17e etappe Calzadilla de la Cueza - Moratinos

Wat een dag van uitersten: Onweer, druilerige regen, gietende regen, zon en net zie ik dat Tom Dumoulin de etappe in de Vuelta wint.

Vandaag begon ook al raar. Om 04.15 begint ineens een haan te kraaien. Weet dat stomme beest niet dat het pas om 6 uur licht wordt? Kan dat beest wel wat doen. En ik sliep zo lekker al vanaf 21.00 gisteren. Enfin, dat beest stopt weer en ik heb to 05.30 geslapen want toen werd het weer onrustig van al die pelgrims, die vroeg wegwillen. Ik wil pas om 08.00 weg, maar door alle drukte stap ik om 07.00 als laatste de albergue uit. Het is 18C, bewolkt en in de verte zie ik bliksemflitsen. Donder hoor ik nog niet, maar ik ben zo naar de lucht aan het kijken dat ik effen niet op let. Gelukkig ziet John uit Aberdeen het, die een paar honderd meter voor me loopt en hij schreeuwtme in de goede richting.

Toch nog even aan gisteren gedacht. Die taxi kostte wel €40,-voor 45 km, maar ik heb er een dag mee gewonnen en dat scheelt €30, en dan nog de €8,- voor de bus. Dus eigenlijk kostte die taxi maar €2,-. Of heb ik nu verkeerd gerekend?

De bliksem in de verte wordt nu gevolgd door donder en komt zeker mijn kant op aan de wind te zien. En effe later begint het te regenen. Ik kan nog net mijn parapluutje pakken en opzetten en daar het los. Het begint te gieten. Rennend (eigenlijk meer hobbelend met die kilo´s op mijn rug) bereik ik een schuur met een overhang. Toch maar mijn poncho gepakt en de hoes voor om mijn rugzak. Poncho om met hulp van medeperegrino´s net zoals ik hun help. En wachten tot de pijpestelen kleiner worden. Gelukkig gebeurt dat, maar het blijft stevig regenen. Ik begin honger te krijgen want alleen een mueslireep vanochtend is niet genoeg. Stevig doorlopen naar Ledigos. Daar ben ik na 1 1/2 uur. Cafeo con leche en een bocadillo con jamon, heerlijk, gaan er vlot in. Dan toch maar weer de regen in. Net als ik naar buiten ga komen er twee dames uit Nunspeet binnen. Nog even vertelt dat ik daar een jaar op de oenenburgweg heb gewoond en ik stap weer volledig ingepakt de regen in op weg naar Terradillos de los templarios. Dat is nog maar drie kwartier lopen en ik weet dat in de albergue daar een computer is, want daar heb ik vorig jaar het stukje geschreven, waarin ik besloot te stoppen. Drie kwartier in de regen. De poncho is goed waterdicht, maar lekt het water net aan de onderkant in mijn broek en het loopt langs mijn blote benen in mijn sokken. Stik. Ik ben helemaal alleen in een leeg land en de gedachte aan de computer houdt me op de been. Als ik in Terradillos arriveer regent het weer pijpestelen. Gelukkig is de Albergue er nog en hij is open. Ik loop gelijk naar de bezemkast (een wat beter woord voor de computer room zoals zij het aangeven) en ja hoor hij is er nog. Gevraagd of ik mocht computeren en dat mocht. Ik alles uitgepakt. Mijn routeboekje goed vochtig Uit mijn beurs loopt geen geld maar water. Geld in de automaat entoen gaf het ding aan "no signal". Eigenaar erbij en hij zei dat door het onweer de lijn was uitgevallen. De TV deed het ook niet meer. Gelukkig was er wel nog Dat moet ik weer hebben is er een computer doet dat $%&/?!!! ding het niet. de twee euro, die ik erin had gestopt kreeg ik wel weer terug.

Toch maar gewacht tot het wat minder regende en toen verder naar Moratinos, dat een uur lopen verder ligt. Weer helemaal alleen , maar nu slechts in de miezerregen. Nog langs een oude romeinse put gekomen en het water dat er uit komtis lekker. Verder naar Moratinos in het niets. Gelukkig begon het weer harder te regenen en ook weer onweren, waardoor ik ook weer sneller ging lopen., maar na drie kwartier kwam ik redelijk verzopen aan. En daar kwam ik in de hemel terecht. Een moderne albergue met een jonge alberguist, die ook nog Duits en Engels spreekt en ....... die ook nog een computer heeft. Wel duur, maar dat kan mij niets schelen, €4,- per half uur, maar nu kan ik tenminste mijn verhalen schrijven terwijl het buiten regent. En zo heb ik in mijn natte kloffie nog 2 1/2 uur zitten schrijven terwijl het buiten door regent. Als ik klaar ben om 13.30 is het ook opgehouden met regenen en schijnt de zon. Echter aan de andere kant bliksemt het weer en komen er donkere luchten mijn kant op. Ik besluit om te blijven en niet het onweer over me heen te laten komen, want ik moet weer 10km door het niets naar Sahagun en daar is weer die albergue met die kuilbedjes. Bovendien ruik ik mezelf niet, maar ik stink een uur in de wind.

