Kruizen

Nu een wat serieuzer verhaal.

Elke dag passeren we een aantal kruizen van pelgrims, die tijdens de tocht zijn overleden. We kijken er altijd even naar en leggen er een eikel, steentje of iets dergelijks bij. Ik kwam op weg naar Larrasoaña over de Alto de Erro waar een kunstwerk staat van ijzeren pelgrims. Daar waaide het behoorlijk. Wat zou dit een mooie plek zijn om bijv een gedeelte van je as uit te laten strooien. Dat gaat hier heel erg makkelijk: Je steekt het urnthe in de lucht als een soort olympische vlam en de wind blaast de as er gewoon uit. een ander deel kan dan gewoon in de Majjem worden gekieperd en de rest in de urnenmuur.

Moet ik toch eens over gaan nadenken en daar heb ik deze komende weken ruim de tijd voor.

Wat heb ik in mijn broekzakken

Jaja, de goegemeente wil alles weten.

Ik heb altijd een broek aan met 4 zakken: rechterbovenzak (rebo), rechteronderzak (reon), linkerbovenzak (libo) en linkeronderzak (Lion). Alles gezien vanuit mijn richting.

Nou hoor ik een aantal van jullie al zeggen: En de grootste zak zit in het midden, maar dat weet ik al: dat ben ikzelf.

Alles zit altijd op dezelfde plaats zodat je er nooit naast grijpt. Inhoud is ook al een week ongewijzigd.

Rebo: zakmes, doosje mint en doosje bentol (hardstikke bedant daarvoor Henny!!

Reon: mijn wandelgids met de dagelijkse route. Wordt zeer regelmatig bekeken.

Libo: beurs (met kleine hoeveelheid geld) en Iphone

Lion: camera

Mooiste momenten van de dag

Dat zijn er eigenlijk altijd 2 en ook altijd in dezelfde volgorde:

1. Wanneer we in een plek aankomen zijn we meestal met een groepje bij de albergue. Het lekkerste is dan om zo snel mogelijk je rugzak af te doen en je schoenen en sokken uit en dan met je blote kakkies (indonesisch voor voeten) op de koude plavuizen. In Albanos sprak venon uit Montana hierbijde historische woorden: this is almost an orgastic sensation. En allen die om hem heen zaten (m/v), ook met de blote poten op de plavuizen, knikten zwijgend en beamend "ja".

2. Het dagelijkse telefoontje met Ine nadat ik met de blote poten op de plavuizen heb gezeten, mijn vieze kleren heb uitgetrokken, heb gedouched en mijn nest heb opgemaakt. Lekker om het thuisfront te horen en een paar minuten wat ervaringen uit kunnen wisselen. Zij heeft dus altijd de primeur van wat jullie nu pas te weten komen. Det duis se geweldig sieske. Vandaag hebben we al gebeld, dus morgen weer.

Alba uit Barcelona

Is een leuke jonge meid van 13 jaar met alles erop en eraan. Lange benen. Dat wordt een hele mooie en dat weet ze ook van zichzelf. Ze doet de camino 14 dagen samen met haar ouders en gaat dan in San Sebastaian aan zee liggen. Ze spreekt behoorlijk engels en alle medereizigers praten graag met haar om haar engels beter te maken en dat vindt ze fijn. Haar moeder spreekt gebrekkig frans, maar ik kan goed een gesprek met haar voeren. Haar vader alleen maar Spaans. Beide ouders zijn apetrots op haar.

Het gezin doet de camino op eenheel speciale manier. Ze zijn met de auto vanuit Barcelona gekomen naar Roncesvalles. Vandaaruit zijn ze gaan lopen. Elke dag doen ze een etappe te voet bijv. van A naar B. In B gaat moeder een albuerga regelen en Alba en haar vader liften dan terug naar A om de auto op te halen en komen dan rijdend naar B. Dat liften gaat heel speciaal: we hebben met een paar man7vrouw staan te kijken. Alba doet het vingeropsteekwerk en pa staat vlakbij.

Voordat Alba begint met liften wedt zij eerst met haar vader de hoeveelste auto haar meeneemt. Zelf zegt zij altijd "de eerste" en zij wint ook altijd. Want ze heeft haar duim nog niet boven en de eerste de beste auto stopt al. Als pa er achteraan komt kijkt de bestuurder meestal wel teleurgesteld, maar neemt hen toch altijd mee. Een klein uur later zijn ze dan terug en krijgt ze lachend haar gewonnen cola van pa. Ik heb het met eigen ogen allemaal zien gebeuren.

