Jut en Jul uit Nederland

Dit nederlandse echtpaar (namen zijn gefingeerd en ik wil de echte trouwens niet eens weten) vormt voor mij het perfecte bewijs, waarom je de camino alleen moet lopen. Vandaag kwamen ze weer langs terwijl ik op een terras koffie zat te drinken met Derk uit Leipzig. Hij beaamde mijn stelling en meldde, dat hij ook al zo'n duits echtpaar was tegengekomen.

Hieronder volgen een aantal voorbeelden, allemaal binnen 24 uur: (Volgens mij zijn die aan het eind vandeze 6 weken beiden rijp voor het gesticht).

1. Deze mensen zitten altijd alleen op een terras met elkaar (praten doen ze niet voor zover ik dat tot nu toe heb gezien. Hun engels en duits is abominabel en nu hebben ze juist weken de kans om daaraan te werken. Bij aankomst in de albergues altijd hetzelfde gestuntel. Dat kan, maar vraag dan even aan iemand om je te helpen. We staan er allemaal klaar voor. (Ik niet meer overigens, want ik heb het helemaal gehad met hullie. Zij weten trouwens niet eens dat ik Nederlander ben omdat ik altijd met andere peregrino's "over de grens praat").

2. Gisteren in de albergue van het klooster in San Juan de Ortega kwamen ze bij mij de slaapzaal op en begon Jul (zij) te steggelen met Jut (hij) over welke hoek ze wilden gaan liggen. Geen enkele deugde, maar er kwamen meer peregrino's binnen en die zijn niet zo kieskeurig. Enfin toen zij alle bedden hadden afgetest was de zaal bijna vol en hadden ze alletwee alleen nog maar een bovenbed en ook nog niet eens naast elkaar. Want als een peregrino zijn rugzak op een bed ligt is dit van hem/haar voor die nacht. Dat gaf dus extra coordinatieproblemen want spullen van haar zaten bij hem en andersom, met alle bijbehorend storend gelispel en geslis, want op een slaapzaal houdt iedereen zijn mond.

3.Toen moest er gedouchet worden. Mannen en vrouwen gescheiden. Bij de mannen in het washok waar een douchedeur miste, waar ik heb gedouchet. Bij binnenkomst en staand in de wachtrij constateert hij dat er water op de vloer ligt. Volgens mij ligt er wel vaker water op de vloer in een badkamer. Vooral ook hier omdat het water over de douchedeuren heen kwam. (Alleen lekker niet bij mijn douche). Enfin, hij is aan de beurt en constateert dat er geen haakje aan de binnekant van de deur zit. Dat hadden al zijn voorgangers ook reeds gedaan en hadden hun broek buiten de douche al laten zakken. Komt hij terug uit de douche, probeert hij staande in de plas water zijn schone onderbroek aan te trekken. En jullie raden het al: In plaats van dat hij in zijn broekspijpengat trapt, trapt hij op het kruis en trapt zo zijn schone onderbroek in de plas water. Leiden in last. Staat hij daar wanhopig in zijn blote togus. Probeert zijn handdoek om te slaan, maar dat gaat niet want hij heeft ook zo'n klein model. Uiteindelijk marcheert hij af naar zijn bedje met zijn toilettas voor zijn edele delen en zijn schone (natte) onderbroek aan de achterzijde. (Net een aflevering van Mister Bean, alleen droeg die een bordje met daarop "exit" voor zijn achterwerk). Toen hij terugkwam bij zijn nest zat Jul al op hem te wachten: waarom het zo lang had geduurd, waarom hij in ziijn blootje liep en toen hij haar vertelde van de onderbroek ging ze helemaal over de emmer.