De alberguist gaat me voor naar een driepersoons kamer. Kost maar €10,- voor een nacht. En nu maar wachten wie mijn buren worden. Deze albergue bestaat pas sinds 2011 en is hardstikke modern. Heeft dus ook geen slaapzalen. Heb ik vannacht ook geen bovenbuur. En er hangt ook nog een TV aan de muur. Het moet niet gekker worden.

Ik ga naar mijn kamer en besluit alles maar uit mijn rugzak te halen en kijken hoe klef het allemaal is. Dat valt gelukkig mee. Dan maar douchen en wassen. Gaat allemaal prima. Er is zelfs shampoo. Kan ik de mijne sparen voor als het echt nodig is. De was te drogen gelegd op de grondonder een afdak. De zon is weer begonnen te schijnen. Daar ook maar al mijn vochtige zooi neergelegd. Ik ben nog steeds de enige peregrino. Dan ga ik maar even op mijn bed liggen. Val ik weer in slaap en wordt 1 1/2 uur later wakker, want er komt een Frans echtpaar van 65+de kamer op. Bij het voorstellen blijken het broer en zus te zijn Marie en Pascal uit Lyon. Ik krijg gelijk de complimenten voor mijn Frans.

Zij gaan badderen en klerenwassen en ik ga beneden naar de bar. Blijkt de Vuelta op te staan. Heb ik lekker zitten kijken bij een glas echt Duits Franciskanerweissbier. Gelijk maar besteld. €3,- voor een halve liter en ook nog in een origineel glas. Kan mijn geluk niet op. De Vuelta wordt steeds spannender, want ik hoor de reporter steeds Dumoulin roepen. En verdomd. Tom wint ook nog en inmiddels schijnt de zon weer volop en als ik boven ga kijken is al mijn was en kleffe zooi weer mooi droog. Dan ook maar gauw dit artikel schrijven, want alsik blij ben type ik veel sneller. En de dag is nog niet voorbij. En wat het weer morgen wordt durft hier niemand te zeggen. Qua lopen voelt dit als een rustdag, slechtsa 12 km, maar we hebben wel weer van alles beleefd.

16e etappe. Carillon de los Condes - Calzadilla de la Cueza

Vannacht slecht geslapen in mijn kuilbed. En dat heb ik niet gauw dat ik slecht slaap. Op mijn rug slapen doe ik niet graag, want dan snurk ik helemaal. Op mijn buik slapen ging niet want dat voelde hetzelfde aan als een vogelnestje maken in de ringen met turnen. Op de harde zijkant ging nog net. Dit was met aftstand het slechtste bed waar ik de laatste 20 jaar in heb geslapen.Toch verschillende keren nog de kerkklok gehoord. Om 6 uur echter vertok het Duitse echtpaar en om 1 over 6 lag ik in het benedenbed voor mijn laatste uur slaap en dat lukte ook nog. Toen ik opstond had ik het gevoel of ik door een vrachtwagen was overreden. Toch maar rek en strek oefeningen gedaan en toen ging het een beetje. Ik was bang dat mijn spit terug zou komen, maar het ging goed.

Een energiereep gegeten en op 8 uur stond ik op de stoep op de taxi tewachten en die kwam keurig op tijd. Een leuke mevrouw (sprak allen maar Spaans) bracht mij in een klein half uur de 45 km van Sahagun naar Carillon de los Condes. Sinds vorig jaar was hier helemaal niets veranderd. In een albergue een ontbijt besteld (cafe con leche, verse jus en 2 bocadillos met jam voor €3,- was een prima prijs. Nog een koffie genomen en een bocadillo con jamon laten maken voor lunch want ik weet niet wanneer ik vandaag weer iets te eten vind. Want vandaag is het verschrikkelijke stuk van 18km helemaal niets. Alleen maar zon.

Om 9 uur vertrek ik. Helemaal afgevuld met 3,5 liter water.1 uur vroeger dan gehoopt. Dat scheelt weer in de hitte. Het is al 25C. Benieuwd hoe erg het wordt. Het is weer de 29e augustus, de verjaardag van mijn moeder. Hopenlijk let ze goed op mij. Vorig jaar heb ik me flink verlopen op haar verjaardag. Maar vandaag is het 18km rechtdoor door het hete niets. en het klopt ook. Rondom mij niets, rien, nada. In het begin staan er nog km palen. Ik meet 12 minuten tussen 2 palen. 5km per uur.Niet slecht in dit weer. Als snel loop ik 2 dames achterop. Een moeder (60) en dochter (30) uit Seattle. Ze zijn niet vooruit te branden. Wistente melden dat het 30C is.Ik wens ze een buen camino en loop door in mijn eigen tempo. Elke 10 minuten een paar slokken. verder denk ik niet zoveel. Alleen wat een verschil met de week daarvoor: op pad met 190 personen en nu echt alleen. Onderweg krijg ik die operamelodien maar niet uit mijn hoofd. Komt zeker omdat de jongens van Venlona weer een extra repetitie hebben met de andere koren.Verschillende melodieen gaan er door mijn hoofd: miserere, maar dat is niks om op te lopen. Bovendien lijkt het mij teveel op misere. La vergine del angeli is ook te langzaam, maar op "maledetto del senor", "gloire immortelle de nos ailleux", "teco sarendi" en "I vihilu" gaat het prima en ik loop dan ook luid te galderen. Er is toch niemand in mijn buurt. Ongeveer 1km voor mij uit zie ik een paar stipjes. Een mooi grindpad. Het loopt lekker maar het stuift wel flink.