Lucia uit Bulgarije

Tenminste wij den ken dat ze Lucia heet. Toen ik haar in Roncesvalles voor de eerste keer ontmoette en haar een hand gaf dacht ik zeker te weten dat ze tegen mij zou zeggen dat ze Eucalypta heette. Laten we ons wat meer eufemistisch uitdrukken: In elke schoonheidswedstrijd waar zij aan meedoet wordt zij eerste als de uitslagenlijst in omgekeerde volgorde wordt voorgelrzen.

Ze is 53, rookt als een schoorsteen en spreekt alleen Bulgaars. Ze zegt dat ze ook russisch spreekt maar Anna uit letland heeft dit geprobeerd en is ook afgehaakt. Ze rookt een sjag van een volstrekt onbekend merk uit een buil met Karelisch opschrift. Wanneer ze er een heeft opgestoken is het net of je bij de kerstboomverbranding of bij een Sintermertens trosse haup staat. Gezien het tempo waarin ze rookt moet haar halve rugzak gevuld zijn met verse sjag.

We weten precies wanneer ze s´morgens opstaat omdat da meestal de rook ergens bij ons op de slaapzaal doordringt. Ze zit naar haar eerste heis een flink tijdje te blaffen. een heel aparte wekker.

We vinden het allemaal zonde dat we niet methaar kunnen communiceren en willen allemaal graag weten wat er in het hoofdje van deze dappere vrouw omgaat.

Ely uit Seattle

Regelmatig kom ik Ely uit Seattle tegen. 28 jaar en bosbouwkundig ingenieur, maar hij doet nu outdoor activities in Utah voor managers. Hij loop samen met zijn ouders.

Ely loopt nl op zelgemaakte slippers. Een simpele lap leer met een touwtje tussen de tenen. Een wat primitievere uitvoering dan die van Rob. Ongelooflijk hoe hij dat doet tussen al die stene en rotsblokken door en tegen hellingen op. Petje af. Een paar dagen geleden in Cizor Menor had hij een kleine blaar. De hospitalero gaf hem voor nood een soort TEVA slippers. Die heeft hij 2 dagen gedragen en nu heeft hij van een lap leer een extra laag op zijn oude slippers geplakt met een soort bisonkit met als enig gereedschap een opinel mes. Hij is weer helemaal hert mannetje.

Eindelijk internet cafe gevonden

Vandaag heb ik al 20km gelopen en nu al zeker 3km meer door de stad om dit internet cafe te vinden. Anyway we zijn hier en ik blijf hier zeker 2 uur zitten tikken om proberen wat backlog weg te werken. Gelukkig verkopen ze hier ook bier, dus staat er een halve lietr San Miguel bier naast mij. Lekker koud in dit warme hok bij heel erg vriendelijke indiase mensen.

Ik hoop dat ik wat geschreven krijg voordat ik hier in mijn eigen zweet het hok uit dobber.

Het gaat een sessie worden van allemaal verhalen, anekdotes enz. in willekeurige volgorde. Er zit nl. zoveel in mijn hoofd dat er allemaal uit wil.

Maar het belangrijkste: Het gaat nog steeds erg goed met mij: geen blaren en veel adrenaline van alle leuke mensen die je tegenkomt. Wat is dit een ongelooflijke ervaring. En oh ja ik heb ook al 150 km gelopen met 11kg op mijn nek.

Tot zometeen in het volgende verhaal.

Dagindeling

Na 6 dagen is dit ongeveer "my normal day in the office".

06.00 opstaan (ik zet nooit de wekker, want er gaan er elke morgen genoeg

06.30 lopen. In het startplaatsje 2 bananen kopen

09.00 eerste stop in dorpje voor koffie en brood met ham

09.30 lopen 10 minuten per uur rust

12.30 lunch waar we zin in hebben.

15.00 - 16.00 aankomst in Albergo, vooruit betalen, stempel in credential, bed opmaken (ligt tot nu toe altijd een schoon hoeslaken en een kussen met kussensloop op.

17.00-18.00 tussenmeur inn het engels ook wel powernap genoemd

18.00 - 19.30 kletsen met wie je maar tegenkomt.

19.30 - 21.00 eten in dorpscafe

21.30 kijken of was droog is en slapen

22.00 licht uit

Jullie zien: dat is best afwisselend