4. Daarna gingen ze vragen of ze eerder konden eten. Waarom ze eerder wilden eten is mij een raadsel. Dat klooster stond echt in de middle of nowhere, 4km van het dichtsbijzijnde dorp. Nee dat kon dus niet, dus gingen ze voor de deur staan om 18.00, terwijl het eten om 18.30 begon. 20 meter verder was een gezellig terras met daarop allemaal mensen, die gezellig met elkaar zaten te praten. Zij zouden daar bijv. samen hebben kunnen gaan zitten zwijgen.

5. Vanochtend 06.15. Ik stap de deur uit in het donker en begin dan langzaam (in de goede richting) te lopen om mijn ogen aan het donker te laten wennen (accomoderen heet dat geloof ik). Het zijn mooie brede grintpaden, die je duidelijk kunt onderscheiden. Toch lopen er altijd van die figuren met een lampje (bij voorkeur) in het rond te schijnen. Ik liep ook zo'n stel achterop, vermijdend om in het licht te kijken, en toen ik ik dichtbij werd scheen die troel, ja want zij waren het weer, precies in mijn gezicht zodat ik verblind was. Ik kon er nog net een "buen camino" uitkrijgen, maar ik had een heel ander woord in gedachte. Zij liep nog te zaniken over zijn natte onderbroek.

6. Zit ik 14km verder met Derk op het terras ergens te rusten (we hadden het net over "waarom alleen de camino" toen ze beiden langs kwamen marcheren. Dit keer Jul voorop. Derk en ik zeiden keurig "buen camino" maar er kwam van hun zijde niets terug. Ik baalde want nu waren ze weer voor mij op de route.

7. Bij binnenkomst in Burgos zaten ze ergens op een bankje, weer samen te zwijgen. Dit keer zeiden ze wel "buen camino" en ik zei hetzelfde terug en stiefelde snel door.

8. En nu heb ik net weer die stem van die troel gehoord want zei zitten ook in deze albergue, alleen een verdieping hoger........

EN OM AL DAT BOVENSTAANDE NIET TE HOEVEN MEEMAKEN MOET JE DE CAMINO IN JE EENTJE DOEN!!!!! en over hullie / zullie zal ik niets meer melden.

Poets nooit je bril onderweg!!

Zoals reeds vermeld in mijn dagverslag, ging het vandaag bijna mis qua route. Oorzaak? Chris poetste zijn bril onderweg. Het was net mist in Londen terwijl ik naar Burgos liep. De opgdroogde zweetdruppels van gisten zaten nog aan de binnen en buitenkant van de glazen. Ik naderde een soort vork splitsing tijdens het lopen en bleef de weg naar rechts volgen en miste en joekel van en gele pijl naar links. Ik heb die brillen van Lex Janssen echt nodig!!

Spanjaarden achter me ripen me terug: "Amigoooooo". En dat heb ik toen ook maar gedaan.

Achteraf bleek dat rechts ook OK was geweest. Ik had dan aan de andere kant om het vliegveld gelopen, maar had dan nog een uur langer tussen de bebouwing gelopen.

Moraal van dit verhaal: Poets nooit je bril als je loopt maar doe dit als je zit!

Rustdag: ja of nee.

Hier in Burgos heb ik er bijna 300 km opzitten. Het gaat heel erg goed met me. 1 blaar. So what. Ik hou me strak aan het schema zoals dat in mijn reisgids staat. De ene dag wat meer, de andere dag wat minder. Morgen toevallig de langste etappe: 32km. Dit geeft mij rust. Elke dag zie ik weer mensen die toch besluiten weer wat meer te doen en die haal ik dan een dag later weer in.

Ik kom elke dag redelijk vroeg aan. Kan dan lekker slapen(tussenmeur) en dit schrijven is ook pure ontspanning. Het aantal hits op alle verhalen en jullie commentaar helpt enorm. Dus heb ik de beslissing genomen (heb ik net aan Ine verteld) dat ik geen rust neem voorlopig.