Op een gegeven ogenblik wordt ik gepasserd door een auto. de chauffeur steekt een briefje uit het raam met daarop de naam van een albergue. Dat is precies de albergue waar ik s´avonds heen wil. Ik reserveer ook maar gelijk bij hem een benedenbed. Weer een zorg minder.

Na 2 uur lopen zie ik in de verte een bosje opduiken. Lijkt mij een een geschikt plekje om te rusten. Als ik het bosje nader hoor ik muziek. Toch geen fata morgana, maar nee hoor ik hoor ook nog praten. En daar staat een hutje met tafeltjes onder de bomen. Ik koop er een (heel erg rijpe) banaan en coffee con leche uit een plastic bekertje (legerkwaliteit van 40 jaar geleden). Maar alles gaat erin. Naast mij zitten twee Franse dames uit Marvejols en van het eiland Reunion. Twee vriendinnen. Zij wanen zich onder de bomen in het paradijs. inzitten. Het gaat wel lekker in deze Toch is het in de schaduw nog steeds 36C. Effe gezellig gekletst, maar na een kwartiertje stap ik weer op de hitte in. Volgens de dame van de tent is het nog twee uur lopen in het eindeloze niets. Dat gaat.

Ik ben weer helemaal alleen op pad in de hitte. In de bakoven. Ik maak mijn hoedje maar helemaal nat en zet het weer op mijn knar. Ikmerk dat iksteeds vaker moet drinken. Elke 5 minuten een paar slokjes. Ik neem een kauwgom om mijn mond vochtig te houden, maar het tempo blijft er best goed inzitten en ik voel me goed. En maar steeds die opertamelodieen die terug komen. Wat heeft dirigent Wim toch met ons gedaan het afgelopen jaar?

Na 1 uur lopen, om 12 uur, zie ik de kerktoren van het kerkhof van Calzadilla de la Cueza. Volgens het boekje is het dan nog 3 kwartier lopen. Het schiet lekker op. Als ik dichter bij die kerktoren kom zie ik ook andere daken verschijnen en plotseling ligt het hele dorpje voor mij te trillen in de hitte. Ik ben er. Van verre kan ik de naam van de albergue al zien. Vriendelijk wordt ik welkom geheten en voor €5 kan ik weer een nachtje slapen. Eten moet ik in het enige restaurant van het dorp.doen 100 meter verder. Een computer voor mijn blog is in het hele dorp niet voorhanden.

Ik ben de tweede, die arriveert. Vlak na John uit Aberdeen. Samen schaffen we een litersfles Manou bier aan voor €2. Die kleppen we gezellig samen op met de blote voeten op de koude tegels. Het bier sist naar binnen. Hij is Celtic fan en ik begrijp dat Ajax Celtic heeft geloot voor het komende europacup tournooi. In de schaduw op het terras is het 38C.Als de fles bierop is gaan we douchen en wassen. Ik merk dat mijn rugzak aan de rugkant helemaal wit is uitgebeten vanhet zout. We hebben toch wat zweetdruppels achtergelaten. Overigens niets van gemerkt want he4t verdanmpte gelijk.De slaapzaal (24 personen) is lekker koel en ze hebben dezelfde gammele bedjes als in Sahagun alleen hebben ze hier overal een plaat spaanplaat onder de matrassen gelegd. Ligt prima. En ze hebben ook badstoffen lakens op de bedjes. Wat een luxe.

Reis Venlo - Carillon de los Condes

In Dusseldorf om 06.30 op. Goed geslapen in het luxe king size bed. Mijn spullen aangetrokken en naar beneden. Uit de lift komend wordt ik vriendelijk ontvangen door minstens 10 lachende stewwardessen van een mij onbekende airline. Naar de receptie om afte rekenen en ik voel me hier een vreemde eend in de bijt in mijn pelgrimskloffietussen al de streepjespakken. Heb ik zelf toch ook jaren bijgehoord. Al die luxe. Het doet me niets.

