chrisnaarsantiago.reismee.nl

1e etappe Saint Jean pied de port - Roncesvalles

06.00 opstaan. alles inpakken, ontbijten. Diner van gisteren: linzensoep met gegratineerde bloemkool en spek met als toetje kaas. Lokale wijn erbij. Een heerlijk lunchpakket: groot stuk stokbrood met een versgebakken boerenomelet. We kunnen de route Napoleon nemen en om 07.00 op weg. Lekker nederlands weer: lichte regen. Mijn klein paraplutje deed het geweldig. Toen ik onder de stadspoort doorliep kreeg ik toch even een brok in mijn keel (nu trouwens ook weer). Na 50 jaar eindelijk op weg. Maar die brok was zo weg want de weg begon gelijk (flink) te stijgen en dat zou zo 6,5 uur doorgaan. Daar liggen wat calorieen en zweetdruppels van mij op die weg. In het eerste uur al flink wat lijden gezien: huilende meiden die niet verder wilden, amechtig hijgende mensen. Zelf ben ik in een rustig tempo gelopen. Het bleef maar stijgen. Kwam geen einde aan. Ik snapte ook waarom de wegwijstekens op de grond waren getekend: Daar was ik immers met mijn neus vlakbij. Soms was het echt stijl met keien en grote scherpe kiezel. Regelmatig gestopt. Geen trek in eten maar des te meer in water. De camelbak is geweldig.

Fantastische vergezichten toen na 3 uur de regen ophield. In de voetsporen van Romeinse keizers, Karel de Grote en Napoleon en dan ik!! met dat verschil dat de eerste drie dit per paard en ezel deden en ik arme sloeber moest te voet.

Het weer varieerde: na de regen zonneschijn en toen weer motregen en vlak voor de top na 6,5 zware uren (ja dat heb ik weer) liepen we in de wolken, Weg vergezicht.

En toen naar beneden: Er was gewaarschuwd dat het stijl zou zijn. Nou dat klopte. Ik hb besloten om met mijn stokken deze afdaling te doen en dat ging vanaf de eerste minuut goed. Ik daalde vrij snel terwijl ik het voor mijn gevoel niet zo snel deed. Later in Roncevalles zat een dame in het restaurant, die net terug was uit het ziekenhuis van Pamplona: gevallen tijdens de afdaling en bovenarm gebroken. Om haar nog een buen camino te wensen ging mij toch wat te ver.

Het laatste stuk ging het toch mis: verkeerde weg genomen en 3 km verkeerd gelopen. Toen kwam ik twee verwaalde spaanse toeristen tegen met hun auto. Die mannen waren knap chagrijnig. Spraken ook alleen maar spaans en het duurde bijna een kwartier voordat ze begrpen dat ik hen vroeg om mij naar Roncevalles te brengen. Dat deden ze. Ik werd op de achterbank tussen de andere rotzooi gezet (wat een zootje was het in die auto) en daar gingen we. Als beloning staken ze alletwee zo´n Gauloise op. Ik stikte bijna de moord en toen ik flink begon te hoesten ging het raamje een beetje open. Een uur later dan gepland was ik binnen in een reusachtig complex geleid door nederlanders en nu komt de dame vertellen dat ze gaat sluiten: siesta..... Tot de volgende keer.

Reacties

Reacties

Kim

Hoi Chris,

Wat leuk om te lezen allemaal! Ik kan mij de emotie toen je eindelijk begon goed voorstellen.
Loop ze!

Groet Kim

Wim en Addy

Ha Chris,
Wij genieten van je verhalen. Romeinse keizers, Karel de Grote, Napoleon en dan ook nog Chris Frencken, geweldig.

Theo en Margot

Gedeelde smart is halve smart; we voelen met je mee en voelen je pijn. Echter, het plezier dat we proeven in je verslag maakt het dubbel en dwars de moeite waard je voetstap voor voetstap te volgen.
We genieten van je blogjes, chris. Keep your pecker up and don't mind the blisters.

antoinettejanssen@hetnet.nl

Hallo Chris, ik heb je nog iedere dag gevolgd. Jouw manier van schrijven is werkelijk geweldig. Ik lees alles voor aan Alfred en we lachen om je kwinkslagen. Heerlijk dat je
deze ervaring kunt opdoen en wij spitsen ons al op een nieuw bericht! Gr. A. & A.

Paul van Bruggen

Harden die hap, niet zeuren, je eigen tempo vinden dan doorgaan met ademhalen. niet te veel naar beneden kijken, want dan raak je de weg. succes.

Ton en Edgar

Lieve Chris, wat een heerlijk reisverslag. Als je nog rijker wil worden, moet je zeker boeken gaan schrijven, heerlijk om te lezen, jouw manier van schrijven! We genieten gewoon met je mee en zien alles zo voor ons. Tot volgende hoofdstuk. Gr. Ton en Edgar

Berend

Chris, je schrijft dat de wegwijstekens op de grond stonden en je met de neus er dichtbij was. Begrijp ik het goed dat je deels op handen en voeten liep?
Geweldig dat je deze etappe zo goed hebt volbracht, het is absoluut geen peulenschil. Chapeau!!!

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!