Doe je dat wel da krijg je gelijk andere problemen: Uitslapen kan niet want je moet om 08.30 je albergue hebben verlaten. Wat de je dan de rest van de dag? Hoe reageert je 65jarige lijf als het een dag niet in de "wandelstand" heeft gestaan. Ben je dan zo stijf als een plank? Ik wil het even niet weten en dus heb ik besloten om gewoon het schema in mijn gids te volgen. Mocht ik op andere gedachten komen om welke reden dan ook dan horen juñllie dit uiteraard van mij.

12e etappe. San Juan d Ortga - Burgos

06.00 weer op. Zonder wekker, want er waren er al genoeg in beweging. Mochten jullie soms vreemde letters tegenkomen, dan ligt het dit keer echt aan het toetsenbord. Niet alleen is het spaans maar er zijn een groot aantal letters en cijfers vrijwel (uitgeveegd).

Gisteravond na het schrijven van het laatste blog naar bed. Tenminste dat dacht ik. Mijn buurman bleek nl. Simone (m) te zijn en zijn bovenbuurvrouw was Jacqueline (ong. 40) uit Montpellier. Nog effe gezellig camino ervaringen uitgewisseld. Weer in het Frans, want dat bleek de mest gemeenschappelijke taal. Ik realiserde me later in mijn bedje dat dit een behoorlijk Franse dag voor me was geweest. Ik schat zo´n 70%. Prima zo.

Vannacht zeer goed geslapen. Ik heb gedroomd van grote pannen nassi van Ine met zelfgemaakte satesaus. Was zeker een reactie op de koude hap van gisteravond.

Om 06.15 was ik al op weg: het inpakken gaar steeds sneller. De twee bananen van gisteren zijn mijn ontbijt op de eerste km. Loop ik toch weer Eppo en Stien achterop (een nederlands echtpaar met door mij verzonnen namen, want zij zijn voor mij het absolute bewijs waarom je de camino alleen moet lopen. Ik schrijf daar een apart artikeltje over en ik grimlach nu reeds.

Om 07.00 zitten de eerste 4 km van de 28 er al op. In Ages in een hele kleine albergue (je kon er bijna je kont niet keren, laat staan met rugzak erbij) bij schattige mensen alles zelfgemaakt afgelopen nacht koop ik weer een dubbelen cafeo con leche en een epenade (EU 4,20). Svp epenada zelf opzoeken. Heerlijk. Aan tafel behandel ik mijn eerste! opkomende blaar met compeed. Komt Grant uit Oklahoma (53) bij mij aan tafel zitten. Hij is een gepensioneerde US army lt col. Kijk wij hebben gelijk een band, want laat ik dat nu ook zijn. We begonnen over West Point en de KMA in Breda en besloten samen verder te lopen en gezellig door te ouwehoeren. Kletsen doe je immers niet in het leger. Geweldige vergezichten weer met velden rijpe zonnebloemen. Vlak voor Atapuerca (3 km verder) ontdekken we een klein tentje ergens in een gemaaid korenveld langs de weg.

Het is dan al 08.00 uur en Grant vindt dat de bewoners lang genoeg hebben geslapen. Hij stekkert dus dat veld in en roept: "Marriott services. This is your wake up call". Het tentje gaat open en twee vrouwenhoofden komen naar buiten, echt op hun voordeligst. Alsof ze door de wringer zijn gehaald. Grant begint gelijk weer te kletsen tegen die vrouwen. Ik sta te lachen en besluit door te lopen. Met mij en Grant wordt het toch niets meer, want hij vindt die vrouwen toch veel leuker.

Vandaag moeten we weer een keer bijna 1000 meter omhoog, gelukkig niet zo heftig als gisteren, maar toch. Het lijkt wel een soort calvarieberg. Onderweg naar boven passeer ik Heidi. We zeggen allen maar buen camino tegen elkaar. Allemaal grote keien en hlemaal bovenaan een kruis. Daar hangt echter (nog) niemand aan, maar ik wil ook niet de eerste zijn. Bovegekomen eerst even een steentje op de berg bij het kruis gooien (traditie) en dan ontvouwt zich weer een geweldig nieuw panorama, met in de verte Burgos, maar ja dat is nog 4 uur lopen.