Lopend naar de balie van Air berlin. Ben ik zo. Naast de balie staat de machine waar voor 7 EU mijn rugzak wordt ingewrapped (in plastic gerold).. Ik vraag de meneer om alvast een sneetje te maken bij het begin van de rits waarachter mijn mes zit, zodat ik in Madrid niet al te lang hoef te klooien om hem weer uit te pakken.

Door naar het inchecken. Er staat een gruwelijk lange rij, maar ik ontdek op tijd dat deze voor een vlucht naar Moskou is. Bij mijn counter ben ik direct aan de beurt en ik ontdek dat mijn rugzak maar 10kg weegt. 2 kg minder dan toen ik vorig jaar begon. Goed gedaan jochie, prijs ik mezelf.

Toen naar de gate. Capuccino en een panini in het tentje waar ik altijd ging toen ik voor de zaak vloog: €11,30. Toe maar. Maar toch nog altijd €17,- goedkoper dan het ontbijt in het hotel. Daarna taxfree een zonnebril scoren. Ze hadden er gelukkig maar een. Hoefde ik niet te kiezen. Wel van zo,n schofterig duur merk: €222,-. Was een koopje volgens de gladde verkoper. Toen heb ik hem verteld dat ik dat in geen 222 jaar deed omdat ik de camino ging lopene en voor hetzelfde geld zeven dagen kan leven (slapen, eten, wassenen drinken). Hij keek me verbaasd aan, zei dat hij het snapte en wenste me succes.

In het vliegtuig zat ik tussen een klas giebelende USA geiten (meiden van 18 jaar van een high school uit New York) met hun leraar.Kwamen net uit New Yorken ze hadden geen idee waar ze ergens waren overgestapt. "Ergens in Duitsland". Of ze naar Madrid gingen. "Nee, naar Spanje". Ze waren "on European tour" en gingen ook nog naar Amsterdam. Wanneer? Wisten ze niet. Moest ik maar aan de leraar vragen. Hopelijk legt hij het later allemaal uit aan de dames. Toen ging het pas over echt belangrijke zaken: nagellak, lippenstift, oogschaduw en eyeliner. Morgen zie ik alleen nog maar dame4s op de camino zonder al deze spullen.

Keurig op tijd landen op Madrid Baraja. Door naar de bagage en daar duurde het heel lang eer mijn rugzak verscheen. Ik begon al visioenen te krijgen van San Francisco, waar Ine en ik op zakenreis ook zonder koffer aankwamen en er drie dagen op hebben moeten wachten. Het ding weer uit het plastic gehaald. Het voorgewerkte sneetje in het plastic werkte prima. Toen door naar de metro. Ging ook allemaal goed. Een vriendelijke, engels sprekende Spaanse toverde er in recordtijd voor €5,- een kaartje voor me uit. Heb ik meer dan 30 minuten mee in de metro gereisd met een keer overstappen. Ging allemaal prima. Ook op het grote station in.Madrid, Chamartin, ging het goed. Slechts een keer de weg hoeven vragen en daar ging het bijna mis, want ik vroeg aan de beambte waar ik heen moest en hij antwoordde dat ik een geldig kaartje had. Enfin we kwamen er uit en met mijn 1e klas kaartje (goedkoper dan 2e klas) mocht ik in de business luonge wachten. Gratis koffie en frisdrank en toen ik wegging kreeg ik nog een blikje cola en een flesje water in de handen gestopt.

Voordat ik in de trein stapte werd mijn kaartje gevraagd. De barcode werkte niet. Paniek in de ogen van de juffrouw. Gelukkig wist haar chef hoe het wel moest en kon ik doorlopen naar mijn gereserveerde coupe. De trein was helemaal vol. Goed advies Van Pablo (mijn engel in Santiago) om te reserveren. Echter er zat een sjieke oude dame op mijn plek. Toch even mijn kaartje laten zien. Ze schrok zich een hoedje, maar toen ontdekte ik dat ik welsiwaar bij de juiste plaats stond maar in de verkeerde coupe. 1000 maal excuses aangeboden, die vriendelijk werden geaccepteerd. Ik naar de goede coupe. . Die was ook helemaal bezet, maar gelukkig was mijn plaats nog vrij. Hehe. Ik begon onmiddellijk mij om te toveren naar echte pelgrim. D.w.z. broekspijpen afritsen, de stokken, de camelbak, mijn vlaggetje en mijn jacobsschelp eruit en aan de buitenkant gemonteerd. Naast mij zat een bejaard echtpaar met stijgende belangstelling mijn verrichtingen te volgen. Pas toen ik de schelp op mijn rugzak knoopte viel het kwartje: Aaaaah peregrino!! Si. En toen gingen ze weer blij voor zich uit zitten kijken.

Treinreis ging ook prima. De Alvia (naam van de trein) naar Oviedobracht mij via Segovia, Valladolid en Palencia in 2 1/2 uur naar Sahagun. Onderweg imponerende landschappen: heuvels bergen en op het einde eindeloze vlaktes: de Meseta. Ik was weer bijna terug.Met slechts 10 minuten vertraging kwamen we om 17.15 aan. Het station kende ik nog van vorig jaar. Daar had ik op de terugweg immers 3 uur zitten wachten met de zieke Italiaan.

