computer. Ik heb haar nu EU5,- gegeven en ik hoop niet dat ze de stekker uit dit verhal trekt voordat ik ben gestopt.

Heidi gaat vanaf morgen 27 aug wat langzamer lopen, want ze moet op een bepaalde tijd in Ponferrada zijn. Precies weet ik het niet. Daarom heeft ze een afscheidsparty bedacht (we betalen alles uiteraard zelf) bij "All you can eat Domino´s pizza´s". Nee niet opzoeken want ze staan niet in de Michelingids. Uitgenodigd zijn er in totaal 9, zodat we met zijn tienen zijn. Op het laatst haakt Benjamin af. Hij wil naar de mis in de kathedraal, maar komt na afloop naar de wijn op het terras van de Albergue. (Daar zit hij overigens later reeds op ons te wachten want de dienstdoende priester van de kathedraal had ´m in de "R" van racen gezet en was binnen 30 minuten klaar. Maar dit terzijde).

Wij dus met z´n negenen naar de pizza-tent. Is 1,5 km lopen enkele reis, maar wat maakt dat uit wij hebben er vandaag toch al 27 gedaan. (Ik trouwens nog meer want voor mij was het ook 1,5 km enkele reis om sokken te kopen). 1 Deen (Bent, 66) 1 Nederlander, (Chris 65), 3 Koreanen: Min (v) ong. 30, Kevin, 24 en Li-hyun 28, en 4 duitsers, Heidi 24, Karina, 20, Max, 20 en Philip 21? Dus op pad. We zien er echt als peregrino´s uit (beetje shabby) en verder is het zeer manvriendelijk weer. Man, wat hebben die vrouwen hier allemaal Niet aan.

Bij Domino´s aangekomen wordt de zaak meteen verbouwd: I.p.v. losse tafeltjes worden er 4 aaneengeschoven. Wanner de juffrouw een beetje wanhopig kijkt, kijken wij wat streng terug. We zijn immers de enige klandizie.

All you can eat voor EU 6,50 pp en voor EU 5,- pp slapen maakt dit een goedkope dag. Bent en ik bemoeien ons niet met het bestellen. Er worden eerst 4 van die karrewielen besteld. Daar moeten we even op wachten, dus beginnen wij cola te tanken (zit immers bij de prijs in en bevat de nodige snelle suikers, die wij allemaal broodnodig hebben). Voordat ik het weet heeft Li-hyun al een beker voor me neer gezet. "De volgende doe ik" maak ik haar duidelijk. Ze moet nog steeds wennen dat er in het westen voor de vrouw wordt gezorgd. Zij zorgt voor mij als oudere. Met weer zo´n kamerbrede glimlach gaat ze akkoord.

4 verschillende pizza´s worden voor ons neergezet. Keurig in 8 stukken voorgesneden. Iedereen krijgt zo´n taps toelopend stukje karton met opstaande randen om de pizza op te eten. Tevergeefs vragen Bent en ik om mes en vork. En daar begint het schransen/bunkeren/balgen/kanen/vreten. In een mum van tijd zijn die 4 pizza´s verdwenen. (Bij mij doemen onmiddellijk herinneringenm uit mijn studententijd op toen we met onze roei-acht ook zo tekeer konden gaan). Iedereen houdt zijn/haar score bij. Ik heb er twee op als de pizza´s zijn verdwenen. Onmiddellijk worden er nog 3 bijbesteld. Ondertussen blijft de cola-kraan ook lopen. Ik ben er in geslaagd er toch een voor Li-hyun te halen.

De tweede serie van 3 karrewielen komt en ik moet toegeven dat ik er nog twee scoor, maar dan is het vol bij mij. Hiermee eindig ik achter in de middenmoot. Uiteindelijk is Philip de winnaar met 10 (tien) van die punten. Ik heb ook in totaal 4 van die bekers cola weggewerkt. Er zijn nog 4 stukken over en die blijven normaal bij die pizzatent, maar Karina slijmt effe en krijgt ze toch mee. Ik denk dat de blik in haar decolletee de medewerker heeft overtuigd.

De bekers moeten worden meegenomen want daar wordt zometeen de wijn uitgedronken.
Dus wij weer 1,5 km terug (in het veen kijkt men immers niet op een turfje).

Aangekomen in de albergue heeft Heid een fles wijn uit de streek ten westen van Burgos gekomen. Ben helaas de naam vergeten. Erg Lekker. En een zak ontzettend zoute chips. Als dat op is gaan we om 22.00 slapen, maar ik moet nog eerst een glas rioja drinken met 4 andere duitsers Bert 63, Evelyne 18 en Karl 45 uit Lubeck en Peter 24 uit Ingolstadt. Zij hebben voor EU 2,80 een fles Rioja crianza gekocht en die maken we samen ook nog leeg. Bert vindt ons Nederlanders erg open, praten met iedereen en spreken hun talen. Om 22.30 gaat het licht uit en duik ik mijn nest in. Intussen heb ik Heidi ook nog hoijje gezegd.

Het was een gezellige avond en Bent en ik zijn blij verrast hoe we door deze jeugd zijn opgenomen als een van hullie.