Om 09.30 in Orbanejo-Riopico (al over de helft van vandaag). Alleen een dubbele cafeo con leche (EU 1,50) want die empenada en de 2 bananen zijn nog niet weg. En nu op weg voor de tweede helft van vandaag: Vals plat naar beneden naar Burgos met een omweg om het vliegveld. Loop ik nog bijna verkeerd (apart verhaal) maar wordt gelukkig door spaanse peregrino´s ("he amigo!!!!!!!") teruggeroepen. Om 11.30 loop ik de buitenwijken van Burgos binnen. Niet het mooiste wat je altijd ziet. Ik besluit dan ook niet meer te rusten en om mijn tocht wat te verlevendigen zeg ik tegen iedereen die ik tegenkom vriendelijk: "Hola buenas dias" en meestal krijg ik vriendelijk "buen camino¨terug. Heel lief van zo´n muppet (formaat Lotte), die roept met haar schelle stemmetje: "Heeeee peregrino!!! Buen caminoooooo!!". Nou dan smelt je. Moeder staat er lachend bij te kijken. De weg staat goed aangegeven. Alleen een keer wat minder. Dus ik vraag aan een man "Camino?" en hij zegt ¨" I don´t know. I am portuguese". Had ik weer.

Langzaam worden de gebouwen ouder en om 12.15 meld ik m bij de albergue municipal in het oude centrum. Precies 6 uur na mijn vertrek vanochtend. Van binnen zeer modern. Ik heb bed nr 124 (beneden). Eigen stopcontact, bedlampje en per 6 personen een douche. En de schoenen gaan in een apothekerskast. Echt waar. En het meurt niets. Geen zweetvoetenlucht, want er zit een ventilatiesysteem in!! Binnen loop ik Benjamin en Max weer tegen het lijf. Zij weten me al te vertellen dat er een internet hoek is. Blijk ik in een hele duitse hoek te liggen. Allemaal bekenden. Alleen Giorgio boven mij uit Venetie komt ook uit een ander land.

Op blote poten naar boven met rugzak, gelukkig maar een verdieping. Bed opmaken, douchen, wassen, was ophangen , Ine bellen en onze venlona preses effe sms'n dat het nog helemaal goed met me gaat en dat ik vandaag op de lange stukken weer gegaldert heb.

Daarna 1 1/2 uur tussenmeur en artikel schrijven. Straks (na 5 uur) sokken kopen. Nu is het siesta.

11e etappe. Belorado - Saint Juan de Ortega tweede en laatste deel

Nog vlug even voor het slapen gaan.

Na mijn powernap van een uur de was binnengehaald. Was gelukkig helemaal droog. Scheelt morgen weer een paar ons in mijn rugzak.

Toen effe een biertje pakken met Stuart uit Schotland. werden er toch twee want Heidi en Benjamin kwamen ook het terras op en ik ben hun een biertje verschuldigd wegens gedorven levensvreugde afgelopen nacht toen mijn telefoonwekker ging. Gelukkig "no hard feelings". (4 bier EU 6,40).

Daarna eten. Was een soort gevangeniservaring.

Ik moest een plate pakken met daarop verschillende borden. Vervolgens langs een tafel met allemaal gamellen. Kreeg vervolgens knoflooksoep (heb ik net gecheckt want ze wisten het hier zelf niet precies), zeevruchtenpaella, salchichas (worstjes) en rijstepudding. Afgespoeld met water en deze keer geen wijn want die had ik zelf moeten meenemen. Dat had overigens niemand gedaan. Gedineerd samen met Simone (m) uit Milaan. Vloeiend engels want hij had in Glasgow gestudeerd. Totale kosten diner EU 7,50 (die zaten al in het "totaalpakket" van EU 12,50 dat ik bij binnenkomst had betaald.