Te voet het dorp in. Het was echt heet, 37C.Twee keer de weg moeten vragen, maar toen was ik in de Albergue. Ik kreeg het laatste bed. Boven en met een flinke kuil erin. Lakens waren ook op, maar dat vond ik geen probleem want ik heb immers een lakenzak om in te slapen. En toen op zoek naar een computer. Na een speurtocht a la Timisoara ontdekte ik de enige shop. Deze was echter wegens vakantie gesloten tot 1 september. Dat had ik weer.Toen maar een halve liter koud bier gekocht voor €2,- en met de rug naar de TV gaan zitten, want in elke kroeg op het pleintje was stierenvechten te zien en dat vind ik helemaal niks.

Om19 uur terug naar de albergue. Op mijn vierpersoonskamer waren inmiddels ook de andere bewoners gearriveerd. een duits echtpaar (68) uit de Pfalz en een engels sprekende spanjaard, Ricccardo (38) uit Madrid.

Om 19.30 diner. We zijn met zijn zessen. Het Duitse echtpaar en Meite (51) uit Valencia met haar tweeling nichtjes Nuria en Miranda van 14. Alledrie vloeiend engels. Lekker gezellig gekletst bij het diner: penne bolognese met een gekruid varkenslapje en citroenyoghurt na met wijn uit La Mancha, Ribero de Algadar (alles voor €10). Mijn kleren werden ook nog voor €6 gewassen en daarvan ging €4 naar een weeshuis in Peru. Meite regelde ook nog een taxi voor mij voor morgenvroeg 8 uur om mij naar Carrion de los Condes te brengen. Om 21.30 ging ik naar bed en kreeg van de drie dames elk 3 nachtzoenen. Zo kon ie wel weer.

Eindelijk een (traag) werkende computer

Ongelooflijk, maar ze bestaan nog. Werkende computers. Ik zit hier in Moratinos en het is nu 10.30. Ik heb me voorgenomen om hier net zo lang te blijven zitten tot ik helemaal bij ben. Dat komt goed uit want buiten zeikt het van de regen en gisteren bij 38C gelopen.

Vertrokken

Inmiddels zit ik hier in het businesscentre van het luxe Maritim hotel op het vliegveld van Dusseldorf mijn best te doen bij spiegelende verlichting op mijn Duitse toetsenbord en voor max 30 minuten want dan moet ik weer opnieuw inloggen. Maar de eerste hindernissen zijn genomen.

Vandaag heb ik nog zeker 4 uur gewerkt. Ja echt gewerkt voor een van mijn reintegratieclienten, die een baan heeft gevonden en daar ben ik heel gelukkig van geworden. Alles voorbereid, zodat mijn waarnemer vliegend kan starten. En dat gaat Anita zeker lukken.

Om 17.15 ben ik vertrokken vanuit de flat. En eerlijk is eerlijk: afscheid nemen went nooit. Het weer had dit prima begrepen, want in de stromende regen ben ik onder mijn parapluutje naar het station gelopen. Daar heb ik in 2 rondes het gevecht met de kaartjesautomaat gewonnen. D.w.z. ik heb er een geldig kaartje uitgekregen tegen de mij beloofde prijs.

In de trein vroeg ik me af of ik vandaag nog vreemde types zou tegenkomen en ik werd op mijn wenken bediend. Een meneer met een grote baard. een ijsmuts en een korte lederhose vergezeld van een bak friet, die hij gretig wegwerkte.

Eindelijk was ik weer los, alleen. Dat was een hele overgang na de reis met 190 personen metVenlona, waar alles tot in de puntjes was georganiseerd. Je hoefde alleen maar af en toe een klein stukje te lopen naar bijv de operayaal, bus, bierbrouwerij, enz. Wat is dat toch een geweldige club om lid van te mogen zijn. En nu moet ik alles zelf regelen. Zo weet ik nog bijv. niet waar ik morgen slaap en of dat wel in een bedje is. Dat is heel wat anders dan de extra luxe kamer waar ik nu zit.

De rugzak voelde al gelijk weer vertrouwt en mijn spit van vorige week, opgelopen bij het uit de roeiboot stappen, is helemaal over.

Het enige dat ik ben vergeten is natuurlijk mijn overzetzonnebril. Gelukkig heb ik wel nog mijn geslepen zonnebril nog. Kijken of ik morgen op het vliegveld een nieuwe kan scoren. Wat heb ik toch met zonnebrillen?

Mijn diner heb ik ook al op: een banaan en een broodje met serranoham. Sinds Timisoara kan ik even geen warm eten meer hebben en zeker geen bier. Blij dat ik er daar al flink wat water tussendoor heb gedronken.

Morgenvroeg om 6 uur op en dan kijken of ze hier ook mijn rugzak in kunnen wrappen. En nu ga ik lekker vroeg slapen in een ontzettend groot bed.

Morgen vertrek ik weer

En dan is het weer zo ver. Ik mag weer. En wat heb ik er naar uitgekeken. Ik kon er echter, zeker de laatste week, echter niet te veel aan denken omdat Ine en ik met Venlona op een fantastische concertreis naar Timisoara in Roemenie zijn geweest. In de omgeving van Venlo kunnen jullie er binnenkort ook van genieten want het concert wordt nog twee keer gedaan op zaterdag 12 september in Heerlen en zondag 13 september in Venlo. En later komt het dan ook nog in documentairevorm op de TV, want Omroep Venlo heeft de hele reis meegemaakt. Bovendien hebben we al een heleboel aandacht gehad omdat een spontaan concert op het Plen van de Vrijheid werd verboden door een tweetal plaatselijke Bromsnors (wouten). Gelukkig voor Venlona zat er een journalist van een regionale krant op dat plein en die heeft dat via facebook wereldkundig gemaakt en daar heeft Venlona een geweldige (gratis) pr aan overgehouden. Bij het schrijven van dit bericht was nog niet helemaal zeker of de beide koddebeiers ook erelid van onze pr-commissie zijn geworden. Deze reis is er nu ook schuldig aan dat ik al die prachtige operamelodieën maar niet uit mijn hoofd kan krijgen.

In augustus heb ik toch nog 61 km kunnen lopen, zodat ik nu dit jaar totaal 686 voorbereidingskilometers in de benen heb, 86 boven mijn doelstelling van 600 km.

Met mijn teen gaat het goed. D.w.z. mijn teennagel is aardig blauw en is al behoorlijk los aan het laten, maar Ine heeft een vrij simpele en effectieve methode gevonden om deze te fixeren en sinds ik mijn teen heb gestoten op de laatste vierdaagsedag heb ik alweer 115 km gelopen zonder problemen.

Ook heb ik me weer ingeschreven voor de 10 km tijdens Venloop van maart 2016 en na mijn Santiago avontuur heb dus ik mijn volgende fitheidsdoel alweer klaarliggen.

De laatste voorbereidingen zijn inmiddels afgerond: de oud NAVTEQ collega’s in Santiago en Barcelona zijn gebeld (Pablo en Maribel zitten klaar), mijn rugzak is ingepakt, de eerste etappes zijn gepland en alle reisbescheiden zijn binnen. Omdat ik vrijdag 28 augustus vrij vroeg moet vliegen heb ik besloten om al op donderdag namiddag met de trein uit Venlo te vertrekken en te slapen in het Maritim hotel op vliegveld Dusseldorf. Ik geef het toe, dit is behoorlijk luxer dan wat mij in Spanje te wachten staat. Gelukkig was dit een superdeal aanbieding (50% korting), waardoor ik niet te veel wroeging heb van al die luxe. Toen ik vandaag mijn treinkaartje wilde gaan kopen voor morgen werd het spontaan 10 euro duurder toen ik de datum naar morgen veranderde. Ook toen de behulpzame NS-er dit voor me deed. Koop ik het kaartje toch maar morgen.

Het plan van mijn reis er naar toe (bestemming Carrion de los Condes) ziet er nu als volgt uit: Met trein en sky-train van Venlo naar Dusseldorf International Airport, vliegtuig naar Madrid Baraga, trein naar Madrid Chamartin, trein naar Sahagun en taxi naar Carrion de los Condes. Gaat waarschijnlijk niet in een dag lukken, maar dat zie ik daar dan wel weer.

September wordt dus “loopmaand” voor mij en ik beloof echt om zo vaak als maar kan achter een terminal te kruipen om jullie op de hoogte te houden van mijn belevenissen. Ine heeft gelukkig ook genoeg afleiding tijdens deze maand want op 31 augustus wordt gestart met de verbouwing van onze badkamer. Daar ligt ze gelukkig niet echt wakker van. Immers: “Alle voorgaande verbouwingen heb ik ook alleen gedaan als jij weer eens voor de zaak in het buitenland zat, dus deze gaat me ook wel weer lukken”. En daar heeft ze wat mij betreft helemaal gelijk in.

Voorbereiding juli 2015

Juli was inderdaad een stevige voorbereiding. Zeker wat het aantal kilometers betreft. De teller stond al op 385 voor dit jaar en daar komen er nu dus nog eens 269km bij van de Vierdaagse en de overige trainingskilometers van deze maand. Totaal voor dit jaar al bijna 650km, dus nu al ruim boven mijn doel om 600km te hebben gelopen voor ik naar Santiago vertrek.

Zoals reeds gezegd: de Vierdaagse was weer een geweldige ervaring. Erg leuk om te doen en alles bij elkaar heb ik ze vrij makkelijk gelopen. Slechts één blaar, mijn neus vervelt nu en een blauwe teen, maar van die laatste heb ik met lopen gelukkig geen last.