Alles was lekker koud, want die gamellen waren al 600 keer open geweest. Alleen het nederlands echtpaar (die van die bedden) hebben volgens mij warm gegeten, want die stonden al om 18.00 voor de deur terwijl het diner pas om 18.30 begon.

Daarna nog effe foto's geladen. Wifi was erg snel. En nu dit schrijven. Ik heb alleen nog niets van Li-hyun vernomen, maar volgens Heidi is zij al verder gelopen. Ongelooflijk en dan slapen. benieuwd welke avonturen er vannacht weer gebeuren want we zijn hier met misschien wel 150 mensen. Het is nu 21.00, welterusten. Tot morgen in Burgos.

Douchen in San Juan de Ortega

Heeft ook iets aparts. Ze zijn druk aan het renoveren hier, maar wij slapen nog in het oude gedeelte. (Heeft ook wel wat). Er zijn wat weinig douches en toiletten en dus moet je wel eens wachten. En wat doe je dan: Dan bel je Ine voor je tweede geluksmoment van die dag terwijl je in de rij zit/staat (kan hier alletwee).

Terwijl ik met Ine zit te bellen ontdek ik echter dat er NOG een douche is. Echter daar zit geen deur meer in. Dus ik vraag: "Maakt er niemmand gebruik van die douche". Hierop werd in tenminste drie talen ontkennend geantwoord.

Toen heb ik gevraagd of iemand er bezwaar tegen had, dat ik die douche dan ging gebruiken. Wederom in drietalen ontkenning. Toen heb ik gewoon mijn onderbroek uitgetrokken en ben daar onder gaan staan. Het bleek ook nog de beste, want hier kwam alleen aan de goede kant het water eruit. Ik heb toen ook gelijk maar mijn onderbroek en poloshirt gewassen.

Lekker weer afdrogen en aankleden en ik was klaar terwijl de anderen nog stonden te wassen. Ik heb niet meer omgekeken of alsnog mijn douche heeft gebruikt.

Chris en techniek

Zoals ik in mijn etappeverslag al aangaf ging vannacht om 00.30 bij ons in de slaapzaal een wekker. Ik herkende de toon niet en dacht. Welke slimmerik heeft dit nou weer gedaan. We waren allemaal in onze eerste slaap dus deze wek dienst werd hooglijk op prijs gesteld, maar niet heus.

De telefoons tonden allemaal gezellig bij elkaar op te laden in een hoek van de slaapzaal waar een aantal verdeeldozen was geinstalleerd. Ik zag er iemand met een lampje naar toe tijgeren, maar het geluid bleef aanhouden. Toen ben ik er ook maar uitgetijgerd met mijn lampje en ik zag onmiddellijk dat het mijn Iphone was. Ik trok direct mijn witte stekker uit het stopcontact (ik was de enige witte stekker), maar mijn Iphone bleef maar doorgaan uiteindelijk kreeg ik hem met mijn duffe harses uitgezet.

Beiden zijn we weer terug in onze kooien gekropen en voor de rest is er (min of meer) rustig doorgeslapen.

Vanochtend, peregrino's zijn een rustig volkje, werd er toch in bedekte termen iets van gezegd. Men wist niet van wie die telefoon was. Ik ben toen opgestaan en heb gezegd: Hij was van mij en ik ben krom gaan staan zodat iedereen mij een schop onder mijn achterste kon geven. Ik werd slechts tweemaal door aardige dames over mijn bol geaaid met de mededeling: "Dat had ons ook kunnen overkomen".

Mij gebeurd dit niet meer, want a. zet ik mijn wekker niet meer en b. hebben Heidi en Benjamin (twee van de slachtoffers) zojuist mijn Iphone gecontroleerd en in orde bevonden.