Eén anekdote uit de 4e etappe ben ik vergeten in mijn verslag van deze dag, maar die wil ik jullie niet onthouden: Tijdens het saaie stuk tussen St Walrick en Overasselt hoorde ik ineens “Ome Joop geluiden”. Juist ja, de chagrijnige Ome Joop uit uit de Dikvoormekaarshow van Andre van Duin. Het bleek een aardige meneer te zijn, die dit typetje heel goed kon imiteren. De meelopers begonnen hem allemaal vragen te stellen en hij beantwoordde deze dan in het Ome Joops, steeds beginnend met “Wat mot je joh?’ en eindigend met “Nou geef mij maar een neut”. Ik heb me daar echt een tijdlang lopen te behuilen van het lachen, totdat hij stopte. Tot zover deze anekdote uit Vierdaagse.

Inmiddels heb ik ook mijn treinkaartje besteld voor in Spanje. Dit was niet mogelijk voor het stukje van het vliegveld naar Madrid Chamatin (moet ik dus zelf daar kopen), maar wel van Chamatin naar Sahagun. De hele reis is nu dus geregeld.

Het kaartje dat ikzelf moet kopen is geen probleem, want dat heb ik reeds een aantal malen gedaan als ik voor de zaak in Madrid moest zijn.

Augustus is begonnen en nu kan ik zeggen dat ik deze maand reeds vertrek. Maar eerst samen met Ine met het koor de grote concertreis naar Timisoara in Roemenie. Tot die tijd blijf ik regelmatig mijn kilometers lopen en kan ik me ook weer inschrijven voor de Venloop van 2016. Uiteraard ga ik dan ook beginnen om alle spulletjes weer klaar te leggen en te controleren.

4e, en laatste, Vierdaagse dag

Dag van Cuijk. Maar als 30km loper ben ik daar niet geweest.

Gisteravond nog met schoonvader en Ine, Gijs en Kim lekker bami gegeten. Het was me gelukt om nog net op tijd ook de satesaus klaar te hebben.

Na het eten nog even op mijn Iphone gekeken en toen zag ik dat Ton en Edgar hun foto’s van de tweede dag nog naar mij hadden ge-whatsapped. Als beloning heb ik vanuit mijn nest nog de foto’s naar mijn blog ge-upload. Ook heb ik gisteravond mijn vierdaagsemedaille nog “opgegraven”.

Vanmorgen voor de variatie al om 05.00 opgestaan, omdat ik met de trein wilde, zodat ik na afloop ook nog een pilsje samen met Ine zou kunnen drinken zonder terug te hoeven rijden. Om 06.00 met de trein vertrokken. Slechts 2 dames uit Velden, die ook de Vierdaagse lopen, en ik waren de enige passagiers. Maar dat veranderde. In Boxmeer kwam een hele horde dames de trein binnen en slechts 3 andere heren. Nou dat hebben we geweten; Wat een kippenhok. Ik kon mijn overbuurman niet eens verstaan, maar het was wel erg gezellig.

In Nijmegen waren ook nu weer de studenten en de stadsreiniging actief. Geen stuipen met de studenten dit keer, maar die stadsreiniging heeft elke dag een hele klus om de stad weer schoon te krijgen. Samen met Willy uit Hoorn ben ik naar de start gelopen. Zij heeft al 3 camino’s gedaan en gaat dit jaar nog een keer.

In de tent bij de start stond een doedelzakspeler zijn best te doen. Het klonk best aardig in de morgen. Iedereen had goede zin, want het is immers de laatste dag.

Nog geen 100 meter na de start struikel ik over een losliggende stoeptegel. Ik heb mijn rechter grote teen behoorlijk hard gestoten. Mijn eerste gedachten waren: a. gvd@#$&%@*(!!!!, b. Peter Frey (voor niet Venlonaren: Oud wethouder van losliggende stoeptegels) en c. als ik maar kan blijven lopen. Maar dat ging gelukkig.

Al gauw liep ik Leila uit Helsinki achterop. Ik herkende haar van verre aan de Finse vlag achterop haar rugzak. Weer samen gezellig een half uur gekletst, want toen ging ze voor haar krant met een aantal jonge kinderen meelopen.

Bij St Walrick, op weg naar Overasselt, heb ik hartstochtelijk naar een goede bekende gezocht, maar helaas heb ik Max niet gevonden. Al was het een aardige afleiding op best een saai stuk van de route, Toen heb ik om 10 over 10 vlak voor Overasselt pauze gehouden. De tape van Ine doet het nog steeds geweldig en ik voel me bijv. veel beter dan woensdagmiddag op de dag van Wijchen. In de pauze vroegen mijn 2 buurvrouwen uit Elst of ik een foto van hun wilde maken en dat wilde ik wel. Echter het eerste kiekje stond hun niet zo aan. Of ik nog een foto wilde maken, maar ook deze was niet naar hun zin en weer kreeg ik hun fototoestel in mijn handen gedrukt. Toen heb ik gezegd dat dit mijn laatse poging zou zijn en dat ze dan maar een andere sukkel moesten zoeken. Gelukkig was de derde poging goed genoeg. Op hun app lieten ze me zien dat we al 13km hadden gelopen. Er zaten ook 2 dames uit Zeeland in een soort nep Zeeuws kostuum. Zij vonden het net carnaval en in Zeeland kunnen ze het weten.

Verder naar Overasselt kwamen we Erik Hulzebosch met zijn camerateam tegen. Hij kreeg van alles te horen, zoals: “Dit is nog wat anders dan schaatsen” en meer van die gein, maar hij vatte het allemaal sportief op en heeft er hartelijk om gelachen. Overasselt zelf was weer erg gezellig met o.a. 2 jazz-orkesten.

Na Overasselt de maasdijk op richting Heumen. Dit is best een ellendig lang stuk en ik weet precies hoe lang omdat ik er jaren heb geroeid. Gelukkig liep ik hier Martin uit Deventer tegen het lijf en we hebben flink gepraat over onze ervaringen in ons werk bij multinationals. Daar zaten behoorlijk wat overeenkomsten in. Samen door Heumen tot vlak voor Malden, waar Martin op zijn jongere broers ging wachten, want zij liepen de 40km. Ik alleen door Malden. Weer een groot feest en ik ben pas gestopt bij de MacD vlak voor de Via Gladiola. Het was toen pas 13.00. dat was erg vroeg. Ik zat bij de snellere lopers en zo voelde het ook voor mij. Geen centje pijn, op mijn rechter grote teen na. Nog maar 5km. Even met Ine gebeld maar zij was nog onderweg.

Om 13.45 ben ik aan mijn “triomftocht” over de Via Gladiola begonnen. Ik ben extra wat langzamer gaan lopen om er nog meer van te kunnen genieten. Ook van al de oude meuk aan meubels, die er stond, want zoals jullie misschien niet weten kunnen alle Nijnegenaren hun oude meubels aan de Sint Annastraat neerzetten in de week voor de Vierdaagse. Kunnen ze op de laatste dag nog worden gebruikt en direct na de laatste lopers komt dan een grote ploeg van de gemeentereiniging, die alle meubels (gratis) oplaadt en naar de stortplaats brengt.

Ine had inmiddels gebeld dat ze voor nr 150 stond en ja hoor dat klopte. Effe geknuffeld en toen door naar de hoofdtribune. Daar stond mijn studiemaatje Ton Thomassen. Nu in zijn functie als penningmeester van het Hoofdbestuur van de Vierdaagse. Een echte bobo dus. Gelukkig staat hij met beide benen stevig op de grond. Van hem kreeg ik een bos gladiolen. Een paar meter verder stond burgemeester Bruls. Hij herkende me nog en van hem kreeg ik ook nog een gladiool en hij wenste me in het limburgs proficiat. Om 14.30 was ik binnen.

Daarna door naar de Wedren voor het ophalen van mijn 3tje, samen met Kim uit Best. Vervolgens met Lieke uit Arcen richting centrum, waar ik haar de weg naar het station heb gewezen. Ine vond ik terug op de afgesproken plaats voor Albert Hein. Samen de stad in gestekkert en we kwamen terecht bij een bekende kroeg de Fuik. Hier werden we door een engel (Linde) bedient en daar hebben we er 5 gedronken (in een rustig tempo) bij live muziek en die vijf begon ik te merken. We zijn toen “op niveau” gaan eten bij een Doner in de Smetiusstraat, waarna we door naar het station zijn gelopen. Om 19.00 uur waren we thuis. Voor mij een dag van 14 uur en dat merkte ik. Ik ben erg moe, maar voel me veel fitter dan op woensdagavond na de tweede dag. Alleen mijn teen is al behoorlijk blauw aan het worden nu ik er weer naar kijk terwijl ik dit zit te schrijven. Benieuwd hoe dat zich gaat ontwikkelen.

Het was wederom een prachtige dag (van 17C tot 24C) in een geweldige Vierdaagse, waarvan ook nu weer de tweede dag het moeilijkst en de derde dag de mooiste was. Of ik nog een keer deze tocht loop weet ik niet, want ik heb al 2x “nooit meer” geroepen en toch heb ik het weer gedaan.

En ook nu de logistiek van vandaag: 1 koffie, 2,5 liter water, 1 redbull (gekregen), 5 pils, 4 krentenbollen met suiker, 3 snelle Jelles en 1 doner.

En nu merk ik dat ik goed moe ben, want de letters beginnen te dansen en ik moet nog douchen en dan ga ik slapen en ik zet morgen de wekker NIET. Ik voel me niet eens zo stijf en kan zondag lekker weer gaan roeien.