Bijzonder ontbijt

Het eerste dorpje in de etappe van Belorado naar San Juan de Ortega is Tosantos. Ik besluit er te ontbijten. De albergues verdiende de naam eigenlijk niet maar het was zo lief en schattig en oprecht. Een goed engels sprekende jonge vrouw (ong. 30 en in engeland gestudeerd) in joggingpak heet me welkom. Haar haren had ze vermoedelijk gekamd door haar vingers in het stopcontact te steken, want het stond als een soort ragebol alle kanten op. Ze leidt me binne, wijst me de plek waar de rugzak kan staan (schoenen hoeven niet uit) en wijst me een plaats aan een soort lange keukentafel, gedekt met een plasti zeil. Heel veel verschillende stoelen er om heen.

Ik kom tegenover Fiona uit HongKong te zitten. Een mooie meid van 27 (8+). en naast mij zitten grootvader, zoon en dochtertje Luna (3) uit Bordeaux. Help yourself: Uit een stapel mokken op tafel zoek ik er een uit met het oor er nog aan. De koffie staat klaar in een thermoskan zonder oor. Dan maar met twee handen vastpakken en inschenken. De koffie komt er niet alleen aan de bovenkant uit maar ook in het midden. Ik kan nog net de kan terug op tafel zetten voordat ik mijn vingers brand. Koffie overal op het tafelkleed. Gelukkig staat er een grote rol keukenpapier op tafel (ze wisten kennelijk alwat er zou gaan gebeuren). Uiteindelijk lukt het me toch om met wat minder morsen genoeg koffie in mijn mok te krijgen. Hij was nog bijna helemaal heet.

Aan tafel weer terug bij Fiona had ik de keuze uit stukken stokbrood, margarine en een soort pruimenjam. Daar heb ik vijf sneeen van naar binnen gewerkt terwijl ik met Fiona de gebruikelijke camino ervaringen uitwissel. Daarna nog een zelfgemaakt koekje (zo droog als .....) en er stond een grote schaal rijpe groene pruimen op tafel. Uite eigen tuin en die van de bueren. Eerst een pruim geproefd, die was verrekte lekker, toen nog een en bij de tien ben ik gestopt.

Fiona vertrok weer en toen verder gepraat met de mannen uit Bordeaux. Doen op een bijzondere manier de camino. Luna van 3 is de prinses. Zij zit keurig in een stoeltje op de rug van pa. Haar knuffel (Kermit de kikker) is met een touwtje aan haar pols vastgemaakt zodat ze hem niet steeds hoeven op te rapen. Pa (leeftijd Rob) loopt met een buikzak (tegengewicht voor Luna. Opa loopt gewoon als iedere peregrino, maar verzorgt ook de logistiek van Luna: tutter in de mond, glasje drinken, stukje boterham, enz. Ze lopen niet meer dan 5 uur per dag en dat doen ze in een behoorlijk tempo want ze liepen me op het laatste stuk gewoon voorbij (en dus kon ik een foto van ze maken).

Toen pa Luna ging verzorgen heb ik nog effen met opa gepraat over Frankrijk, waar we allemaal op vakantie zijn geweest, ons huisje in de Arriege, enz. En het laatste onderwerp ging natuurlijk over de wijn. Hij was aangenaam verrast dat wij de pineau de charente kenden en lekker vonden. Toen ik hem vroeg of hij de rioja ook zo lekker vond kwam toch weer even de echte Fransman boven: Er gaat niets boven de wijn uit de Bordeaux streek.

Ik heb het er maar bij gelaten want ik heb afgelopen dagen wijnen gedronken, die ik absoluut lekkerder vond dan een een premier cru uit de Bordeaux gepresenteerd door mensen, die trots zijn op hun streek en hun producten.

Toen ik weer wegging kreeg ik een hug van de mevrouw van de Albergue. Het ontbijt was nog geen EU 1,50 waard, maar ik heb EU 5,- in de donativo pot gestopt voor een fantastische drie kwartier en misschien draagt het ook nog bij aan een nieuwe koffiekan.